Self Doubt In Tagalog Novels & Stories

Kundi puro masasakit na salita. "Dad, anak mo pa ba ako? Bakit hindi ko maramdaman? Ano ba talaga ako sa 'yo? Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. Ginagawa ko naman ang lahat para patunayan na kaya ko. Pero, kailan man hindi ko nakita na naging proud ka sa akin." Kahit pilitin ko pa ang sarili ko na maging matapang. Hindi ko na kaya sa kaloob-looban. Patuloy nang tumulo ang mga butil sa mata ko. Ang sikip sa dibdib. Parang gusto ko na lang mawala sa mundo.

inis na sambit ko " Pasensiya na" parang pagod na sambit niya, sa halip na gumaan ang loob ko ay mas lalo akong nainis. " Ano ba kasing problema mo? Nitong nakaraan parang hindi wala ka sa sarili mo. Parang hindi kita kilala, kung may problema ka sabihin mo Krio magkaibigan tayo" Tumawa siya ng matamlay at tinignan ako ng maigi " Kaibigan" sambit niya sabay tango.

Seryoso niyang sabi. Nakagat ko yata ang sarili kong dila. I feel so embarrassed. Anong sasabihin ko ngayon? Magkukunwari na lang akong tulog. Ipinikit ko na nga ang mga mata ko. *7 hours later*

Sabi ko sa sarili ko. "Masakit raw ang ulo mo, Hija." Si Miss Yenny. Tumayo ako tumingin sa kaniya. Nakangiti ito at parang kaharap ko lang si Mama. Hindi, si Miss Yenny ito. Paalala ko sa sarili ko. "Hello po. Medyo sumakit lang po ang ulo ko pero ayos lang po ako." Pinatatag ko ang sarili ko na huwag bumuhos ang mga emosyon sa sarili ko.

Is he… serious? Kanina lang ay halos iburo ko na ang sarili ko sa higaan dahil hirap akong kalkyulahin ang sitwasyon at nararamdaman ko, pero ngayon nasa harapan ko na naman siya, ay nalilito na naman ako. Stupid me! I’m making my situation complicated, which is senseless in the first place. Malaki talaga ang issue ko sa salitang trust.

Sambit ko Naman. " Psh, " wika niya habang iiling " Hindi ko alam, naiinis din ako sa sarili ko dahil Hanggang ngayon hindi ko parin mapagtanto kung ano nga ba Ang nararamdaman ko sayo O naduduwag ako na aminin sa sarili ko na mahal talaga Kita Hindi ko alam kung ano talaga Ang nararamdaman ko para sayo Pierre nakakalito" wika nito sakin.

amin ni Daddy. What? "Dad, my driver ako. I also can drive myself, hindi na kailangan ng taga-hatid." Shit, alam kong magpapakasal kami pero hindi ba pwedeng magpakita nalang siya sa mismong kasal? Ayoko sa presensya niya, may kung ano kase akong nararamdaman pag malapit siya. Hindi naman ako ganito sa ibang lalaki! Nakakabahala.

Ano ba itong nararamdaman ko kung ganoon? Gusto ko na lang sabunutan ang sarili ko sa harapan niya. "It's the truth, maniwala ka man o hindi, totoo 'yun. Sa tingin ko may paghanga ako sa'yo," walang gana kong sabi at napayuko. Napaungol ito sa kainisan. "Paghanga lang?!" Kumunot ang noo ko. "Paghanga... lang?"

Bakit ang sakit-sakit sa dibdib. Why I'm feeling this way? Akala ko ba malakas ako. Akala ko napaghandaan ko na? Where's my confidence now? Natatakot akong mawala si Adonis sa akin. Natatakot akong bigla na lang kaming maging strangers sa isat isa. Natatakot akong iba na ang magiging kasama niya araw-araw. Because I know that I will not win no matter what. Talo pa rin ako.

Mira POV “Hindi pwedeng ganyang ang itsura mo pagnagkaharap kyo. Hindi natin mapipigilan kung isang araw ay magtagpo ulit kayo, kaya pilitin mong maging matatag.” wika ni kuya habang kumakain kami. Katabi na niya si ate Myla na tahimik lang na nakikinig sa amin. “Nagulat lang ako. Hindi ko naman akalain na makikita ko siya. Akala ko okay na ako, masakit pa pala.”