Sadstory Novels & Stories

saad niya nakaramdam nanaman ako ng kung anong galit sa dibdib ko napakasinungaling ng hayop nato. "Ganon ba sige na matutulog nako goodnight"Saad ko dito bago humiga bibingo na siya saakin sa loob ng isang araw ang dami niya na kaagad na kasalanan. "Hon galit kapa ba sorry na tinapos ko lahat ng pipirmahan ko para makapagbonding tayo babawi ako bukas alam kong nagtatampo ka dahil lagi akong busy sorry na honey"Saad niya pero diko na siya pinansin nakakabwisit ang isang to kung ano anong kasinungalingan nanaman ang sinasabe.

saad nito sabay kuha ng graham “Madami ka pa pwede ma-enjoy, matutunan, makita, masaya mabuhay dumating narin ako sa stage na yan lalo na nung na aksidenste ako sinisi ko ang sarili ko at muntik narin ako mamatay pero ang natutunan ko sarili lang din natin ang kasama natin sa huli, kaya wag na wag mo sasaktan ang sarili mo find a way to control your emosyon, temporary lang ang emosyon na yan pag natapos na yan ay wala na” pag papaliwanag nito at sabay kumuha ng graham “Salamat sa advice at salamat kasi nandyan ka roy, babawi ako sayo soon” tugon nito

cold tone netong saad medyo napa tulala ako maraming pumapasok sa utak ko feeling ko hihinatayin ako god no bat pa sya bumalik nang bigla akong tapiki ng kaybigan ko "Uyy kyla mag report kana kanina kapa nakatulala dyan" saad ni jen sakin kaagad naman akong tumayo at kinuha ung loptop ko nanginginig ung mga tuhod ko sh*t bat ako kinakabahan....... Duke Laurence Sanders 31 years old unexpected boss at Ex ni kyla na magpapahirap sa kanya ... So do you Want know their Story?.... KYLA P.O.V

LILY'S POV Matapos naming mag-usap ni Mr. Sanders ay hindi na muna ako agad nagtungo sa opisina. I had to calm myself down dahil mas nangibabaw ang lungkot at poot na nararamdaman ko–dahil sa pangungulila ko kina papa at kuya. Dahil sa mga kuwento ni Sanders Chilton ay nanumbalik ang mga alaalang pilit kong sinasantabi at pilit kong ibinabaon sa limot. Ilang minuto pa bago ako kumalma at saka lang ako nagpasya na magtungo na sa opisina.

Nag-angat naman siya ng tingin dito habang nakakunot ang noo. “Ma’am, hindi po talaga kayo pwedeng pumasok na walang meeting schedule sa director,” wika ni Sadie. “Can you please shut up? Kapatid ko siya. I have all the rights to barge in here because my father is the rightful owner of this place!” singhal nito at binalingan siya ng tingin. “And you! Kahit kailan ay napakakapal ng mukha mo! After making us all believe you’re dead… turns out you were alive and fvcking ruining our lives again!”

saad nito. "Wala akong gana, man. Pakiramdam ko pinatay rin ako mismo. I lost interest in everything." aniya sa pagod na boses. "Sira. Huwag mong hayaang kainin ka ng lungkot at kabiguan. Ayaw ni Lorie ng ganyan ka. Remember she saved you from a brokenheart. Ibig sabihin gusto niya na ayos ka. Not literally happy basta ayos ganun. Habang may buhay laban lang. Para sa kaniya, kahit maikling panahon lang at least sumaya ka. Sana lang sa next life pagtagpuin kayo ulit at sa mas mahabang panahon kayo magsama. Don't be a chic, kaya mo 'yan. We're here.." saad ni Cassidy.

Na-guilty ako kasi nadala ko si JM sa magulong buhay ko, minahal niya ang isang tulad ko na may sabit na nga tapos ginugulo pa ng asawa ng ex-husband. "For your information, pinag-usapan namin ng boyfriend ko ang bagay na iyon at we agreed na sabihin ang totoo sa bata para malinawan ito. Hindi kasi kami tulad mo na gagawa ng kwento para sa satisfaction mo," literal na diniinan ko ang bawat bigkas ng mga salita para damang-dama niya ang pagiging sarcastic ko. "Understanding kasi si JM, hindi tulad mo na inuuna ang insecurities," dagdag ko pa.

matigas na sabi ko habang pilit pinipigilan ang mga luhang nagbabadyang kumawala sa aking mga mata. Nalasahan ko ang dugo sa aking labi nang kagatin ko iyon sa pagpipigil na h'wag pumatak ang aking mga luha. Inantay ko siyang sumagot. Ilang minuto na ang nakakalipas ngunit wala pa rin siyang responde sa sinabi ko. Naramdaman ko ang pagpatak ng isang takas na luha mula sa aking mata. Ramdam ko na rin na anumang oras ay magtutuloy-tuloy na ito sa pagpatak kasabay ang mga hikbing pilit kong ikinukubli. "Sorry..." ang tanging sagot niya. Ito na rin ang senyales ko upang umalis sa lugar na iyon.

Saad ko rito at naalala ko na naman ang dahilan ng pagkamatay ng lolo at lola ko. "I'm sorry." Saad naman ni Lucas na halatang parang nagsisi kung bakit nabuksan ang paksang ito. Patuloy sa pag atake ang mga demon at may mga nakakalaban na rin ang nga kawal. Patuloy lang din ako sa ginagawa ko. The demons are obliterated as soon as I lay my eyes on them.

saad niya pa na hindi pa man nangyayari ang naiisip na plano ay may ngiting tagumpay ng nakapaskil sa kanyang labi. "Count me out, stop pursuing on your evil plan bitchy baby, marami pa namang darating na lalake, take your time!," mungkahi pa nito. "No... hindi ako makakapayag, kuya, I am running out of time, gusto ko ng umalis sa bayolenteng buhay natin hindi ko na kaya kuya, please maawa ka naman sa akin," pakiusap niya pa. "All I thought, manhid at sanay ka na, it looks as though, you are enjoying every moment of our session last week," saad pa nito na tila hindi pa rin kumbinsido sa kanya.