Novel & Cerita Self Worth In Tagalog

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

‎Mas personal. ‎“At kung hindi sapat ang nakaraan…” bulong niya, ‎“…sisiguraduhin kong wasak ang hinaharap.” ‎— ‎ ‎

patuloy niya. "You're enough to be my bride, Gianna at wala na akong ibang hahanapin pang kahit ano." Humiwalay ito sa pagkakayakap at marahan siyang inihirap dito. "Don't down yourself dahil ako, nakikita ko ang worth mo na hindi mo nakikita. You should love yourself." Marahan nitong hinaplos ang pisngi niya. "Gabriel." "You are gem for me at nakikita ko sa iyo ang mga katangiang wala sila. Gusto kong makita mo rin ang self-worth mo." Ngumiti si Gabriel at tumango sa kaniya.

“Why would you sacrifice all your birthright for me?” “Kailangan,” I used Tagalog words this time. Iyon lang ang lenggwahe namin ni Althea na hindi maiintindihan ng mga tao ko. At kahit may tiwala ako kay Samuel na driver namin ngayon ay mas mabuti pa rin may mga bagay na para sa amin ni Thea lang.

seryosong sagot ko "Pansamantala lang naman ito habang nagpapagaling ako at isa pa, wala naman silang magagawa kung gusto ko. Kaya, Sweetheart, ihanda mo ang sarili mo. Dahil habang nagpapagaling ako, ikaw na muna ang bahala sa lahat." seryoso niyang wika Pigil ko naman ang sarili kong mapangiti. Well, tingnan mo nga naman...totoo talaga ang mga sinasabi ng iba diyan. Kapag may tiyaga, talagang may kalakip ng biyaya.

Ngayon tuloy ay hindi ko na maiwasang tanungin at kwestyunin ang sarili ko. I feel so useless and worthless, I feel like I don't deserve to live and someone is more deserving more than me. Nahihirapan ako sa pinagdadaanan ko, na para bang binigay talaga sa akin ang ganitong sitwasyon para pagdaanan. Ito na siguro ang karma ko, sa lahat ng ginawa ko noon. Ito na siguro ang parusa sa akin sa mga kasalanang nagawa ko. "Dahlia." Napatingin ako kay Kuya nang makita ko siyang naglalakad palapit sa akin matapos niya akong tawagin.

Tumingin siya sa akin na tila ba nagulat sa naging sagot ko. "SIGE NA ALIS KANA" pagtataboy niya ulit "IT IS OKAY WITH YOU?" alanganin kong tanong "BAHALA KA" tanging sagot niya. Yan na naman tayo! Bahala means, either ayaw niya o nagbabanta. "UPO KA DITO" utos niya sa akin sabay turo sa may kama. Nagtataka man ako pero umupo parin ako. Mahirap na at baka mahampas na naman ako ng wala sa oras.

malungkot nitong wika. "I'm sorry, Sol." humihikbi kong wika. "You don't need to say sorry, Val. Mahal kita at valid iyon pero ang saktan ka niya ay kagagohan 'yon. You're worth it to fight, Val. At hindi iyon nakita ni Aekim." ——

"Hindi naman ako napapagod. In fact, ang pagiging busy ko araw-araw ang nagbibigay sa akin ng fulfillment." "Hindi ka ba comfortable na gumastos ng pera ko?" "Hindi naman sa ganun. Ang ibig kong sabihin, kahit mas malalim na ang relasyon natin bilang magkasintahan, ang pundasyon noon ay respeto sa sarili at sa isa't isa. Baka 'yung sahod ko sa isang buwan, katumbas lang ng kikitain mo sa isang araw… pero ang pagtatrabaho ko ang nagbibigay sa akin ng pakiramdam na may halaga ako. Ang self-worth na 'yun, hindi kayang bayaran o palitan ng pagiging 'girlfriend' lang."

“Binayaran mo ako ng hundred fifty pesos that day. I know my worth, sigurado akong hindi lang isang daan ang halaga ko.” “Kaya ngayon nagpapabayad ka?” Hindi kaagad nakaimik si Kayde, guilty na nagpapabayad nga siya. “Sabi ko sa inyo, hindi ko kayo huhusgahan sa kung anong trabaho niyo. Naiintindihan ko, minsan ay hindi masamang kumapit sa patalim.”