Sad Quotes About Self Novels & Stories

“Sinasabi mo bang maganda ako? Nakita mo na ba ang sarili mo sa salamin? Mas mababa ako sa 5% kumpara sa iyo. ” Natawa siya sa sinabi ko at bahagyang napangiti. "Syempre. Ngunit, kahit na ako ay isang daang porsyento na mas maganda, hindi mo dapat ikumpara ang iyong sarili sa sinuman. Focus ka lang sa sarili mo at sa sarili mong laban. ” sincere na sabi niya habang hindi inaalis ang mga mata niya. Hindi ko alam kung gusto kong magpasalamat sa kanya dahil parang lowkey ang ginawa niyang pagmumura sa akin. Ngunit, sa tingin ko ito ang mabuting Maddison. Wala pang dapat patunayan.

Nanatili ang tingin niya sa akin pero biglang naging malamig ang mga titig na iyon. “Kung gaano katayog ang pangarap ko para sa sarili ko, ganoon din katayog ang pagbagsak ko!” Nagpatuloy ako at mas lalong umiyak. "Sometimes, being perfect means knowing and accepting your own imperfections. Not all the times you were on top. It's not about being in the spotlight. In life, what matters most is to survive in your every tragic downfall and continue to live." Doon ako nag-angat ng tingin sa kanya. Lumayo siya nang kaunti sa akin. Pinunasan niyang muli ang mga luha ko.

"Because for the past six months, I lived in that huge building but I felt like a ghost. I realized that all the money and power in the world mean nothing if I can't look at myself in the mirror because I broke the only person who saw me for who I really am." Lumapit siya sa akin, sapat na para maamoy ko ang ulan at ang pamilyar niyang scent. "Sef, hindi ko inaasahan na mapapatawad mo ako ngayon. O bukas. O sa susunod na taon. Pero hayaan mo akong maging ganito. Hayaan mo akong maging maliit sa paningin mo, dahil doon ko lang nararamdaman na nagiging totoo ako. I don’t want to be the CEO of San Real right now. I just want to be the man who takes care of you."

"Kung bibigyan ako ng isa pang pagkakataon, hindi ako magdadalawang isip na patayin ang deomonyong yun. Ang mga katulad nyang demonyo ay walang puwang dito sa mundo." "I'm sorry, I'm so sorry Ba--" " It's okay, Mr. Sandoval." Putol ko sa kanya. Marahas kong nilunok ang bikig sa lalamunan ko at pinalis ang mga luhang nag-uunahan sa aking pisngi. "Wag mong sisihin ang sarili mo. Wala kang kasalanan. Naiintindihan ko kung ano man ang nararamdaman mo ngayon."

Kahit gaano mo kamahal ang isang tao, mahirap patawarin kapag siya mismo ang dahilan ng pagkawasak mo. “Lahat ng tao may selfish side,” kalmadong pagpapatuloy ni Madame Concepcion. “Walang santo sa mundong ito.” Tumingin ito kay Natalyn. “Kapag may taong sumira sa buhay mo at hindi ka na makalakad habang-buhay… pero kaya mo pa ring ngumiti at sabihing wala kang galit…” Bahagya itong tumawa. “Masyado naman yatang perpekto iyon para maging totoo.”

Nalimutan niyang ang anak niya ay tao, may puso, isip at karapatan sa sarili. Mahigpit na napiga ng kanyang mga kamay ang gilid ng kama na kanyang inuupuan. “I was too selfish! So stupid!” Paninisi sa sarili.. Nagsisisi na siya. Ngunit abot ng kanyang isip na wala ng buting magagawa ang pagsisisi n’ya. Kahit ang kamatayan niya’y hindi magiging kalutasan sa pangongonsensiya ng kanyang budhi na kanyang nararamdaman.

napatayo Ako sa sobrang ng dahil sa sakit na nararamdaman ko lumapit Ako rito at walang pasabing sinampal ito. Hindi na napigilan pa ng luha ko na kumawala ng dahil sa Galit na nararamdaman ko" anlakas ng loob mo na sabihin Yan baka nakakalimutan mo ng dahil sayo kung bakit namatay Ang anak ko ng dahil sayo nagdusa Ako ng Dalawang taon halos mawala Ako sa sarili ng malaman kung nawala sakin Ang anak ko Hindi mo alam Ang hirap at depression na dinanas ko ng dahil sayo Gideon walang araw na Hindi Ako umiiyak ng dahil sayo naiisip mo ba Yun? Wla Kang kwentang lalaki alam mo Yun pasarap lang sa ibabaw ng kama Ang alam mo walang Kang ibang iniisip kundi yang sarili mo" hagolgol ko ng iyak napansi

Hindi ako dapat maging emotional eh dahil trabaho lang naman yun. "It's okay to have moments of weakness, it's okay to cry, it's okay to breakdown. But don't forget to remind yourself that you have to get up and move forward. Remind yourself that you are strong. You are still young, you have so much to offer. Someone out there will appreciate and cherish you for who you are. Don't mourn for someone who's okay with losing you." Matagal akong hindi nakapagsalita. Nakuyuko lang ako pero patuloy na nag-uunahan ang mga luha sa aking pisngi.

"Saan ka napapagod? Ikaw ba ang pinapagawa ng mga gawaing-bahay riyan? Hayaan mo at kakausapin ko si Tito." "Ate, huwag mong sisihin ang sarili mo. Wala kang kasalanan." "Yessa, hindi kita maintindihan. Ano bang pinagsasasabi mo?" "Ate, sorry dahil naging failure ako sa buhay mo." "Tama na nga. Ayoko nang mga ganyan na drama. Kung gusto mong mag-shift ng course, okay lang sa akin. Magsabi ka lang. Huwag mo nang pinapahirapan ang sarili mo."

tipid niyang sagot na aking labis na ikinagulat, na medyo inasahan ko na rin. "B-Bakit naman?" wika ko at hinarap siya. Tutal medyo malayo pa naman o ilang floors pa ang dadananan namin mas mabuting kausapin ko na lang siya. Nag-aalala ako para sa kalagayan niya. Mahirap kaya ang maging ganiyan. Sadness is a very tough enemy. At kahit kailan ang kalungkutan ay hindi dapat iwine-welcome na para bang isang matalik na kaibigan. We should not let sadness take over our bodies, it may lead us to our frightening endings.