Scared Picture Novels & Stories

Nasaktan ko ito ng sobra sobra at wala man lang akong kaalam alam sa lahat ng ginawa ni mommy sa kanya kaya naiintindihan ko ang galit at takot nito. "Si-sir ito na po,ang inuutos niyo" Kasalukayang nasa opisina ako ngayon habang nasa harap ko si Lary. Inaabot nito ang folder na naglalaman ng inuutos ko. "Andiyan na po ang lahat sir." Sabi ni Lary. Hindi ako nakatingin dito at tumango. Narinig Kong bumukas ang pinto kaya alam kung lumabas na ito. Mabilis na binuksan ko ang folder pero biglang tumigil ang mundo ko. Isang picture ng batang lalaki na kamukhang kamukha ko ang unang bumungad sa akin. Nanginginig ang kamay na hinawakan ko ito. Habang tinitingnan ko ito nakikita ko naman ang sarili

72 I couldn't sleep because of the fear I felt that night. Takot na takot ako na biglang bumalik ulit si Tito Alfredo. I want to call Maddix, but I'm afraid of Tito Alfredo's threat. The way he looked at me last night was so scary, as if if I didn't really follow what he wanted me to do, he would do something I wouldn't like. Ang sabi nito ay si mama ang pupuntahan niya kapag hindi ko siya sinunod. Napapikit ako at agad na tinwagan si Mama noong gabing iyon. I was so scared, and I can't even think straight.

Tanong niya na pilit na nagpakanormal kahit na katakot-takot ang pagkabog ng kanyang dibdib. "I doubt anyone would dare to ride the elevator with me. They're terrified of me; they bow their heads and cower just at the sight of me, their tails tucked between their legs. I can sense their fear in my presence." He said with a serious tone, "Unlike you, you're the only one who's had the courage to ride the elevator with me. You're the only one bold enough to stare back at me now, without a hint of fear in your eyes. You're the only one who doesn't tremble at my gaze."

Binuksan ko ang sobre sa loob ng elevator at nang tingnan ko ang laman ay nakita ko ang isang picture. Ako habang natutulog sa sofa sa maliit kong apartment. Parang biglang nanlamig ang mga kamay ko nang mga oras na 'yon at aaminin kong noon lang ako nakaramdam ng labis na takot para sa kaligtasan at buhay ko.

I’m scared. Sylus didn’t listen. He ignored my screams, my struggles, and every plea I made. Without hesitation, he began undoing his pants, sliding them off along with his underwear. I squeezed my eyes shut as I caught a glimpse of him, fully exposed, his intentions horrifyingly clear. My stomach churned, and I felt bile rising in my throat. “Stop!” I screamed, my voice breaking as tears streamed down my face. But my cries only seemed to fuel him further. Fvk.

FEAR’S HEADQUARTERS Sa loob ng isang malaking silid, makikita ang mahabang lamesang itim. Limang tao ang nakaupo sa bawat upuan dito at tila nasa isang mahalagang pag-pu-pulong. ‘Di kalayuan ay makikita sa harapan ng mga ito ang lalaking nakabihis ng uniporme ng FEAR. Mas lalong naging matingkad ang napakapula nitong buhok dala ng matinding sikat ng araw na nanggagaling mula sa malawak na bintana sa likuran ng nasabing lamesa.

Kalmadong sambit nito. "Kung sa tingin mo. Ano pa nga ba?" Tila naghahamon niyang tugon. Biglang napatayo ang lalaki kasabay nang paghampas ng malakas nito ng kamay sa lamesa, dahilan para magulat siya't mapayuko. Nanliliksing mga matang tinitigan siya nito kasabay ng pagtiim-bagang nito. Walang-salitang hinawakan nito ang Pala bagay na labis niyang ikinatakot. Tila anumang oras ay maaari siya nitong hampasin ng Pala. Mahilig siya manuod ng horror kaya posibleng hindi niya maranasan 'yong napapanuod niyang may gore ang genre. Nagsukatan sila ng tingin ng lalaki kapagkuwan siya na ang umiwas ng tingin dahil niya mawari kung may halong lagkit. Mayamaya'y naramdaman niya ang paglapit sa kanya n

Nahimigan ko ang kaunting ngarag at garalgal sa boses niya dahilan para salpukin ako ng ibayong kaba at takot. Halos matumba ako sa biglang pagsikip ng dibdib ko at sa biglang pagdilim ng paligid ko. Nanginginig ang mga tuhod ko at mukhang malapit na silang bumigay. And even if he’s on the other line, I felt his raw fear and I could actually slice it with a knife. With Kieran’s apprehension, I knew then that we’re dealing with something terrifying. Someone evil and dangerous because I know that they are not your ordinary criminals for they are professionals in this kind of field, especially that they managed to scare the hell out of Kieran.

Napapa-iling niyang tinitigan ang dalaga nang matulala ito sa banda niya at bago pa siya maka-gawa ng maling bagay ay dumiretso na siya sa loob ng kaniyang kotse at tuluyang umalis. * * * * * ART WAS watching a movie while slouching lazily in his sofa, horror ang naroon dahil gusto niyang malimutan ang mga nakita niya. But even after the ghost appeared in the scene, chase the characters and scare them, even if their screams are starting to deafen his ear, he still can't divert his freaking attention to something else.

Napakurap-kurap siya subalit nang maalala niya ang napakalaking gagamba na mabalahibo pa, muling nanumbalik ang takot niya. "There's... there's a spider, Marco! Sobrang laki! It's hairy! It looks so scary!" Naghihisterikal niyang sagot. "Okay." Natigilan siya at napatitig sa lalaki. Here she is panicking because there's a scary spider and all he can say is okay? "Pero Marco—" "I said okay. I heard you. Now get down. Don't you realize how scandalous our position is?" Nakataas ang isang kilay nitong tanong.