Sad Thoughts Novels & Stories

Medyo maulap kasi ang langit. "Pwede ko bang malaman kung ano'ng kinamatay n'ya?" "She died in a car accident," saad nitong hindi man lamang ako tinapunan ng tingin. Diretso lang siyang nakatanaw sa malayo. He looks so sad. . . sambit ko sa isipan habang palihim na nakatingin sa kan'ya. "I'm sorry to hear that. Naiintindihan ko 'yung nararamdaman mo," saad ko. Tumingin siya sa akin pagkasabi ko n'on. Lungkot ang mababasa sa gwapong mukha niya. "My mother died too. That's why, I understand your pain." Bumugtong-hininga pa ako pagkasabi n'on pagkatapos ay tumingin rin sa malayo. Pero nakikita ko sa gilid ng aking mga mata na nakatingin siya sa akin.

saad ko sa kaniya at tatayo na sana nang magsalita siya. “I’m sorry,” saad niya sa akin. Dahan-dahan akong bumalik sa pagkakaupo ko. “I’m sorry, Scarlet kung niloko kita at kami ang dahilan nang pagkakahiwalay niyo ni Gio. Nilamon lang ako ng galit ko sa kaniya at inggit sobra akong nasaktan nang ipagpalit ako ni Trisha sa kaniya. Muntik na akong na-depressed noon kung hindi lang ako inalalayan ni Kuya. Mahigit ilang taon din kami ni Trisha kaya sobrang sakit tanggapin na mas pinili niya si Gio sa akin. Isa lang akong hamak na arkitek noon hindi pa sikat at nangangapa pa sa trabaho.”

Hindi ko alam kung may magic ba siya o ano, pero nagpapasalamat ako sa kaniya. Nanatili lang kaming ganito ng ilang minuto. Hinayaan niya lang akong yakapin siya. Nang namanhid ang mga binti ko ay kumalas ako sa yakap niya. Nakakapagod tumayo ng matagal pero mas nakakapagod kung lagi kang malungkot at hindi makawala sa lungkot. Because for me, sadness can kill a person. Sadness is the source of evil to our lives.

Sadness and pain, those two combined emotions have started to eat my senses in an excruciating way. Libu-libong karayom ang tumutusok sa aking dibdib. I cleared my throat and inhaled heavily, avoiding myself from tearing up. I then gathered all my strength and pulled my luggage as I walked out of my room. This must be it. I am completely done with all his game... Totoo ngang walang saysay ang magmahal ng isang lalaking hindi kayang magpahalaga at rumespeto ng damdamin.

I'll keep watching you, my angel. Hindi ko alam kung ano bang emosyon ang mangingibabaw sa lahat ng nararamdaman ko ngayon. I am still mad, disappointed. I am suddenly filled with disbelief, too. I am also sad and... heartbroken. " M- mama..."

i try to tease him pero hindi nya ako pinansin, bagkus ay tinulak nya ako ng bahagya para makaalis ako sa dadaanan nya at umupo ito at hinayaan akong nakatayo "Ms. Santos, can you tell what happened to you or what you feel" i smirk and seat in front of him, sandaling tumitig kay remon saka umiling, wala syang pag babago. He look worst now, bakit. Hindi ba sya masaya sa piling ni Dana? "I feel devastated, ang sakit ng dibdib ko while all the time i always think that i am alone" nag buntong hininga ito saka napailing at may sinulat sa papel at pinirmahan ito

Sinundan ko siya ng tingin, lumabas siya sa kuwarto. Nakaramdam ako ng kurot sa puso ko ng ilang beses na umalingaw ngaw sa utak ko ang katagang binitawan niya bago ako tinalikuran. Ramdam ko rin ang panghihina ng tuhod ko dahil sa pagbalatay ng sakit sa puso ko. What does that mean? What's that sorry for? Sorry dahil ano? Naramdaman niya na ba na mahal ko na siya, pero hindi niya kayang suklian iyon.

saad niya. "Kayo kasi, bakit niyo iyun ginawa sa akin, pero dahil nagsorry ka kaya papatawarin kita agad-agad dahil ayokong ma stress tulad ng dati." wika ko. Tama na siguro, tama na ang salitang sorry para ibaon sa limot ang nakaraan, hindi naman ako saint pero alam ko ang salitang magpatawad. Ayoko ko lang patagalin dahil kung hahantong lang kami sa away at alam ko na babalik ako sa dati na may trauma at depression, gusto kong alagaan ang anak ko na walang pinoproblema.

Gusto ko nang matapos ang gabing ito at magising na sana'y wala na akong maalala pa sa nangyari. Nanginig ang kamay ko nang hilahin ko sa aking daliri ang malamig na metal. Binato ko ang singsing sakaniyang dibdib. Umawang ang kaniyang labi. Bumagsak ang singsing sa semento kasabay ng pagguho ng puso ko. The pain feels so cold. This bereavement feels like darkness and ruination. A concrete drying in my chest, like a giant hole was pummeled into me, with no hope of repair.