Scary In Japanese 소설 & 이야기

sambit ko. Nanlaki ang kaniyang mga mata at mabilis na umiling. Bakas ang kaba at takot sa kaniyang mukha. “Aguy! Aguy! Aguy! Huwag na, ‘no! Ayos lang naman ako. At saka kasalanan ko rin at hindi ako tumitingin sa aking dinadaanan.” My brows furrowed in confusion. “Takot ka bang magsumbong kina Señora Jia at Señorito Yuji?”

“Nihongo ga hanasemasu ka? (You can speak Japanese?)” “Hai. Watashitachi mo izen Nihon ni sunde imashitaga, anata mo sore o shitte iru to omoimasu. (Yes. We also lived in Japan before and I’m sure you know that too.)” I responded scornfully and gave him a look. “Kuso! (Fuck) focus on the road!” he shouted out of his lungs. “Will you be mine, then?” I Interrogated. “Just focus on the damn road and slow down, Onegaishimasu! (Please!)”

Pinahiran niya agad ang dugo at binigyan ako ng napakasamang tingin. I was not afraid by his stare for little did I know, I am much capable of sharing death glares but I am afraid by how his face works. For if I were to detailed his face, what's scary in it is that scar located on the side of his lips. It's not really visible but that makes him looked like rapist, joker I presume. Though he's also handsome but I just don't like by how the way he smirked. It brings thrill out of me really.

pilyong sabi ni Lance. "Baka." [Stupid.] "Ha? anong baka sinasabi mo Mafuyu? gusto mo kumain ng baka?" inosenteng tanong ni Lance. "Bakayarō!" [Your stupid!] "Your the fcking stupid too, Mafuyu! asshole!" "Nani? [What?] What did you say, huh?" "Dont fcking dare talking japanese while you with us, ever! I told you, Mafuyu. I cant undersatnd!

sabi ni Liam na nakaragdag sa kaguluhan ng isip ko "You're one of a kind, Shiro," saad ni Tres. "Shiro..." he uttered. "White in Japanese. Shiro, as white as milk. So beautiful yet mysterious, you caught my attention from the moment I laid my eyes on you.”

“Parang naririnig ko iyan kay Reus.” “Oo! Isa siyang babaeng gangster sa Japan. Ang sabi nila may busilak na puso daw iyon,” nakangiting kuwento ni Jessica. “Kaya lang bigla nawala si Black Butterfly sa Japan at hindi na nakita kahit kailan.” “Jess? Ano’ng title na manga ang binabasa mo?” Ang manga ay isang komiks sa Japan. “Hindi manga ang binabasa ko! Totoo iyon!”

Ang itim! Nang bumukas 'yong elevator ay agad kaming pumasok. Nakayuko lang ako kasi natatakot akong tingnan siya. Mumultuhin ko talaga si Landon kapag may nangyari sa akin. Panay na ang pag-cross finger ko. Kasi naman eh! Ang tahimik niya tapos ang itim pa ng aura niya, 'yong parang nasa mga Japanese anime. Pinagpapawisan na rin 'yong mga kamay ko, pakiramdam ko nga parang pati 'yong armpit ko namamawis na rin! Ah! 'Wag naman sana pati sa singit! Scotch tape! Nagawa ko pang magbiro. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko.

I said while using my scary tome at diniinan ang pagkakawak sa kaniya na ikinasigaw niya sa sakit. I don’t care. I’m merciless right now. “Y-You! W-Who are you?” Rinig ko ang takot sa kaniyang boses na ikinangisi ko. “You, monster!” Muli niyang wika at mayroong panginginig sa kaniyang boses.

Walang nakakaalam kung buhay pa ba sila o patay na. “Hayop ka!” Pumangit ang ekspresyon ng mukha ni Sakura. Alam niyang malakas si Harvey, ngunit higit pa ang lakas niya sa inaasahan ni Sakura. Umikot siya upang sampalin sa mukha si Mandy, sinubukan niyang gisingin si Mandy upang magamit niya siya laban kay Harvey. “Masyado kang mabagal.” Inilabas ni Soraru ang isang piraso ng itim at puting papel, handa siyang kumilos anumang oras.

I frowned. "Now I know what scares you," he giggled. "Sige lang, Lev. Make fun of me. Kapag ako nakaganti, huwag kang umiyak," irap ko. "Nakakatakot ka naman. Hoy! Huwag ka nammag masyadong seryoso diyan. Quiet people are always the scariest. What more if ikaw yun." "Nakakatakot pala ha," I paused as I spotted a horror house. "Horror house tayo. The last one that screams, wins."