Novel & Cerita Sachi Ramen

tanong ko sa kaniya nang makalapit ako. Umupo ako sa bar stool na nasa harapan lang niya, at pinanood siyang naghihiwa. Maninipis ang paraan ng kaniyang paghiwa, at halos mapangiwi ako, dahil halatang matulis ang kutsilyong hawak niya. “Ramen.” Umangat naman ang aking kilay, at sinuri ang mga nagkalat na ingredients ngayon. Hindi ko maiwasang mapatanong sa aking isipan, dahil bakit may beef?

Naghintay siya at pagkaraan ng ilang minuto, dumating din agad si Raze. "Anong binili—" Napamaang ang bibig niya nang ilapag nito ang sandamakmak na chichirya at dalawang umuusok na malalaking ramen. "Kaya mo 'yang ubusin?" Umupo si Raze sa tabi niya at pinasadahan ang buhok gamit ang mga daliri. He looked handsome as hèll and yeah, hot too. Nang tumingin sa kanya ito, mabilis siyang nag-iwas ng tingin.

Tanong ni Saachi. Hindi nawala ang ngiti ni Saachi nang magtanong siya, “Ano ang pangalan mo, Sir?” “Ako si James Caden,” Sagot ni James. Tumayo si Saachi mula sa kanyang upuan. “Maaari ka nang magpahinga, Ginoong Caden. Aalis na ako ngayon dahil may mga bagay akong aasikasuhin.” Tumayo rin si James. “Ayos lang ba kung titingnan ko ang buong universe, Ms. Saachi?”

"Salamat, Liora." Napangiti ako, pero tinakpan ko ng tasa ng ramen ko. Hindi puwedeng makita niya 'yung epekto ng simpleng titig na 'yon. "Bayad mo na lang ako ng extra sahog sa ramen next time." "Deal," he said, with a grin that reached his eyes. "Pero ikaw pa rin gagawa ng look ko, okay? 'Pag iba, ayoko. Ikaw lang puwede humawak sa mukha ko."

12:30 PM. Sunud-sunod ang ginawa kong pagsubo ng kanin na parang huling lunch ko na ‘yon samantalang si Sachi, nakaupo lang sa harap ko at at seryosong umiinom ng kanyang paboritong matcha latte na handa nang makinig sa latest teleserye plot twist. “Girl…” bulong ko. Tumaas agad ang isang kilay ni Sachi. “Oh no. Ano na naman ‘yang tono mong ‘yan? Ano na naman ang ginawa ni Daddy Santi?”

” Want to go Korean cuisine this time? “It’s up to you…” Natuloy sila sa Korean Resto pero California maki, shrimps and sashimi lang ang nagustuhan ko. Konti lang ang nakain niya sa ramen. Tatlong subo lang ng noodles and then, ayaw na niya dahil very low ang tolerance ni Victoria sa maanghang.

Tumango-tango ako bilang pagsang-ayon. Alas-onse na kaya sobrang tahimik na rin ng paligid. Maraming bituin at sobrang payapa ng gabi. Naglakad-lakad lang kami habang nagkukuwentuhan hanggang sa marating namin ang convenience store na malapit lang din dito. Pumasok kami roon para humanap ng mid night snack. Nagutom din ako sa kakaaral kanina. "Kaya mo ito?'" Ipinakita nito sa akin ang spicy na ramen.

Gusto lang naman kumain ni Mithi ng ramen pero hindi siya maka-concentrate dahil sa paninitig ni Kallahan sa kaniya. Nasa sofa lang siya, nanonood ng palabas ng malanghap na niya ang aroma ng ramen na may flavor na beef. “Here… have a taste.” Nilapag ni Kallahan ang ramen sa harapan ni Mithi. Matapos niyang ilapag ang ramen, agad siyang umupo sa harapan ni Mithi. Alam niya kasing ayaw ni Mithi na madikit siya sa kaniya kaya siya na ang nag-initiate na umupo sa malayo.

Dito raw siya kumakain kapag natatagalan siya sa orphanage na iyon. The resto has a touch of Japanese Culture. Lahat ng mga furnitures, may touch ng japanese culture. Maybe because it's a Japanese Ramen Resto. Psalm pulled a chair for me then waited until I settled down there. I looked at him, confused. I sat down. “Why did we meet there, by the way?” I asked, abruptly. He settled himself in front of me. Nakapag order na kami kaya hindi na namin kailangan pumunta pa ulit sa counter o mag tawag ng waiter.

Umiinom ito ng tubig. "I want ramen po." Kusa akong napangiti sa kaniyang naging sagot. Ako ang lalaking una niyang minahal, hindi ko alam na ganiyan pala siya kumilos kapag sa... may label ba kami? Wala nga pala.