Shadow Behind The Moon Novels & Stories

at kinuha ko uli ang suot kong Black leather jacket kinapa ko ang kanan kong bulsa. “Gotcha!” napangiti naman ako. Bumalik ako sa bathtub at doon ko ito sinusuri pa ng maigi. Ang nasabing pendant ay maliit lamang at puno ito ng maliliit rin na dyamante. “L? Hmmp siguro initial to ng asawa nya. Laura Amigo” May kung ano ang kumurot sa isip ko at bigla na lamang tumulo ng walang dahilan ang aking mga luha.

Ani niya at hinaplos ang kanyang buhok. Muling gumawa ng isang black portal ang Luna, ang natatanging portal patungo sa Underworld. Bago sila pumasok, tiningnan ni Andromeda ang mga naging kasama niya sa loob ng mansion. "Babalik ako. Panganko." Nakangiting saad niya dito. Sabay silang pumasok sa portal habang naka alalay ang Alpha sa Luna habang nakakapit naman si Andromeda si braso nito at tuluyan na nga silang nilamon ng portal.

umalingawngaw ang boses ni Drake sa ilalim ng liwang ng Buwan. "Dalawang gabi mula sa araw na ito ay sasapit na ang pinakahihintay ng lahat ng mga lobo. Alam ninyong lahat na kapag nasa ilalim ng pulang buwan ang lahat ng mga lobo ay hindi makakapagpalit ng anyo. At wala kaming sapat na lakas. Tinipon ko kayong lahat para sa aking plano" sabi in Drake habang tumsayo pa sa may nahaging may malaking bato upang makita siya ng mga tauhan.

Nasa gilid lang namin si Nadivar, abala sa harap ng kaniyang laptop. Kanina pa nakakunot ang kaniyang noo. Sa itsura niya ngayon, para siyang pinagbagsakan ng langit at lupa. Malakas siyang napabuntong-hininga bago niya tiniklop ang kaniyang laptop. Hindi niya napansin na kanina pa ako nakatingin sa kaniya. "May problema ba, Nadivar?" "It's nothing serious. Nasabotahe kasi ang ilang transactions namin sa underground."

sagot ni Cinco, “tara na. Hindi na tayo dapat magpaligoy-ligoy pa.” Pagpasok nila sa bar, agad silang sinalubong ng malakas na tugtugan. Ang bass ay parang pintig ng puso, ang mga ilaw ay kumikislap na tila sumasayaw kasabay ng musika. Ang sahig ay puno ng mga katawan, nagbabanggaan at umiindayog sa ritmong walang tigil. Amoy alak, usok, at pabango ang naghalo sa hangin, nagbibigay ng kakaibang sensasyong nakakahilo at nakakaakit sabay. “Shot tayo,” ani ni Adrian, bakas sa tinig ang bigat ng mga problemang pilit niyang tinatabunan.

Limang buwan pa lang kasi ito nong huli niyang kargahin. ''Ano pang tinatayo mo diyan? Nabigla pa si Brix sa tila inis na si Gracey dahil parang nagmamasid na siya.

I said at nilagay naman niya ang kamay ko sa kaniyang batok, he pulled me closer to him, his hands on my waist. Lumaki ang ngiti ko nang inikot niya ako and he also did the same, he turned around and we both laughed at our craziness. We danced under the stars, like there's no problem around us. The moon we're not shining at us but, the star does. "I'll do everything just to make the Moon shine just for you my love," he whispered while dancing me in a slow rhythm. I smiled. "Maybe I still don't know you but I promise, when the moon shines on us like the star does. I will stay with you, forever," I whispered and I don't know where that words came from, I just feel like I'm so fucking safe in h

5 months later... UP THROUGH the darkness offered by the night, the moon shares its lights to the earth. There's the wind on the heath despite the sun being out, submerging into blindness leaving the moon takes itself to shine and parade its beauty. Two lovers intertwined their hands while leaning to each other. Watching the moon shimmer to its glory. Sitting on a mat and exchanging flirty glances to each other. Instead of the buzzing noise from cars in the distance, calm splashing sounds were heard. The calm breeze intoxicates their nostrils.

Si Isabella ang nagtuturo ng emotional core (love and cunning), Marcus ang strength and protection, at sina Mia at Milo ang balance through creativity and strategy. Isang gabi ng full moon—hindi red moon, pero malakas pa rin ang lunar energy—biglang nagising si Aurora nang mag-isa sa kwarto niya. Hindi umiyak. Tahimik siyang bumangon, lumabas sa balcony, at tumingin sa langit. May bagong pull—hindi red, hindi blue, kundi neutral silver light na parang mirror ng sarili niya. Malakas ito, parang may voice na hindi salita, pero nararamdaman sa puso: “Sister… I’m close.”

Kapag may nagawa siyang mali, sisihin at ibubuntong lang nila sa kaniya. Sa kabila ng mga lumuluhang mata, naisip niya ang lalaking iyon, ang isa na nagdulot sa kanya ng liwanag noong gabing iyon, kasing linaw ng buwan na sumisikat sa gitna ng kadiliman. Can she bring herself to tell him what to do or will Mallory be left alone once more, gazing at a light that’s always just out of her grasp? —-----