Scars Tagalog Mga Nobela at Kwento

Subalit mas lalo lang lumakas ang hagulhol ni Phoebe kaya't pareho na silang nataranta ni Malia. "Ano bang nangyayari sayo, Bee?" Muling tanong ni Malia. Ilang saglit pa nitong kinalma ang sarili at nagpahid na ng mga luha. "I'm sorry. I just can't help it. H—how did you get those scars? Si Marcello ba ang may gawa niyan?" Humihikbi nitong tanong.

Ngunit umalma ito at hindi naniwala. "Kanina pa kitang pinagmamasdan mahal. Ang tagal mong nakatitig sa salamin at pinagmamasdan yan sarili mo. Kulang na lang ay mabasag ang salamin." Biro pa nito sa huli. Pabiro ko rin itong inirapan sabay sabi--

hindi mawaring pakiusap niya. She was crying from the stretch and smiling from the pleasure, her body shaking because it hurt so fucking good. Ramdam niya ang pagkabanat ng balat niya mula roon dahil sa laki at haba na sumasagad hanggang sa kaniyang hangganan, filling her up so completely she felt like she might burst. “Fuck, fuck! Ang sikip mo, Michelle! Ang sarap!”

tanong ko Hindi ko maiwasang makaramdam ng selos nang binanggit ko ang pangalan ni Vince, hagga't hindi inaayawan ni Jasmine si Vince. Walang kasiguraduhan ang pagkapanalo ko sa puso ni Jasmine. Kahit sabihin man na nitong mga nakaraang araw ramdam ko ang pagbabago sa ikinikilos ni Jasmine kapag malapit lang ako sa kaniya. Lalo na ngayon na ramdam ko ang epekto ko sa kaniya. Huminga siya ng malalim at ipinagpatuloy ang ginagawa. Lumipat ang tingin ko sa kaniyang batok kung nasaan ang kaniyang tattoo.

ANG UNANG BUMUNGAD SA 'KIN AY ANG SUPOT NG DUGO! Muli kong isinirado ang pinto saka pinakalma ang sarili. Bakit ko ba nakakalimutan na nasa ibang mundo ako?! I hate myself! Hindi naman puro dugo ang nasa ref, may prutas, karne, wine at bread din kaso bubulaga talaga iyong dugo. Anong klaseng dugo kaya iyon? Naiimagine ko tuloy iyong isang scene ng bampira na ginigilitan sa leeg ang tao na parang baboy.

Sobrang sakit na ang nararamdaman ko na parang mahihilo na ako. "Enough! Wag mong sasaktan si Leah!" Sigaw ni Nica sabay tulak kay Mia. "Ang kapal nang mukha nang kaibigan mo ha! 'Sing kapal nang encyclopedia kung makalandi sa boyfriend ko! Putangina! Malandi! Ba't mo hinalikan si Brendon nong nasa Samal tayo ha?! Ang landi landi mo!" Sumugod ito uli saka ako pinaghahampas.

"You're blushing. Ang cute." I hid my face. "Hindi ah. Nasunburn lang ako sa init." "Sunburn? Wala pa nga tayo nakaligo sa dagat...keep reasoning Sereia....that will only make you cuter. Or should I call you babe?" I stayed silent. Baka bumanat nanaman tong lalaking to at di na makayanan ng puso ko.

Hindi ko naman kayang tumakbo at gamitin ang kapangyarihan ko dala ng sobrang panghihina. "Joaquin! Qunioa! Quinoa! Joaquin!" With so many people shouting names, it's impossible for none of them to hear! Why are these wolves so deaf? Is this what I'm saying because they don't like to clean their ears! It's really like a dog! Ilang ulit kong sinigaw ang pangalan ng mga nilalang na iniwan ako sa pamamahay na ito. Kahit mawalan na ako ng boses kakasigaw, basta mailigtas ko lang ang batang nasa sinapupunan ko.

Scars… Bigla akong nanliit sa katawan ko. I used to have spotless white skin. But now, I have stitches, bruises—and scars. Siguro, nasusuya siya sa nakikita. Nah, he would rather put up with it. And besides, there is this five million I need to pay—with my body. Kahit ramdam ko na ang pamumuo ng kung ano sa pantog ko, I swallow my desires. “Please, stop.”

Itinuro ko ang kanyang batok. Bigla siyang natigilan. Parang may kung anong bumago sa mukha niya. Hindi siya agad sumagot. Then he slowly touched the scar. “Yes.” “When did you get it?” Napatingin siya sa akin. “I don't remember.” Napalunok ako. “Hindi mo naaalala?” Umiling siya. “No.” “Impossible.” “What?” “Nothing.” Ngumiti siya nang bahagya.