Self Doubt In Tagalog Novels & Stories

Agad siyang nakaramdam ng kakaibang init. "Damn! Kanina lang, gustung gusto ko nang tapusin ang kung anumang ugnayan ang meron ako sa babaeng ito. But now... fvck. I can't even understand what I am feeling. Parang gusto ko na nasa tabi ko na lang lagi siya. Damn. How can she manage to play with my feelings? How can she make me change my mind and be doubtful as hell? I am willing to take things straight. Pero bakit gusto ko na namang lumiko? Nang dahil lang sa isang hubad na hitang nakapatong sa akin? What the hell?"

“AYAW KO NA!” “PAGOD NA AKO! PAGOD NA PAGOD NA PAGOD NA AKOOO!!” I shouted so loud that my tears flows without noticing it. Ang sakit sa loob! Ang sakit! “GAGO KA KRIST! DAPAT DI KA NALANG NABUHAY!!” I hate myself I hate my body! I don’t know if I can go. The pain is tearing me apart, Sobrang sakit sa loob.

Lalo na kung masakit yung mga salitang binitiwan niya tungkol sayo. Napapikit ako, I’m wondering why I'm doing this. Huminga ako nang malalim at nagtuloy sa pupuntahan ko. Madami akong nasalubong na kapwa ko studyante, paulit-ulit nila akong tinatanong kung ok lang ba ako, tinatanguan ko lang. Wala akong oras makipagusap sa kahit kanino. Wala ako sa mood, siguro dahil na rin masama pa rin ang pakiramdam ko dahil sa sipon.

Sabi niya dahilan para maibagsak ko ang kamay ko. Nanginginig ang mga kamay ko at sobrang sikip ng dibdib ko. This is the first time i doubted my own self. How? How did i turned into this. 15 years of my life was wasted, no! Everything he said wasn't true. I'll kill him if he's lying. I'll definitely kill him!

Napairap na lang ako dahil hindi pa rin ito nagbabago at tsismosa pa rin. " Ano na naman?" Sagot ko. "Ang sabi ko anong mukha yan? Parang may naiisip ka na naman tsk! Baka naman nag si self-pity ka?" Nakairap nitong sabi. Nandito kami sa sala at nanunuod ng TV. "Anong self-pity? Hindi ako makaintindi ng english kaya tagalugin mo ako." Napatawa naman ito.

"I-I am sorry...I am being selfish...I am sorry, hmmm, mali ako, puro nararamdaman ko lang ang iniisip ko, hmmm sob*sob* hmmmm..." "No, you just being honest, one thing I have never done for myself, iyong maging totoo, hanggang ngayon hindi ko pa rin magawa, so much in my plate that I need to do, balang araw mapapaliwanag ko sa iyo lahat..."

(Philippians 4:13 NKJV) WALA ni isa sa mga kaklase ko ang lumapit sa akin para magpakilala o kilalanin ako. Pero alam ko naman na mangyayari ang lahat ng 'yon at alam ko rin naman na ayaw nila sa'kin. Sa simula pa lang, iba na ang tingin nila sa'kin. Naiiba ako sa kanila dahil lahat sila ay mayayaman, matatalino, magaganda at guwapo. Habang ako naman ay isang probinsyana na napadpad dito sa siyudad. Pakiramdam ko tuloy hindi ako nararapat na maging estudyante sa paaralan 'to.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

Sabi niya sa akin Bakit sila mom and kuya kasama ganito ba kahalaga ang pag-uusapan namin Hinawakan ko ang gitnang parte ng aking dibdib, bakit ako kinakabahan sheytt why I feel this? why I'm nervous? "Andito na pala sila" "Nicandro sabing di ako papayag diba" asik ni mama ng makapasok sa loob "Do you have any idea about this kuya?" Mahinang tanong ko sakanya He just shrugged his shoulder to answer my question, Wala din siyang Alam

puno ng paninindigan kong sabi Kumunot naman ang noo niya, "You know that whatever you are feeling inside is unsure. I can tell that you already fell in love by his charms but... Are you sure he feel the same way to you too? Don't waste your efforts and just run away from him. He's no good for you. You don't know him. You must runaway before it's too late Audry." "What do you mean before it's too late?! Ano bang hindi ko alam?! Ha!?" sigaw ko