روايات وقصص ضمن Sachi Ramen

Kaya hindi ko na pinigilan ang sarili ko kundi kainin na at tama nga si Yuri masarap nga ito. "Paano mo nalaman ang restaurant na ito?"Curious na tanong ko sa kanya ng matapos ko ang kinakain ko at nag aantay nalang ako sa takoyaki dahil one of the best seller daw nila ito aside sa ramen na meron sila. Maganda ang ambiance ng Restaurant It look like your in Japan halos kagaya nila kaya parang masasabi mong nasa japan ka when the truth is not.

Amoy ko agad na ito ay mainit, maalat, may halong sabaw. Ramen. Inilapag niya iyon sa mesa, maingat, parang may ritwal. Dalawang mangkok. Dalawang pares ng chopsticks. “Japanese food,” sabi niya. “Mas madali sa sikmura.” Umupo siya sa tapat ko at iniusog ang isang mangkok palapit sa akin. “Kapag gusto kong kumalma,” dagdag niya. “Ito ang kinakain ko.”

"Huh? Anong ako? Masisira ang diet ko!" "Tawagin mo mga tropa mong mga bakla at papuntahin mo rito para sila mag ubos niyan." Sabi niya. Umorder siya ng sushi rolls, baked sushi, kimchi at dalawang ramen dahil favorites ng kambal ang japanese ramen.

Naghintay siya at pagkaraan ng ilang minuto, dumating din agad si Raze. "Anong binili—" Napamaang ang bibig niya nang ilapag nito ang sandamakmak na chichirya at dalawang umuusok na malalaking ramen. "Kaya mo 'yang ubusin?" Umupo si Raze sa tabi niya at pinasadahan ang buhok gamit ang mga daliri. He looked handsome as hèll and yeah, hot too. Nang tumingin sa kanya ito, mabilis siyang nag-iwas ng tingin.

It's his favorite series. Maya-maya lang din ay sinundo na kami ni Kent. Dahil sabi nga ng anak niya na gusto nito ng ramen ay sa Japanese restaurant kami dumiretso. It was a fine dining area with partitions para may privacy ang mga kumakain. 'Di ko alam paanong nagcrave ang anak ko ng ramen. "Ichiraku ramen." Nakakunot-noo ko nalang na pinapanood ang anak ko nang ipagsiklop nito ang mga kamay niya na parang nagpapasalamat. Anyway, as long as he's happy, I'll be happy as well.

Tumigil kame sandali sa pag uusap nung dumating na ang aming order. “Ramen, Sushi & Sashimi, and Donburi kompleto na po ba ang order ninyo?” Tanong ng waiter. “ Please add some lemon and cucumber Juice” dagdag ko. “ Ok ma’am, iseserve ko lang po mamaya” sabi nito. “Thank you!” “Let’s eat Jes!!” yaya ko. Masaya kaming kumain ni Jessica habang nagkwekwentuhan. Di namin namalayan na gumagabi na pala. Masyado naming namiss ang isa’t isa at napahaba ang aming kwentuhan.

Pinapagpag nito ang nabasang pulang dress habang nanlilisik ang mga matang nakatitig sa akin. Kaagad ko din naman siyang nginisihan bago ko dinampot ang isang bowl ng medyo mainit-init pa na ramen na kaunti lang ang bawas at walang kahirap-hirap na ibinuhos iyun sa ulo niya. Malakas na sigaw ng galit na si Rebecca ang umalingawngaw sa buong paligid. Okay na ang masabuyan ng juice pero ang buhusan ng Ramen sa ulo, mas matinding dagok iyun para Kay Rebecca...

“Sino ka?” ‘Hayop, sinubukang itago ng mongheng ito ang kaniyang lakas.’ Takot na takot si Donoghue dahil naramdaman niya ang hindi mapapantayang lakas ni Rama. Isa pa, iba ang aura ng monghe kumpara sa ipinakita nito kanina. “Sinabi ko na sayo.” Inayos at ipinagdikit ni Rama ang kaniyang mga palad nang may mahabagin na postura. “Ako si Rama mula sa Templo ng Enchanted Retreat sa Chaotic Mountain Range.”

Sa loob ng opisina? She stood abruptly, tumakbo papunta sa pantry, at naabutan ang isang tanawin na hindi niya inaasahan, si Atty. Seiichi Kawashima, naka-long sleeves pero walang blazer, nakasuot ng apron na may logo ng isang random ramen shop, at kasalukuyang sinusubukang itago ang sunog na toast gamit ang metal tongs. "Good morning," aniya, kaswal na parang hindi siya halos sunugin ang toaster oven.

"Ito ay aming pagpapala na makilala ka sa wakas!” "Ito ay isang magandang araw ngayon!” “Hindi tayo pwedeng dumaan ng walang alak!” “Halika! Kaunti lang!” “Dala ito ni Young Master Chiba mula sa Island Nations! Ang mga ordinaryong tao ay hindi man lang makakainom nito!” Si Ramon ay mukhang pinarangalan. “Halika! Isang tasa lang! Hindi ka namin pipilitin pagkatapos nito…”