Sad Stories About Life นิยาย & เรื่องราว

Hindi nila dapat na pakialaman ang bawat isa. Halos mga naging buhay at gawain nito ang naging topic nila. Wala naman kasi siyang magandang kuwento. Mahirap lang sila. Hindi niya naranasan ang lahat ng naranasan nito. Ipinanganak itong may ginintuang kutsara sa bibig, samantalang siya, wala. Hindi naman ito makakrarelate kapag kahirapan nilang mag-ina ang ikuwento niya.

Hindi nila deserved na mamatay nang maaga at sobrang tindi rin ng kanilang paghihirap bago sila namatay. Masyado pang bata ang aking mga pinsan na maraming pangarap sa buhay ngunit natuldukan agad iyon nang gano’ng kadali. Sobrang nanghihina at nanghihinayang ako na ipinagdamot sa kanila iyon. Naalala ko na gusto nilang makapagtapos at makapagtrabaho nang maayos para bigyan nang maayos na buhay si Auntie Sabel. Ngunit sa isang iglap ay ang mga pangarap na iyon ay naging isang magandang alaala na lang.

pagod na pagod na pagsusumbat niya saakin. "Hindi ako tumigil kakahanap dahil nanamagasa akong buhay ka lalong lalo na ang anak natin kahit napakalabo na dahil first trimester mo maraming nangyari sayo at maaring mag miscarriage ka pero nang makita kita at nangaling mismo sa bibig mo na namatay ang anak natin. I had felt empty. It will be the hardest thing you will ever experience, it will drain you physically, mentally, and emotionally. You can come out on the other side of this very long and lonely tunnel. I remember thinking. How can I ever be happy again when I lost my happiness?" kung titignan talaga ay halos parehas lang kami na nag s-suffer ng sobra sobra pero ang kaibigan ako naging

he whispered on my ears, sumandal ako sa kaniyang balikat at umiling kasalukuyan kami ngayong nasa Sala nila at nanonood ng isang movie pumulupot ang kaniyang kamay sa aking bewang at linapit ako sa kaniyang katawan, naramdaman ko ang pagpunas niya ng tissue sa aking pisngi dahil sa mga luhang tumulo sa aking mata "beautiful"bulong niya at pinatakan ng malambot na halik ang aking pisngi pero hindi ko siya pinansin nakaabang na naman ang panibagong batch ng luha sa aking mata habang pinagmamasdan ang bida na namatayan ng Mahal sa buhay.Her life is so hard,nawalan siya ng anak dahil sa tatay niya tapos pinapatay pa ng nanay niya ang asawa niya at ngayon naman namatay ang taong palagi lamang na

Dahil bukas uumpisahan ko na ang mag job hunting na sana ay may tumanggap pa sa akin kahit na buntis ako. Kaagad na kumain din ako pagkatapos kong magluto. Tila nakakabingi ang katahimikan sa bahay na ito kung kaya't binuksan ko ang radyo upang makinig ng music. Nagkataon naman pagbukas ko at nasa isang programa na nagbabasa ang DJ ng isang kuwento galing sa isang sender. Kakaumpisa pa lamang ng kuwento kung kaya't pinakinggan ko ito ng maigi. Habang sumusubo ako ng pagkain hindi ko mapigilan ang malungkot dahil halos magkahalintulad ang buhay na dinanas namin ng sender sa kuwento. Mas lalo akong nalungkot nang umabot sa point na nagkaroon siya ng miscarriage dahil sa stress at iniwanan pa s

It's making me sick by just remembering all the bad and worst things that have happened to me the past months and weeks. I continued talking. Nawala sa isip ko na hindi ko kilala ang taong pinagsasabihan ko tungkol sa mga nakakahiyang nangyari sa aking buhay. "Namatay ang magulang ko dahil sa lumubog na barko kung saan sila nakasakay tatlong buwan na ang nakalilipas. Bukod sa kapatid kong 3-year old wala na ang natira sa akin. Wala akong pera. Pagod na ako. Wala akong ibang choice gusto kong mabuhay. Gusto kong mabuhay ang kapatid ko. Walang tumatanggap sa amin. Kaya nag-decide akong gawin 'yon. Lulunukin ko na lang 'yong pride ko para lang mabuhay kami ng kapatid ko, pero hindi. Naisip ko n

Si Vaughn naman, sa ibang pribadong eskwelahan siya pinapasok at ang lahat na problemang kinahaharap nila ay sinalo't hinawakan ng Mommy niya. Sobrang nakakawindang ng pangyayari ngunit wala kaming magawa kung hindi ay ang magpatuloy sa naudlot naming pamumuhay. Kaya nga ay umabot na ng isang taon magmula noong nangyari ang trahedya sa buhay namin. Ngayon, isa-isa na kaming bumabangon at ang bangungot na dumaan sa buhay namin ay itinuring na lamang naming aral at leksyon. ***

Muli niyang tinext ang kaibigan at sinabihan na malapit na nilang simulan ang inihanda nilang palabas. “Five years ago,” panimula ni Sam, “I had a miscarriage.” Napasinghap ang lahat dahil sa narinig. Nagkatinginan ang mga pamilya nila hindi makapaniwala, “I was devastated during those times. I almost wanted to end my life. Hindi namin ito sinabi sa lahat kahit pa sa mga magulang namin because it was not a simple miscarriage. It was planned. May isang taong gustong sumira ng pamilya ko nung mga panahong iyon.” Napalunok si Sandra nang magtama ang paningin nila ni Samarah.

Pagkaraan ng ilang segundo ay muli ring nagsalita si Caden. “A short pain is better than a lifetime of suffering.” At pagkatapos noon ay agad nitong pinatay ang tawag. Tunay ngang walang mas malupit kaysa sa paghihiwalay ng dalawang taong mahal ang isa’t isa habang buhay at kamatayan ang nakataya... ---

Sabi na't most of the things from there are just plain bullsh*ts! Para takpan ang pagkapahiya niya ay nagtungo na lang muli si Zandro sa topic na kagabi pa niya binubuksan sa dalaga. Iyong tungkol sa trauma nitong dala ng isang trahedya at hanggang ngayon ay nagdadala bangungot sa dalaga. Nang matapos si Blythe sa pagluluto at naka-upo na ito sa harapan niya'y tsaka lang ito nag-umpisa. "It was quite tragic. Marami ang namatay, actually tatlo lang kami ng mga kaibigan ko ang naka-ligtas. Hindi ko alam kung paano, dahil. . .iyong mga pilat ko sa dibdib..."