Same Minds Think Alike の小説・ストーリー

Pero syempre, hindi niya kayang sabihin ‘yon nang diretsuhan. Kalmadong sumagot si Ethan, pero ramdam ang mahinahong kumpiyansa sa boses niya. “Kapag may dalawang tao na pareho ang values at pananaw sa buhay, natural lang na pareho rin sila mag-isip tungkol sa mga bagay-bagay. Kahit hindi sila close, nagkakaroon sila ng parang… silent understanding.” Tumango-tango si Lucas, mukhang nagpipilit intindihin kahit medyo lutang. “Ang lalim nu’n ha… parang gets ko… pero parang hindi rin.”

Kanina pa nito sinusubukang ikumpara sa isip ang batang nakilala nito at ang babaeng nasa harapan niya. Pareho ang pagiging prangka. Pareho ang paraan ng pagsagot kapag kinakabahan. Pareho ang ngiti kapag nakalimot magpigil. At sa hindi niya maintindihang dahilan… pareho silang hindi niya maalis sa isip buong araw.

“Pero sa kagaya nating nagmamahal… alam natin pareho na nag-aalala rin siya. Baka nga lang tahimik niya itong dinadala.” Tumango ako nang dahan-dahan. Gets ko. Sobrang gets ko. May mga taong umiiyak nang malakas kapag natatakot. May mga taong nananahimik lang—pero pareho lang ang bigat na dinadala. At sa sandaling ‘yon, mas lalo kong naintindihan kung gaano kalawak ang sakop ng problemang kinakaharap namin. Hindi lang ako ang nag-aalala. Hindi lang ako ang natatakot.

Hindi ko alam kung papaanong nakuha nilang bumuo ng mga ganoong bagay sa kanilang mga utak nang dahil lang sa nakita nila akong pinagmamasdan si Bethylia sa malayo. But it's how people's mind works, they think and conclude what they want to even without confirmations. Nang umalis sa harapan kong ang babaeng hindi ko naman pinaunlakang pakialaman ako sa gustong gawin ay agad kong ibinalik ang tingin sa babaeng may malaking ngiti na ngayon habang pilit na inaaliw ang iilang customer na napasok roon ngayon.

MAY kasabihan tayo... "Intelligent minds talk about ideas, average minds talk about events, poor minds talk about people." Pero wala yata si Yabang sa tatlong nabanggit. Nasa ibang category siya. Alam niyo kung ano ang dapat na kasabihan para sa kanya? Ito 'yon... "Pervert minds talk about sex." 'Di ba? Nakakabwisit! Puro kamanyakan ang iniisip. Hindi siguro mabubuo ang araw niya kapag hindi nagsalita tungkol sa se'x.

Hindi ko talaga sila gets. Ayaw nilang marinig ang katotohanan pero nakikichismis pa rin. Gusto nila na yung theory nila ang totoo, hindi 'yung galing sa akin na mas totoo pa sa totoo. Sadyang ayaw nilang makinig at maniwala because most of them are close-minded. Mas pinapaniwalaan nila kung ano ang tama sa kanila kahit hindi naman tama talaga. Toxic minds are common sa probinsiya. Friendly sila sa una, pero sa likod mo, parang may pa-contest ng pinaka-creative na paninira.

Mas unified. Hindi nila kailangang magsalita upang magkaintindihan. Hindi rin sila nawalan ng individuality. Sila ay sabay na nag-iisip, sabay na nakakaranas, ngunit nananatiling sarili. “This is new,” bulong ng isa sa kanila. “No,” sagot ni Mara, na nasa loob din ng experience. “This is familiar… we just never reached it before.” Sa loob ng shared awareness na iyon, may isang malinaw na realization na lumitaw—isang bagay na pare-pareho nilang naintindihan kahit walang nagsabi.

Tumawa na lamang ako ng hilaw sa sinabi niya at nag-iwas ng tingin. “Hindi lahat ng tao ay gusto ang sinasabi mo, Ian. Our world is getting advance and everyone is capable of changing their minds,” ani Ace. “True. Iba-iba rin mag-isip ang mga tao. Hindi porket parang kilala mo na ang lahat ng mga babae sa buong asya ay iisipin mong pare-pareho kami kung mag-isip,” nakangiti kong sambit pero naiinis talaga ako.

Dahil wala rin naman akong pakialam sa mga sinasabi nila at sa mga sasabihin pa nila sa susunod. Ang tanda na nila pero ganiyan pa rin ang mindset nila? Ganiyan pa rin sila mag-isip kahit ngayong 21st century na? Buka agad ng bibig kahit walang laman ang mga sasabihin. Hindi ba sila marunong mag grow up, kaya isip bata pa rin sila o baka naman edad lang talaga ang tumatanda sa kanila, at hindi ang pag-iisip nila?

At dahil doon, mas alam kong naiintindihan niya. Umalis kami makalipas ang ilang minuto. Pareho kaming may dalang folder. Pareho kaming maayos ang suot. Kung may makakita sa amin, baka isipin normal kaming dalawang taong papunta sa trabaho. Hindi nila malalaman na sa pagitan ng bawat tahimik na segundo, may mga salitang pinipili naming huwag sabihin.