Sad Thoughts Novels & Stories

Ngunit kahit gaano kalalim ang kanilang pag-iyak, kahit gaano kalakas ang sigaw ng puso nila wala na si Sandra. Ang Madrigal family ay biglang naging tahimik at malamig. That emptiness was unbearable. Si Mike, nang mabalitaan ang pagkamatay ng manugang, ay muling bumagsak at nanatiling walang ganang magsalita. Tulad ng sabi nga, the greatest sorrow is when white-haired people bury the black-haired ones. Dahil dito, nagpasiya si Nicholas. Sa harap ng kanyang lolo, mahigpit siyang nagsalita.

Narinig ko ang mahina niyang tawa kaya napangiti na din ako. "I can't blame Ford for being so overly dramatic when it comes to you. Galit yun sa akin eh, kasi pinabantay daw ako pero bantay salakay pala. That's the reason why he is so mad at me to the point na kulang na lang ay bugbugin niya ako makaganti lang sa akin." Natawa ako sa tono niya kasi kahit sabihing inis si Kuya Ford sa kanya wala naman akong nararamdamang galit mula kay Silas. "But you know what Baby, he's always there every time I feel sad. He was there when my mom died.”

Medyo maulap kasi ang langit. "Pwede ko bang malaman kung ano'ng kinamatay n'ya?" "She died in a car accident," saad nitong hindi man lamang ako tinapunan ng tingin. Diretso lang siyang nakatanaw sa malayo. He looks so sad. . . sambit ko sa isipan habang palihim na nakatingin sa kan'ya. "I'm sorry to hear that. Naiintindihan ko 'yung nararamdaman mo," saad ko. Tumingin siya sa akin pagkasabi ko n'on. Lungkot ang mababasa sa gwapong mukha niya. "My mother died too. That's why, I understand your pain." Bumugtong-hininga pa ako pagkasabi n'on pagkatapos ay tumingin rin sa malayo. Pero nakikita ko sa gilid ng aking mga mata na nakatingin siya sa akin.

Sadness and pain, those two combined emotions have started to eat my senses in an excruciating way. Libu-libong karayom ang tumutusok sa aking dibdib. I cleared my throat and inhaled heavily, avoiding myself from tearing up. I then gathered all my strength and pulled my luggage as I walked out of my room. This must be it. I am completely done with all his game... Totoo ngang walang saysay ang magmahal ng isang lalaking hindi kayang magpahalaga at rumespeto ng damdamin.

I'll keep watching you, my angel. Hindi ko alam kung ano bang emosyon ang mangingibabaw sa lahat ng nararamdaman ko ngayon. I am still mad, disappointed. I am suddenly filled with disbelief, too. I am also sad and... heartbroken. " M- mama..."

Sinundan ko siya ng tingin, lumabas siya sa kuwarto. Nakaramdam ako ng kurot sa puso ko ng ilang beses na umalingaw ngaw sa utak ko ang katagang binitawan niya bago ako tinalikuran. Ramdam ko rin ang panghihina ng tuhod ko dahil sa pagbalatay ng sakit sa puso ko. What does that mean? What's that sorry for? Sorry dahil ano? Naramdaman niya na ba na mahal ko na siya, pero hindi niya kayang suklian iyon.

Gusto ko nang matapos ang gabing ito at magising na sana'y wala na akong maalala pa sa nangyari. Nanginig ang kamay ko nang hilahin ko sa aking daliri ang malamig na metal. Binato ko ang singsing sakaniyang dibdib. Umawang ang kaniyang labi. Bumagsak ang singsing sa semento kasabay ng pagguho ng puso ko. The pain feels so cold. This bereavement feels like darkness and ruination. A concrete drying in my chest, like a giant hole was pummeled into me, with no hope of repair.

Sambit pa niya. Napa pikit ako. I know. I also feel empty. Hindi na mabubuhay si Rain at iyon ang pinakang masakit na katotohanan. Tila sinaksak na naman ng sandaang punyal ang puso ko. Niyakap niya ako ng mahigpit at sabay kaming umiyak. "I'm sorry. This is all I am able to do. Sorry, I can't bring our son back." Saad niya.

Napahawak ako sa dulo ng damit ko at nilukot ito gamit ang palad ko. Naramdaman kong muli ang pagkirot ng puso ko na tila ba tinutusok ng karayom sa sobrang sakit. "Kaya ayokong ma-fall eh. Tanginang pag-ibig yan. Susugal ka pero sa huli.. Talo ka" seryosong sabi ni Scarlet habang nag pupuro ng vodka sa baso. I looked at her, she's different right now. I saw sadness in her eyes.

Dumistansiya ako sa kanila at tumungo na sa dulong bahagi ng bahay. Pumikit ako. Gustong-gusto kong sabihin na huwag muna akong umalis, na gusto ko pa silang makasama. Ngunit narinig ko ang yabag nila at mahinang pagtawa. I don't belong here because I am too far. Nobody understands another's sorrow. There are times in life when one feels down and experiences stuff that makes them miserable. Some people even hide their sadness because of the fear of getting judged by people or getting mocked.