Nakakapagtaka talaga kung paano binibigyang-diin ng mga klasikong romansa ang matinding damdamin at kapalaran—na para bang pag-ibig ay laging makapangyarihan, puro, at nagtatapos sa natatanging pagkakabuo. Sa pananaw ko, ang kasalungat nito hindi lang simpleng "pagkamuhi"; mas madalas itong nagmumula sa kawalan ng damdamin: pagka-abalang emosyonal o tinatawag kong 'indifference'. Kapag nawala ang interes, nawawala rin ang pakikipagsapalaran ng puso; nagiging mekanikal ang relasyon, puno ng obligasyon kaysa pagkagusto.
May mga klasikong akda na nagpapakita nito sa iba't ibang paraan. Sa 'Pride and Prejudice', halimbawa, nakikita mo ang kaibahan ng pag-ibig at pagpapakasal dahil sa katayuan o seguridad—ang huli ay halos kasalungat ng romantikong pagnanasa. Sa kabilang dako, 'Romeo and Juliet' ay nagpapakita ng sobrang emosyon bilang sanhi ng trahedya; pero sa ilalim nito, ang pinakamasakit ay ang indiferensya ng lipunan at pamilya na pumipigil sa pag-ibig.
Personal, kapag nawala ang pagmamalasakit at napalitan ng tungkulin o pakikisama lang, iyon ang pinaka-malalim na kawalan para sa akin—hindi maganda ang paltos ng puso at hindi madaling pagalingin. Masakit, tahimik, at minsan mas nakakahawa kaysa sa galit.