Nakakabilib talagang isipin na ang simula ng Roma ay nakaamba sa isang kuwentong puno ng diyos, intriga, at isang lobong nag-alaga. Sa pinaka-karaniwang bersyon, ipinanganak sina 'Romulus and Remus' kay Rhea Silvia, na anak ni Numitor — ang totoong hari na pinaalis ng kanyang kapatid na si Amulius. Dahil naging Vestal virgin si Rhea Silvia, nagdulot ng malaking iskandalo nang sabihing si Mars ang ama ng kambal. Tinapon ni Amulius ang mga sanggol sa Ilog Tiber para hindi sila maghiganti, ngunit iniligtas sila at pinakain ng isang she-wolf (tinatawag na lupa), at kalaunan ay natagpuan at pinalaki ng magbubukid na sina Faustulus at Acca Larentia.
Lumaki silang malalakas at mapusok; kalaunan nakatuklas sila ng katotohanan, pinalayas si Amulius, at pinabalik sa trono si Numitor. Mula dito nagsimula ang alitan tungkol sa kung saan itatatag ang bagong lungsod: may usapang augury kung sino ang dapat maging pinuno, at nag-ambahan sina Romulus at Remus. Sa madaming bersyon, nagalit si Romulus nang lampasan ni Remus ang itinatayong pader bilang pang-iinsulto, kaya pinatay ni Romulus ang kanyang kapatid. Itinatag ni Romulus ang lungsod na pinangalanang Roma at naging unang hari.
Hindi nawawala sa akin ang halo ng trahedya at simbolismo—pagsilang mula sa diyos, pag-aalaga ng ligaw na hayop, at ang malungkot na katapusan ng pag-aalitan na nagbigay-daan sa pagbuo ng isang imperyo. Parang sinasabi nito na ang pagkakabuo ng isang bayan ay may halong sakripisyo at karahasan, at iyon ang palaging tumatagos sa akin sa tuwing naiisip ang alamat.