Sad Thoughts Novels & Stories

Feeling down and alone is just a normal part of life but when my emotions of hopelessness, guilty and sadness takes hold my system and just won't go away, doon ko nalaman na na-depressed ako. Hindi na ako pumapasok sa office simula nung gumaling ako, lagi akong umiiyak mag-isa lalo na kapag matutulog. Hindi na rin ako makakain ng maayos. Hindi ko mabantayan ng maayos si Travis kaya kumuha sila ni Diane, na kaibigan niyang OB ang nagbabantay kay Travis. Lagi rin akong nadadatnan ni Patrick na nakatulala.

Kailangan bang mang-hotseat muna bago niya ako payagan na makababa? "Alam kong ulila ka ngayon sa anak, Soriano," paunang sambit ko nang lingunin ko siya pabalik, na pumupungay pa ang mga mata. "At naiintindihan ko kung nagdadalamhati man ang puso mo sa pagkawala ni Sarah. Nobody wants this to happen to her. As a mother yet do not experience the same case as you, masakit pa rin na i-absorb at tanggapin ang balita. It's very sad to lose a child."

She slowly became sad and disappointed at that moment. She was sad because it's true that Liam and her have nothing to do with each other. She was also very disappointed because Liam really didn't care about her feelings. Kung ano ba ang mararamdaman niya sakaling ipinasok nito si Arian kung saan siya mismo nagtatrabaho. Hindi man lang nito iniisip kung masasaktan ba siya sa gagawin nito. Natasha sighed heavily. Her mind and heart are very tired thinking about him all the time. And now...

Kaya naman ibinalik niya ang tingin sa kaibigan. She sighed as she feel her friend's sadness, kung ganon rin ang sasabihin ni Luttrell sakanya ay talagang masasaktan siya. "Hey.." aniya at mahinang siniko ito. Pero hindi ito lumingon sakanya at nagpatuloy lamang sa paglalakad. "Please don't be sad Hazel, pati ako ay nalulungkot rin." Sukat sa sinabi niya ay kaagad itong bumaling ng tingin sakanya.

Nag-iba ang atmospera sa loob ng kwarto. "Tungkol ito sa anak ninyo, na dumaranas ng major depressive disorder with complicated grief. Ibig sabihin, ang pagkawala ng isang tao na mahalaga sa kanya, lalo na ang hindi tiyak at walang maayos na pagbabalita kay Hershey, ay paulit-ulit na bumubukas ang sugat ng nakaraan sa dibdib niya. Maging gentle ka naman sa anak mo," itinuon ng therapist ang tingin kay Hershey. "Mas kailangan niyang tanggapin ang realidad," giit ng Mommy niya. "Hindi 'yang pag-asa-asa na iyan!"

Hinanap ko ito, I start crying hard until I finally found it. "I'm sorry baby, I'm so sorry." Niyakap ko ito at lumakad papunta sa kama ko, the night is my greatest enemy. Sadness hits differently at night.

He paused then closed his eyes after. Akala ko tulog ay hindi na niya itutuloy pa ang pagkwe-kwento ngunit ipinagpatuloy niya pa rin. "If only we can just turn off the feelings we have for the people who will never be in love with us, then everyone must be happy and in the right state right now." If the sadness can be identified earlier, then this time is much even worse. I was about to give him some advice when a hand held my arm tightly that I feel like my hand will be broken once I make a decision that he doesn't like.

Hindi ko magawang suntukin ang dibdib niya dahil nakayakap ito sakin ng mahigpit na akala mo ay hindi na ako nito pakakawalan. "I'm so sorry.... I'm so sorry baby..." hingi nito at bakas sa boses nito ang sinsiredad. I can feel that he regretted leaving me behind. "I gave you time dahil alam ko na hindi ka pa maayos dahil sa mga nangyare sayo. You might hate me for this but knowing that you will not be able to go home yet, makes me happy.... damn much.... I wanted to be selfish and ask you to just stay with me here in Pandora.... be with me, pero alam ko hindi mo kaya yun... So sana habang nandito ka at di pa nakakauwi, I wanted to be selfish, I want to be with you while you're here. I wante

Ngunit kahit gaano kalalim ang kanilang pag-iyak, kahit gaano kalakas ang sigaw ng puso nila wala na si Sandra. Ang Madrigal family ay biglang naging tahimik at malamig. That emptiness was unbearable. Si Mike, nang mabalitaan ang pagkamatay ng manugang, ay muling bumagsak at nanatiling walang ganang magsalita. Tulad ng sabi nga, the greatest sorrow is when white-haired people bury the black-haired ones. Dahil dito, nagpasiya si Nicholas. Sa harap ng kanyang lolo, mahigpit siyang nagsalita.

Narinig ko ang mahina niyang tawa kaya napangiti na din ako. "I can't blame Ford for being so overly dramatic when it comes to you. Galit yun sa akin eh, kasi pinabantay daw ako pero bantay salakay pala. That's the reason why he is so mad at me to the point na kulang na lang ay bugbugin niya ako makaganti lang sa akin." Natawa ako sa tono niya kasi kahit sabihing inis si Kuya Ford sa kanya wala naman akong nararamdamang galit mula kay Silas. "But you know what Baby, he's always there every time I feel sad. He was there when my mom died.”