Scary In Japanese Novels & Stories

At tatawagan niya ako para pumunta lang sa malayong bahay niya para alagaan siya. Mukha na nga akong yaya sa mga panahon na iyon. Nag-aalaga sa mas matanda pa sa akin. Isip-bata nga lang. Bagay na bagay lang kaming dalawa na mag-asaran. Napapangiti naman ako sa mga isipin na iyon. Hindi ko namamalayan na nagtataka na pala ang lalaking ito sa nangyayari sa akin. "Y...you're making me feel...scared."

aniya at akmang tatayo na subalit mabilis nitong hinawakan ang kanyang kamay at mariing pinisil. "Please Rain, huwag ka munang umalis. N—natatakot ako. Baka... Baka bigla siyang bumalik at gawan ako ng masama. I'm afraid of him. He's so scary Rain. His smiles are scary. I'm sure he's a psycho. I can see it in his eyes! He's a psycho!"

sabat nito at kumaripas na ng takbo. Nang mawala ito sa paningin ko ay tumingin ako sa TV at naka-salang na ang movie. Nagsisimula na nga eh, 'di ko man lang nakita ang title. I guess it's a Japanese Horror Film. "Saan punta noon?" -Wage. "Dunno." "Hayaan n'yo na, manuod na lang tayo." -Raze. Nanood nga lang kami at ang iingay nila at ako tahimik lang. Para kasing may bumabagabag sa akin at hindi ako mapakali.

Mabilis na natigil si Harvien sa pagsasalita ng lumingon ako sa kaniya para samaan siya ng tingin. The fact that I glanced at him with a very slow movement made it even scarier. Ang nakabukas na bibig ni Harvien ay agad na sumara. “You really are a mafia. You pretty much know how to scare people away,” he uttered with a frown which I only answered with a shrug.

"Kanojo ga anatagata to no koushou wo tantou suru. ( She will be the one negotiating with you )." The words hit me like a brick. My heart stuttered, and my mouth nearly fell open. I remember Ryu telling me about the deal but this is too soon! I can't even communicate in japanese. I turned to Ren sharply, about to protest, but the look he gave me made my voice die in my throat. He leaned forward slightly, locking eyes with me. There was amusement there, but beneath it, something sharper—something calculating. "Omoshiroi. Ii darou. ( Interesting. Very well, then )."

“No, stupid Amara, ghosts don’t speak English... – or are they?” Tila isang timang na sabi niya pa saka nag palinga-linga, ang kanyang takot ay agad napalitan ng pangungunot ng noo nang mayamaya pa ay marinig niya ang mahinang tawa nito. “Wow, I didn’t know you are this scared yet you have the audacity to walk here alone.” Natatawa pa ring sabi ng tinig, Amara didn’t need to guess who it was anymore, she rolled her eyes and refused to look for him.

He screamed in pain, losing his will to fight for life. "Torihiki wa shuuryou shimashita, Yamatomo san," tugon ni Maverick sa salitang Nihonggo na nagpapahiwatig na tapos na ang kanilang napag-usapan at kasabay ng kan'yang pagtugon ay ang brutal na paglaslas sa lalamunan ng dalawa na siyang agarang ikinamatay ng mga ito. Binalingan ni Maverick ang mga tauhan. May mga sugatan din sa mga ito.

"You're scaring me." Hindi niya kailangang lumingon para makita ang ekspresyon nito. Alam niyang nakakunot ang noo nito, ang mga mata ay puno ng pag-aalala, at ang labi ay nakatikom sa tensyon. Si Zach kasi—oo, siya 'yung tipo ng tao na laging kalmado sa kahit anong sitwasyon, pero kapag tungkol sa kanya? Nagpapanic ito sa loob.

Hindi niya na pinag kaabalahang ilipat uli iyo inis na binato niya ang remote. Saglit pa nalibang na siya sa pinanonood. Isa iyong Japanese horror movie. Engrossed na engrossed siya sa panonood dahil feel na feel niya yung takot ng bida sa palabas. Halos hindi na nga siya makatayo kahit naiihi na siya. Hindi niya rin magawang lumingon dahil natatakot siyang baka may katabi na siya. Nag ring ang teleohone sa movie at dahan dahan iyong nilalapitan ng bida. Napapitlag siya ng bigla ring tumunog ang telephone niya. Napalunok siya. Nag tatalo ang loob niya kung lalapitan ba iyon. Para kasing napako na ang pwet niya sa sofa.

I'm scared. "Aaahhh!" huwaa ayoko na manood. Baka hindi ako makatulog mamaya damn. Ang scary ng mukha ng huwaaa. "Ayoko na 'yan, patayin mo na." hawak-hawak ko ngayon ang braso niya at doon nakadiin ang mukha ko. Narinig ko pa siyang tumawa ng mahina kaya pinalo ko ang braso niya.