Novel & Cerita Sad About Love

Habang nag-iisa sa sala ay biglang naisip ni Carmela ang nawawala nitong anak. "Kumusta kaya ang aking anak? Marahil ay dalaga na ito ngayon." "Hanggang ngayon ay sinisisi ko pa rin ang aking sarili sa kanyang pagkawala sa park." "Ito din siguro ang dahilan kung bakit inatake sa puso ang aking asawang si Ricardo dahil sinisisi din niya ang kanyang sarili sa pagkawala ng aming anak."

sagot ni Ezra, sabay ngiti sa biyenan upang itago ang pag-aalala. Napabuntonghininga naman ang ginang bago nagsalita. “Alam mo, Iha, mula nang mamatay ang asawa ko, hindi ko na naramdaman ang tunay na kasiyahan sa bahay na ito. Palagi siyang tahimik at seryuso. At ang malala minsan na lang siya umuwi rito at hindi s’ya nakikinig sa kahit anong sabihin ko. Kaya nga naisipan ko ang kondisyong alam kong kailan man, hindi niya kayang tanggihan o suwayin. Hindi naman ako mapili, natutuwa rin ako at ikaw ang napili ng anak ko. At least, may kaunting background na ako sayo.”

Mali ang anumang iniisip mo! Sabi nga ng iba ha Kung talagang mahal mo siya ay hahayaan mo Hahayaan mo na mamaalam Hahayaan mo na lumisan, oh... Ingatan mo siya Binalewala niya ko dahil sa 'yo Nang matapos na niya ang kanta ay nakia kong nagpunas siya ng luha. Umiiyak na naman siya.. 'I'm sorry if I let you feel this way, baby.'

Pero may isa pa akong hindi nasasabi. "He truly loves you." Saad nito pero nakatingin sa damit n'yang suot ko. Hinawakan ko sya sa kamay, I don't want him to think about anything else, I don't want him to think something negative again. Pinatong nya ang kamay sa kamay ko. "I feel sorry for him," his voice was low and vulnerable. " I know, I'm angry at him, but I can't help to feel sorry for him in this situation."

Not cry kasi hindi yun bagay. "I see..." naisaad ko. Wala naman akong karanasan sa isang relasyon kaya natural na siguro na talagang wala akong alam. All I was thinking that being in love is a very beautiful feeling and it is all about hapiness, no sadness pero kalakip na pala doon ang mga yun. Because when you choose to love, you already bargain the pain. "But thank you, I was healed. I can't afford to be injured especially, the auction will be held tomorrow." Saad ko rito.

kusang nagsibagsakan ang mga luha niya sa tuyong lapida kasunod ang pagpipigil ng mga hikbi. Dissapointment, regret and sadness was written all over his face as he raised his gaze to the sky. "I'm fucking mad that time. I'm marrying a girl whom I'm not in love. I can't imagine myself to be with her for the rest of my life..." he trailed off and wiped his own tears using the back of his palm before looking at me.

I think that is what she wanted to hear right now. “The truth is that I feel so caged. The thought of being married to someone at eighteen still hasn’t registered to my consciousness. Para kasing binabangungot lang ako o ano, pero gustuhin ko mang gumising ay wala rin naman akong magagawa, ‘di po ba?” pinilit ko mang tanggalin ang aking pagka-dismaya ngunit hindi ko na yata nagawa. She looked at me with so much regret in her eyes. Dahil roon ay hindi ko na napigilan ang sarili ko. I could feel my tears running down from my eyes to my cheeks. I just feel so heavy now.

Pero yung sakit na binibigay niya… walang gamot na makakapagpagaling doon. Siya ang asawa ko. Siya ang mundo ko. Pero siya rin… ang taong walang awang nananakit sa akin. “The worst kind of sickness isn’t the one that hurts your body. It’s the one that slowly kills your heart because the person you love… doesn’t even care if you live or die.”

I swallowed and I think something to distract it. "Madalas ka ba dito?" I asked again, my eyes hit Zach and Sofia, they look so happy together and I got a feeling that there’s already something between them. "Yes. I'm always here when ever I feel depressed, frustrated and whenever I have a problem." he replied that the I can’t help but to turn my gaze back to him. He was no longer looking at me, he already looking from a far, as if recalled all the bad things that happened to him before.

Saad ko rito na hindi ko na napigilan na tumulo ang aking luha. "I'm sorry...." tanging saad ni Cayden sa akin. Mas lalo lang akong nasaktan. Para saan ba ang sorry na yun? Sorry dahil wala na akong silbe? Sorry because I will end up like this? Sorry kasi hindi na ako yung mahal niya? Anak ng, hoooooo! Ang sakit! Kaya pala nagiging kontrabida yung mga nasasaktan eh kasi sobrang sakit nga naman pala talaga!