Sad Stories About Life Mga Nobela at Kwento

Sa totoo lang, parang nabigla siya sa pagngiti ko ng peke sa kanya dahil ito ata ang kauna-unahang pinakitaan ko siya ng nakakakalaglag-pangang ngiti ko-sinabi ng kaibigan ko ito ah-kaya wala na siyang nasabi kundi tumango saka agad iginiya ang kakaibang wheelchair sa salas nila. Sigyuro kung mas magaan lang ang sakit niya, masasabi kong maganda ang buhay niya. Pero dahil sa dami-dami ng niraramdam niya, pati ang pagkabakla niyang tinatago niya, hindi ko magawang sabihin na maganda buhay niya. Bukod naman kasi sa kalayaan eh wala na ang kalusugan niya. At kung tutuusin, totoo para saakin ang kasabihang health is wealth, kaya naman makikita mo talagang para kay Arkady, walang saysay ang buhay

Mga gahaman! Aa tanang buhay niya, ngayon palang siya nakakita ng mga taong ganito kakapal ang kalyo sa mukha! Pinanganak siyang mayaman at maayos ang buhay. Ang tanging dagok lang naman sa buhay na naranasan niya ay ang pagkamatay ng kanyang anak at daughter in-law sa isang car accident. Mabuti nalang at may naiwan pang alaala ang kanyang anak na walang iba kundi ang apo niyang si Levine. Kaya naman ngayon galit na galit siya at nalilito siya kung paano patatahimikin ang pamilya ni Graciella.

And all those hardship I've been through was a thing that will teach me so much lesson about life. Life is unfair. Life willis always throw you millions of dagger but in that million of dagger there are always the one who can cure everything and right after that they will gave you more damage than that million one. "Carmella" Mom called me. Agad ko namang pinahid ang mga luhang lumandas sa mga pisngi ko. "Ma. What brings you here. You should be in salon. What it is?" I asked her hiding all of my sadness.

"Hindi maganda sa tenga ko ang paulit-ulit na marinig ang salitang sorry kapag wala naman kasalanan ang tao. Sa palagay ko kapag ganoon ay isa akong santo na walang nagawa na mali na ang totoo naman ay malayo 'yon sa totoong buhay." Kung magkakaroon ng kuwento ang buhay niya ay ang bawat pahina ng libro ay nagtataglay ng hindi kabutihan niya, mga nakakainis na pangyayari para sa mga ibang karakter. Napahalakhak si Eleuthera sa isipan. Masama o hindi ay totoong buhay 'to so malamang ako mismo ang bida sa sarili kong buhay, komento niya.

saad ko. "Okay, lang Lablab. Sorry, nasanay kasi ako for the last five years. I've never celebrated my birthday, because my birthday was the tragic and saddest day of my life. Sandra's died on exactly my birthday. We're going to celebrate that night, but the bad goons ambush their work place and shot by the gun. She's dead on arrival. Wala akong nagawa Labs, kundi umiyak na lang." kwento nito habang nangingilid ang luha.

Pero kinakailangan at wala na siyang pagpipilian pa. Madalas niyang makita sa mga video online ang mga kwento ng mga dating mayayamang anak na biglang bumagsak ang buhay. Ang mga literal na riches to rags ang storya ng buhay. Noong una, akala niya ganoon din ang mangyayari sa kanya. Na hindi niya kakayanin. Na tuluyan siyang mawawasak. Pero sa kabila ng lahat, hindi iyon ang nangyari.

He didn't know that living and breathing could be weary too, hindi niya akalaing ang buhay na natutunan na niyang yakapin at mahalin ay tila apoy lamang na natupok dahil sa isang maliit na posporo. Inabo ng masakit na trahedya ang lahat. His life, his heart, his dreams, everything. Humintong bigla ang mundo niya dahil sa trahedya, pinuno ng sakit at galit ang puso nito, kay Ruth maski na kay Rovic. "I'm sorry, Kuya. I didn't thought—"

dagdag pa niya, bahagyang bumigat ang tono, “kulang pa ang nangyari kay uncle. Sa dami ng buhay na sinira niya, sa dami ng taong binigyan niya ng takot, dapat mas matindi pa sa kamatayan ang naranasan niya.” Sandali siyang huminto sa pagsasalita, saka muling nagpatuloy. “Pero ayos na rin na patay na siya. At least, ang mga sugat na iniwan niya sa mga taong sinira niya ay may pagkakataong maghilom, kahit paunti-unti. Mas mahirap kasing makalimot at maghilom kapag ang taong gumawa sa’yo ng kasamaan ay buhay pa rin.”

Ang tanging magagawa na lang natin ay alalahanin natin kung ano tayo dati, kung anong mga karanasan ang napagdaanan natin kung may natutunan ba tayo o wala. Katulad na lang noong nag pasko at bagong taon na hindi ko na naman kasama ang mahal ko dahil sa hindi inaasahan na nangyari sa kanyang ama. Oo, malakas naman si sir Richard pero nagbago ang lahat ng ito dahil lang sa isang aksidente na kamuntikan ng niyang ikamatay. Hindi talaga natin malalaman kung ano ang mangyayari sa atin every tick tock of the clock is really surprising, kahit segundo pwede magbago ang iyong buhay. Hihintayin mo na lang kung ano ang naghihintay sa'yo, masaya ba o maging malungkot. Swerte o malas.

I whispered before looking at him with sadness. Isa sa nagiging dahilan ng matinding sakit at lungkot sa akin ay makarinig ng kwento na kapareho ng dinanas ko. Tanggap ko nang naging biktima na ako e— pero mas mabigat kapag nakakarinig ako na may iba pang katulad ko na biktima. Why can't this world be kind enough to spare children and teens from traumatizing experiences? Bakit kailangang idamay ng matatanda ang mga bata sa mga makamundong bagay?