Sadstory Novels & Stories

saad naman ni Cheat at saka umalis. Kumatok ako ulit at mas nilakasan ko pa iyon. “Hey, I’m sorry about what happened,” mahinahon kong saad. “Umalis ka, ayaw kitang makita, I hate you!” saad niya, rinig ko ang paghikbi niya.

Saad ko rito na hindi ko na napigilan na tumulo ang aking luha. "I'm sorry...." tanging saad ni Cayden sa akin. Mas lalo lang akong nasaktan. Para saan ba ang sorry na yun? Sorry dahil wala na akong silbe? Sorry because I will end up like this? Sorry kasi hindi na ako yung mahal niya? Anak ng, hoooooo! Ang sakit! Kaya pala nagiging kontrabida yung mga nasasaktan eh kasi sobrang sakit nga naman pala talaga!

“Mabait si tito, the best vice mayor that we ever had. Tapos sisirain lang because of their political agendas. Hindi ito makatarungan.” Hindi na tinapos ni Ludwick ang drama ni Farahmina at ng vice mayor. Hindi nag-name drop ang mag-tito ngunit halata naman kung sino ang tinutukoy nila, kung sino ang pinapatamaan nila. Si Sadie ang kinakati nila dahil nahihirapan ang mga ito na hanapan ng butas si Ludwick. Si Sadie na walang kaalam-alam ay dinadamay nila para kung masira ito, pati si Ludwick ay madadamay. If Superman's weakness is kryptonite, Ludwick's is Sadie. Kakayanin ni Ludwick ang kung ano-anong ibabato sa kaniya ngunit kung kay Sadie, mabilis na matitibag ang pader niya.

Kung pwede lang ibalik ang lahat, ibabalik ko sa lugar kung saan kami nag-away nang araw na iyon at sisiguraduhin kong makikinig ako sa sasabihin niya at hindi ako magpupumilit na bumaba ng sasakyan. "You're not alone, Jade! We're here! We're here for you!" Kinsley said. Crying and covering her face using her hands. "Do you think, Efraim will be happy if he saw you like this? Look at yourself, Jade! I couldn't find the Jade that I used to know," Dana said, feeling disappointed. I can say it how disappointed she was in the way she spoke. And I am disappointed, too. Very disappointed... "Look," Calcifer held my chin, our eyes met. "I know you're hurting but we're hurting, too. Now, seeing you

hindi naituloy ni Teddy ang iba pang nais sabihin nang sumabat si Shaina. "Magalit na kayong lahat sa akin pero huwag ninyo idamay dito ang aking kaibigan! Wala siyang ginawang masama sa akin at kahit bakla siya ay hindi siya duwag at mapagsamantala!" Pakiramdam ni Shaina ay biglang nagkaroon siya ng sakit sa puso at hinapo dahil sa galit. Nakakainsultong tingin ang ipinukol niya kay Rex at alam niyang tinamaan ito sa huli niyang sinabi.

saad n'ya. Bumalik s'ya sa pagkakahiga. Dahil walang ibang magagawa ay nagkasya s'ya sa pakikipag-usap kay Mando at sa iba pang kasamahan sa loob ng selda. Kailangan n'ya makisama at makipagkaibigan ngunit hindi s'ya maaring magbigay ng buong tiwala n'ya ni isa sa mga ito. Halos araw-araw ay walang ipinagbago ang naging buhay n'ya sa loob. Malamig at ang pakiramdam na lagi nag-iisa ang madalas ay pumupuno sa kanya. Ayaw n'ya manisi subalit habang tumatagal ay nagsisimulang umuusbong ang galit n'ya sa pamilya Mondragon. Isa na lang ang nagbibigay ng kasiyahan sa kanya. Limitado man ang pagkakataon ngunit ito ang bumubuhay muli sa namatay n'yang damdamin. Habang nakatulala sa k isame ay tinawa

I snapped at Claire. “Exactly! Kaya kung wala ring gana na makipag-usap sa ’yo si Darius, doon pa ako maniniwala na naka-move on na siya.” “Ayaw ko nga! Mapapahiya lang ako!” “Promise, we will not laugh at you. I mean, why would we? Alam namin na hindi mo gusto na lumapit sa kanila,” ani Sadie. “Yeah! But we're not alone in this bar! Maraming makakakita sa akin na lumapit! They don't know I didn't want to go to their table!” sarcastic kong sinabi.

Mababa lang ang boses nito pero may talim na nakakakaba. Walang imik na kinuha ni Saddie ang kanyang pitaka sa loob ng bag at inilabas ang kanyang sariling phone. Tumingala siya sa lalaki. "Account details." Tumawa ang lalaki, isang tawa na nagpatayo sa mga balahibo ni Saddie. "Seryoso ka ba?" may halong pagtatanggol na sabi ni Saddie. "I'm offering you payment since sorry doesn't soothe you."

Nasasaktan siya dahil hindi mawala wala ang kabog ng dibdib niya tuwing nasa malapit ito. "Sorry for words. Hindi ko sila ilalayo sa'yo, Bunny. Hindi ko gagawin 'yon. Oo, nagalit ako dahil naglihim ka, dahil ang daming nasayang na panahon. Nagagalit ako sa sarili ko dahil wala akong kwenta lalaki— pinabayaan ko ang mga anak ko lumaki na wala ako. Ibang anak ang inalagaan ko, pinalaki ko, minahal ko ng ilan taon samantalang sarili kong mga anak, sarili kong dugo hindi ko man lang nagawang alagaan at palakihin. Kaya sino ako para ilayo sila sa'yo? I'm really sorry—sorry wala ako sa tabi niyo, sa tabi mo, sa mga panahon na kailangan na kailangan mo ako, sorry—"

Sapo nya ang sariling bibig na umupo sa isang silya. Bakit??? Bakit sa opisina pa!??? Hindi nya napigilang mapaiyak. Sobrang sakit ng nararamdaman nya sa nakita. Pakiramdam nya ay gumuho ang ang mundo nya. Bwiset! Bwiset ka Grand!!!! Kaya pala inutusan mo akong lumabas! At sinadya mo pa talagang sa bangko ako papuntahin para maka alagwa kayo ng