Sent In Tagalog Novels & Stories

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

“Pareho pa rin ang mga aktibidad niya, pero patuloy pong nakabantay ang mga tauhan natin roon. Wala pong dapat ikabahala sa ngayon.” Bahagya akong napangiti—isang mapait, malamig na ngiti. Walang dapat ikabahala. Ang mga salitang iyon ay parang paulit-ulit na panlilinlang. Sa mundo namin, ang katahimikan ang pinakamasamang senyales. “Keep monitoring,” utos ko. “Anything unusual… kahit gaano kaliit. I want to know immediately. Naiintindihan mo?”

Kagat ko ang labi ko habang nagtitipa ng text. To: My Attorney ano yung sisenta Napapikit ako ng mariin nang ma-i-send ko na ang message. Ano kayang reaksiyon niya? Nanlaki ang mata ko sa gulat nang biglang tumunog ang phone ko. Napa-sign of the cross pa ako bago inopen ang message niya. From: My Attorney I'm so glad you texted me after 3 weeks even though you just texted me to ask what sisenta is. It’s 70, young lady.

Xyrius' POV HE pinched the bridge of his nose. Sumasakit na naman ang sentido niya sa kakaisip ng mga problema. Na sa loob na siya ng kotse niya sa backseat dahil wala pa siya sa mood mag-drive. Isinandal niya ang siko sa bintana at pinaglaruan ang mga labi. Iniisip niya ang sinabi ni Giselle sa kanya. "Fuck..." mahinang mura niya sa sarili.

Tahimik sandali ang linya — marahil sinusukat niya rin ang aking determinasyon. “Ayos lang. Hindi ko hahayaang magtagumpay sila.” “Mabuti. Susuportahan kita. Ayaw kong mag-alala sayo ang Mommy mo. Hinding-hindi ko hahayaang may mangyari sa’yo.” Napuno ng kabigatan ang mga salita ni General—parang yakap na hindi nakikita. “Salamat,” mahina kong tugon.

Kaagad humingi ng apology si Denzel dahil pinahintay niya ng ganoong katagal ang kanyang mga kasama. Maaga naman siya nakaalis pero naabutan pa rin ng traffic. "I'm sorry kung pinahintay ko kayo ng matagal. Ma-traffic na kasi sa daan. Alam na, balik eskuwela nanaman mga bata." paliwanag na lamang ni Denzel na hindi maalis ang ngiti sa mga labi.

Hannah Matinding digmaan yan malamang 😂 Cheska Ano pa ba? Sana all may masaya ngayong gabi 😂❤ Natatawa naman ako sa pinagsasabi nitong dalawa. Nag-sent pa ako ng picture na may iniinom ako. Cheska Besh, huwag ka magpapakalasing aa kasi alam mo na. Nako huwag mo palalagpasin ang gabi na 'to dahil ang tagal mo ng tigang! 😄

Nakatitig lang ako sa huling mensahe ni Drake. Drake: Miss na kita agad, baby. Alam kong miss mo rin ako kaya pinadalhan kita ng package. It'll be there tommorow. Kinagat ko ang ibabang labi ko, bumalik ang bigat sa d*bdib ko habang nagta-type ng sagot. Me: Miss na din kita sobra, babe. Excited na akong makita yung padala mo.

Kakababa ko pa lang para sana mag-agahan pero mas mauuna yata ang sermon ko ngayon. "Your nothing without your surname, Mr. Dela Vega." Ang sakit-sakit marinig mula sa kanyang sariling ina ang mga katagang 'yon. Yumuko ako para itago ang matinding pagkapahiya at ang walang katumbas na pagkabigo.