Sad Stories About Life นิยาย & เรื่องราว

Pagkatapos tumingin, nalaman niya na ang mga miserableng anchor na iyon ay hindi man lang mas miserable sa kanya. May sakit ang mga anak, asawa, o magulang nila, pero sa sitwasyon niya, may dalawang naparalisang lalaki at isang matandang babae na malapit nang mamatay sa bahay nila. Inapit siya nang maraming taon ng biyenan na babae niya at pinwersa pang magtrabaho sa isang minahan ng uling kung saan aksidente siyang nabuntis. Sa huli ay naligtas siya, pero bilang resulta, binugbog siya ng sarili niyang asawa, at tinaboy siya ng pamilya niya. Sino pang mas miserable sa kanya?

ADRIANNA My life is a perfect definition of tragedy. Mula pagkabata ay naranasan ko na ang mga bagay na kahit ang mga matatanda ay hindi kakayanin. I was happy when I was a child but behind that happiness is a horrible experience. Akala ko ay makakalimutan ko rin kaagad dahil bata pa ako nang maranasan ang mga 'yon, pero dinala ko ang lahat hanggang sa pagtanda.

I can see it in her eyes that she's hoping that I will tell her that everything was just a freaking joke. "Misha...." saad ko rito. "I know that it's hard to believe... but yes, it's true that you're in Pandora. But before you freak out again hear me out first." Saad ko rito. Pasalamat ko lang dahil nakinig siya. She did not freak out like at first. "You remember 5 years ago, I was missing as you said for a week?" Tanong ko rito at tumango naman ito dahil syempre mahirap yun kalimutan kahit matagal na panahon pa. "I was missing yes. But the truth, I was here at that time." Saad ko rito na ikinagulat ng itsura nito. "It was the worst time of my life. I was going home from your blind date that

"Huwag lang maawa sa akin, okay? Kahit jerk ang husband ko, gwapo siya at mayaman. Dahil sa kasal namin nakaipon ako ng pera. Ngayon bumalik na si Franchesca kaya kailangan kita para sa annulment namin. Ayaw kong maunahan niya ako, kahit 'yong sa annulment man lang, ma-dignify ko ang sarili ko. Nasa 21st century na tayo, ayaw kong maging bitter heroine sa drama ng buhay." "Ano, parang mga nobela na binabasa mo?" biro ni Lucille sa kaniya. Mapakla siyang tumawa. "Oo, parang ganoon. Dumating ang true love ng husband ko tapos titiisin ko ang sakit at pagdurusa. Hindi ako kakain hanggang sa masira ang atay at bituka ko. Magluluto at maghihintay na umuwi si Levi pero hindi naman mangyayari hangga

Sa bawat nagdaan na taon tumatanda kami na hindi namamatay. Ang sorry, para lang sa mga bagay na hindi sinasadya hindi para sa mga bagay na paulit-ulit ginagawa. Nakapanghihinayang talaga na may mga taong nagiging masama dahil sa selos at inggit sa kapwa. Ang sorry nakakawala ng galit pero di agad nakakawala ng sakit.

Tanging naging sagot ko na lang. Kung napapansin niyo na parang ang negative ko, hello, nagpapakatotoo lang ako. There are no fairytales and happy endings. Sa libro mo lang mababasa ang They lived happily ever after pero sa totoong buhay ay wala naman talaga. Ang bitter ko lang diba? Pero I am just stating a fact. "Ipagdadasal ko talaga at mag-aalay ako mamayang gabi para matupad ang panalangin ko." Parang sinapian naman ito ng espiritu dahil nanumbalik naman ang buhay nito.

Matagal na nag resign si Nathalia sa company ko dahil nag focus na muna ito na mag-alaga sa kanyang mga anak lalo at one of their kid ay may leukemia and thank God dahil kahit may pagsubok man sa buhay ay nalampasan nila pareho. Talagang minsan sa buhay, may mga pangyayari na hindi mo inaasahan na bigla-bigla na lang mangyayari. Gusto mo lang naman maging masaya, maging okay ang lahat pero sa kasiyahan na ‘yon ay bibigyan ka ng pagsubok. Kaya kailangan talagang patibayin ang loob.

Patuloy niya pa Sinimulan niyang ikwento ang mga nangyari kay Zeri at hindi ko namalayan na umiiyak na pala ako. "Sa murang edad ni Zeri ay marami na siyang napagdaanan at naranasan na hindi magaganda. That's why she tried not to care for someone but she failed." I never imagine na may ganito siyang pinagdaanan. How come a young child like her managed to overcome a life that full of suffering? Just hearing about these makes me feel really bad. It already putted me in pain, paano pa kaya siya? Siya na musmos palang at ilang taon na namuhay ng walang pamilya.

saad n'ya. Bumalik s'ya sa pagkakahiga. Dahil walang ibang magagawa ay nagkasya s'ya sa pakikipag-usap kay Mando at sa iba pang kasamahan sa loob ng selda. Kailangan n'ya makisama at makipagkaibigan ngunit hindi s'ya maaring magbigay ng buong tiwala n'ya ni isa sa mga ito. Halos araw-araw ay walang ipinagbago ang naging buhay n'ya sa loob. Malamig at ang pakiramdam na lagi nag-iisa ang madalas ay pumupuno sa kanya. Ayaw n'ya manisi subalit habang tumatagal ay nagsisimulang umuusbong ang galit n'ya sa pamilya Mondragon. Isa na lang ang nagbibigay ng kasiyahan sa kanya. Limitado man ang pagkakataon ngunit ito ang bumubuhay muli sa namatay n'yang damdamin. Habang nakatulala sa k isame ay tinawa

“This is not the life I've dreamt for us, Fiel. Gusto ko palagi kang makitang masaya, nakangiti. But it feels like I failed to protect you from this pain…” I could feel how he was struggling. Pero lahat naman tayo nasasaktan sa kahit anong paraan. At bawat sayang nararamdaman natin ay may kapalit na kalungkutan. Our life cycle is like vice versa. Minsan masaya, minsan masalimoot. “Shh, tama na Liam. Wala naman may gustong mangyari ng lahat. Tsaka hindi tayo matututo kung hindi tayo masasaktan 'di ba? Sabi mo nga, lahat ng bagay sa mundo may dahilan.”