Novel & Cerita Self Doubt In Tagalog

pagtatakang tanung, at sabi ni Karen Kay Mae "Karen Kasi, bakit ganun, feel ko parang mali Ako, o baka Nag iisip lang ako, na mali Ako, pero mali ba talaga? baka naman, overthink lang Diba, kasi, ayoko pag isipan Ng masama si janna, Isa pa kung, para naman so company"naguguluhan na seryosong tanung, at sabi ni Mae Kay Karen

Halos sumabog ang kaniyang ulo sa pagkapahiya nang mapansing wala siyang dalang kahit ano kundi ang sarili. 'Luke, what were you thinking!' saway niya sa sarili. Umakyat ang dugo sa kaniyang mukha at ayaw na yatang umalis pa roon. Sigurado siyang nagmumukha ng kamatis sa pula ang kaniyang balat. 'Pwede pa akong mag-back out.'

So many doubts and so many possibilities. I must focus on some self-love. Mahalin mo muna ang sarili mo bago mahalin ang iba. Ito ang dapat kong gawin. Ilang ulit akong bumuntong hinga at umiling. I really doubt myself for that. Parati na lang ako nangangamba na baka hindi ko na naman sundin ang isip ko at muling magwagi ang puso ko. A decade or so has passed yet you feel the connection.

sagot niya sa akin kaya bigla akong kinabahan. Madidiligan na ba ang pechay ko? Jusko po, ready na ba ako? Wala sa sariling dumako ang mga mata ko sa bukol ba nasa gitna niya. Naging makasalanan na talaga ang mga mata ko. Parang gusto ko tawagin ang lahat ng puwede kong tawagin para lang humingi ng tulong. Parang 'di ko kaya. I want to backing in or backing out. Tama naman siguro ang englishing ko. "Chemmary nasa delikadong sitwasyon kana pero napapa-englishing ka pa." Saway ko sa sarili ko.

balik na sabi ko sa kanya. Maaga akong nagising dahil excited nga ako. Halos hindi ako nakatulog sa sobrang pananabik ko. Naghahalo ang kaba at tuwa dahil sa wakas makikita ko na ang sarili ko. Ang sarili ko? Bigla akong napaisip. Ano nga ba ang mukha ko? Maganda rin kaya ako? Pero paano ko ba malalaman ang pinagkaiba ng maganda sa pangit kong hindi ko naman alam ito. Bahala na basta ang mahalaga makita ko ang sarili ko at si inay.

"Uh–huh." "What does that mean?" "You just look like a teenager bragging about getting laid." "Fuck you." Tinuro ko ang sarili ko. "Can you blame me, though? Look at this face and this body." Tinaas ko pa ang mga braso ko. "Hindi ko kasalanan they can't resist this." Napailing si Kael, nangingiti. "You're unbelievably full of yourself." "It's called confidence." "Nah, it's narcissism."

basag ang boses kong pag-amin, kasabay ng mas malakas pang hagulgol. Ngumiti siya, malungkot ngunit parang inaasahan na niya iyon. “I know. Hindi mo maitatago sa akin, boobae. Kilala kita. Hinihintay ko lang na aminin mo, sa akin at sa sarili mo.” Pinunasan niya ang aking luha at dahan-dahang nagsalita. “I can’t blame you if you are confused or for doubting him. Pero ang totoo, hindi mo kayang labanan ang nararamdaman mo.”

"I-I am sorry..." "I don't w-want you to misunderstand me. I like you, you're still my soul sister. And I hate myself because insecurities are eating me. Please, huwag mo akong lalayuan because of t-this. You are a real friend, a-ayokong mawalan ng kaibigan na totoo."

Over my delicious body! “You're now denying me. But don't worry, I got your information just now. Be ready, I'll be there anytime soon, my wife.” Dumudugo na yata ang ilong ko kaka-english ng isang iyon. Bahala nga siya diyan! “Panaginip lang ito, self. Panaginip lang ito. Panaginip lang talaga. Panaginip lang. Sana?” Makatulog na nga lang ulit. Masama lang talaga pakiramdam ko kaya nag hallucinate na naman ako.

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon