Sad Stories About Life Novels & Stories

Huminto ako at nagpakawala ng malakas na buntong hininga. "I don't know who's Caius father when I met Ford. I got pregnant not knowing who the father of my son is. It's just a one night mistake. I'm sad and alone. I don't have friends left. I don't know what to do with my life. No one is there for me. No family, no one. I'm alive but I feel like I'm dead. I don't know what really is my purpose. " "I don't want to drown myself in sadness so I made myself busy. I partied every night. I'm so young back then. So adventurous and wild. I met him in the masquerade party. We were drunk and we enjoyed each other's company."

inunahan ko na sya sa gusto nyang sabihin, ayoko nang umasa na may ikakaayos pa ang buhay ko kahit na wala akong gwin, kung ito na kasi nakatadhana saakin, wala na ako magagawa pa, tanggapin ko nalang instead of making some stories to make me feel better. He always tell that story to me, it's like a fairy tale. But I don't believe on that shit anymore. As long that i am alive. Suffering is part of my system, kung di mag dudusa hindi mo malalaman kung nahihirapan ka ba sa buhay mo o ano, it's part of life. Kumbaga yung akin ay sumobra at parang wala nang bago pa. Oo nakakapagod, pero kailangan "Bakit ayaw mo maniwala na you're my baby sister" tumayo na ako at inayos ang suot ko, impossible. B

LIFE is always full of surprises in spite of the fact that it's too short. We don't get everything we want, the Heavens give everything that we need. Gabriel's death taught Shaniya a lot of things. That life, no matter how sad and painful it is—should be appreciated.

"Kahit pala handa ka nang magpaalam, masakit pa rin. Kahit alam mong aalis na siya, mabibigla ka pa rin kapag dumating na yung pagkakataong iyon. Losing our loved ones will be the most painful chapters of our lives... forever." Wade Xynon's POV

"Well, aside from what's in your resume. I want to know your family background. Not so detailed." Tumikhim muna si Safirah bago nagsalita. "I'm an only child. My mother took her own life when I was a teenager. My biological father left us when I was little. I finished college with the help of my teacher in high school but then before I graduated, she died due to severe illness. So now here I am, trying to survive on my own." Sandaling katahimikan ang namagitan sa kanila bago ito tumango ng bahagya sa sinabi niya bilang pangsang-ayon.

my kakaiba sa taong ito kung kaya't kahit dalawang taon na ang nakalipas ay nasa alala pa rin niya ang sandaling naging masayang kwentuhan nila. (Ang swerte siguro ng asawa nito kay Liam...) Hindi niya maiwasang isipin ang mga ganoon bagay dahil mabuti pa ang ibang tao ay hnid nakakaranas ng katulad nilang mga ordinaryong tao ang paghihirap, sakit, at pagtrato ng hindi maganda. >>>>>>>>>>>>>>

Kapag puno daw ng galit ang puso hindi makakapasok ang biyaya kasi wala siyang paglalagyan. Life is short. Hindi natin alam kung hanggang kailan lang ang buhay natin dito sa mundo para ubusin pa natin sa mga hindi tamang bagay. Tama na ang mga pasakit at paghihirap. Hindi lang din naman ako ang nasaktan. We all have our fair share of pain and trauma.

Masaya na akong malaman at makitang masaya na siya at kontento sa buhay na meron siya ngayon. Kahit na ako, heto, hindi alam kung muling magmamahal pa ba. Mukhang tatanda na yata talaga ako na dalaga. Well, that's life. Natatawa na sabi ko sa aking sarili. Minsan masaya, madalas malungkot. Minsan panalo, madalas talo. A sad thing in life is when you meet someone who means a lot to you, only to find out in the end that it was never meant to be and you just have to let go.

may kutob na ako na may kinalaman siya sa nakaraan mo. Until she opens up her whole life story to me, doon ko napag-alamang nagiisa na lang pala siya sa buhay, that's why nobody can pay her a visit. Her husband died in colon cancer, halos kapareho ng sakit na dinaranas mo noon. May Anak si Nanay Luisa, her name is Klarrisa. Naiwala niya ang anak niyang may tatlong taong gulang lang nang panahong naghahanap buhay at kumakayod na siyang magisa para sa kanilang dalawa, lalo na noong namatay na ‘yong asawa niya sa malubhang sakit nito. Hinanap niya ang bata ngunit hindi niya ito natagpuan hanggang sa nawala siya sa sarili niya dahil sa sobrang pangungulila sa anak niya. Naging tulala siya, mata

Hindi pa man sila nakabibili ng mga gusto nila, labis na siyang nagpapasalamat. "Sobrang bait naman ng ninong mo! Sana ako rin magkaroon ng ninong na ganiyan kayaman at kabait! Kaso ang mga ninong ko, mga walang pera. Kaya sadness talaga ang life!" bulalas ni Carla habang naglalakad sila.