Novel & Cerita Sad About Love

It was great and it made me a woman. "Thank you love, I love you so much Hope." Saad n'ya sabay halik sa ulo ko at tumalikod sa akin para matulog. My heart contradicted in pain. Napangiti ako ng mapait. Who am I kidding? It was Hope all along at hindi ako. We just have the same face pero hawak ni Hope ang puso n'ya. The worst part is he just made love with me thinking I was Hope. Ang sakit sakit. Tumulo ang mga luha ko, this time hindi na dahil sa sarap kundi dahil sa sakit. It's funny how your happiness can turn into sadness anytime.

HER POV Sonata ng malungkot na malungkot na musika. Tila isang panaghoy na sobrang nakakalungkot at nakakaiyak. Hindi niya namamalayan na lumuluha na pala siya. Luha ng pinaghalong sakit at saya ng umibig at masaktan. Where do I begin To tell the story of how great a love can be The sweet love story that is older than the sea

He kiss my ear while chanting my name. Bumaba siya sa aking leeg para doon naman ako halikan. Hanggang sa hubarin niya ang aking top. Sinubo ang aking nipple, palipat-lipat sa kabila. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko sa mga sandaling ito. I was pleasured. I was sad. I was grieving. Hindi ako makaungol dahil sa sarap, dahil mas matindi ang kirot na nararamdaman ko ngayon.

“Hindi ko sinasadyang umamin sa’yo. Wala pa sa plano ko ang magconfess, pero totoong mahal kita. Hindi ako nagbibiro, pero ayaw ko ng ganito tayong dalawa. Gusto ko maging magkaibigan pa rin tayo. Alam kong wala kang feelings para sa akin at tanggap ko ‘yun, pero huwag mo namang sayangin ang friendship na sinimulan na natin. Ayaw kong mawala ‘yun dahil mahalaga ka sa akin. Ayaw kitang mawala sa buhay ko. Kaya please, huwag mo na akong layuan dahil nahihirapan ako.” “Sorry.” Agad na tumulo ang mga luha ni Hillaree dahil naapreciate niya ang mga sinabi ni Hezekiah para sa kaniya. Hindi niya inakala na meroon pang tao na ayaw siyang mawala at si Hezekiah pa lang ang nakakapagsabi ng gano’n sa k

“Sana nga ay kayang burahin ng chocolate ang sakit na nararamdaman ko.” Sana bata na lang ako tulad ni Spade para hindi ganito kasakit, siguro baka natuwa pa akong magkaroon ng dalawang kikilalaning tatay. Siguro ay​ kaya pang burahin ng pagkain ang lungkot at kirot na nararamdaman ng puso ko ngayon. Siguro ay wala pa akong suliranin sa pag-ibig na nakakadagdag sa pagkapunit ng puso ko. Siguro ay masaya pa akong makilala ang kapatid ko. Puro na lang siguro na hindi naman totoo.

Nagluto siya buong hapon para lang sana i-selebra ang kanilang ika apat na anibersaryo, ngunit ito lamang ang napala niya. Sakit, hinagpis at pagkalito. "Alam ko namang pareho kaming nararamdaman sa isa't isa kahit na hindi namin sabihin iyon sa sarili namin." "So why are you crying?" halata sa boses ng binata na naiirita na ito.

Ayoko kase na patuloy syang manahimik nalang at patuloy na masaktan hindi nya pwedeng yun lagi. ".....most specially, im man!" Singhal nya kaya pakunot ako ng noo. "Damn third what a stupid reason e ano naman? Love is a beautiful thing, its not only made for a man and a woman! You can love whoever you want and you can be who you really are!" Singhal ko na ikinatahimik nya. "Ayokong mawala sya----" "Wala ka bang tiwala? Sa friendship nyong dalawa?" Singhal ko kaya napatahimik sya, and i think i already convinced him.

*****ART***** "BUT THIS love I have for you can be compared to a malfunctioning car, its been so impossible to control. It actually didn't bring me to the destination I want to reach, but brought me into your world instead. Into your world filled with a lot of drama, pains, sadness... but know what's crazy about it? I found happiness in your world, you've given me so much and I'm so grateful about it."

“Luv, They say men are bad with words. But the truth is, I just didn’t know how to say sorry without breaking. I didn't know how to love you right until I almost lost you for good. I thought I was strong, but the day you walked away, I realized… I was never whole without you. Nagpause muna si Seidon upang pigilan ang pagbadya ng luha dahil halata na sa boses niya na para na siyang iiyak. Muli siyang nagpatuloy.

Ang unfair ng mundo. Biglang hinawakan ni Syren ang kamay ko dahilan upang lingunin ko siya. “It’s okay to cry… It’s okay to be sad, it’s okay to feel unloved, it’s okay to have a broken heart. Because if you don’t feel all that sadness, loneliness, girl, you’ll never know what real love means.” Syren sincerely remarks.