Scars Tagalog Novels & Stories

muli kong bigkas1 "Scarlett! Bakit kailangan nating pagdaanan ito? Bakit kailangan nating pagdaanan ito? Alam mo bang sobrang na-miss ko kayo? Minsan, pinangarap ko na lang na sana hindi na tayo lumaki para tuloy-tuloy pa rin ang friendship nating tatlo ni Stephen!" humahagulhol niya ding bigkas! Lalo naman akong pumalahaw ng iyak!

Natumba siya. Mas mabilis na nakabawi si Scar kaysa sa inaasahan ko, hinarap niya si Mara mula sa likuran, bumangga sila sa isang mesa, nabasag ang mga piraso ng kahoy, nakikipaglaban siya sa maruruming siko, mga kuko, ngipin, at dugo sa labi.

Hindi niya maiwasan ang maluha. Wari’y siya ang nakaramdam ng pagbaon ng matulis na labatiba sa kanyang laman. Wari’y siya ang pinagtutulungang hawakan. [ labatiba - syringe ] Mula sa pagiging bayolente at pagiging marahas ay unti-unting nanglata ang mga bisig nito. Nagiging marahan na lamang ang bawat hampas na ipinagkakaloob nito sa mga ayudante.

Naluluha n'yang wika pero mabilis ko s'yang inilingan. "You don't know that you're hurting me? Miguel sa simula pa lang sinasaktan mo na ako! The physical bruises I got from you it healed over time but the scars it left? Hindi 'yun mawawala." Dinuro ko s'ya pero parang kulang pa rin, e.

Bago makumpleto ni Lukas ang kanyang pagsasalita, umabot sa kanya ang palad ni Scarless. Ang palad na iyon ay mabilis na kidlat at marahas, naglalaman ng 90 porsyento ng lakas ni Scarless. Malapit si Scarless kay Lukas, at hindi ito nakaiwas sa oras. Boom! Narinig ang isang ungol, at tinamaan ni Scarless si Lukas sa kanyang dibdib. Siya ay umungol, dumura ng sariwang dugo, at itinulak pabalik.

Sino sa tingin mo ang sarili mo, na parang nagagalit ka sa mga tao nang ganun? "Iyan ang negosyo namin!" sagot ni Scar. "Sino ka ba?! Bakit ka ba nagmamalasakit?! Kung gusto mo akong batikusin, gawin mo lang! Gayunpaman, pagkatapos niyang matapos, binuksan ang mga kurtina, at natagpuan ni Scar ang kanyang sarili na nakatitig sa limang malalaking lalaki. Gayunpaman, nanatili siyang matigas ang ulo at mapaghimagsik. "Anong, akala mo ba mas magaling ka dahil marami kayo?!" Labanan mo ako ng isa-isa kung kaya mo!

saad ko "imposible naman yun bess. try mong alalahanin kung sinong kasama mo at pano ka naka uwi dito "walang kung maalala sobrang lasing ako nicole. siguro sarili kulang ang nag uwi saken dito atsyaka wala namang iba na nakakaalam ng bahay ko bukod sa inyong dalawa ni venice kaya malamang mag sarili akong umuwi dito.

“Halika dito. Hayaan mo akong alalayan ka. Hayaan mong ipadama ko kung gaano ka kahalaga sa akin.” Hindi ko na napigilan ang luha. Hindi na ako nagkunwaring matatag. Inalalayan niya ako sa yakap niya, mahigpit, mainit, at buo—parang gusto niyang ipasa sa akin ang lahat ng lakas at tapang na hindi ko na kayang hanapin sa sarili ko. Hinagod niya ang buhok ko, hinalikan ang tuktok ng ulo ko. “I’m here, Scar. Hindi kita iiwan. Kahit anong gulo, kahit anong sakit. Mahal na mahal kita.”

"I'm... scared." "Takot ka saan?" "To you..." Bahagya niya itong nilingon nakakunot ang kanyang noo. "At bakit ka natatakot sa akin?" Nag-angat ng mukha si Xyrius mula sa pagkakasubsob ng mukha sa leeg niya. Malamlam ang mga mata ni Xyrius. "Dahil mahal kita at ikaw lang ang may kakayahang saktan ako, doll..."

Subalit mas lalo lang lumakas ang hagulhol ni Phoebe kaya't pareho na silang nataranta ni Malia. "Ano bang nangyayari sayo, Bee?" Muling tanong ni Malia. Ilang saglit pa nitong kinalma ang sarili at nagpahid na ng mga luha. "I'm sorry. I just can't help it. H—how did you get those scars? Si Marcello ba ang may gawa niyan?" Humihikbi nitong tanong.