روايات وقصص ضمن Shame On Me Meaning

Unti-unting kumunot ang kanyang noo at pinanliitan ako ng mga mata. Ikinuyom ko ang mga palad ko na nag-uumpisa nang manginig. Nang banggitin ko ang apat na salitang ‘yon, bumagsak na agad ang dignidad ko. Siguro pinagtatawanan niya na ako sa isip niya ngayon. Ilang beses kong tinanggihan ang offer niya tapos ngayon...nilunok ko ang pride ko. This is embarrassing. Ngayon ko lang talagang napagtanto kung gaano nakakahiya ito.

Sa biglang pagmura ko, hinampas ako nito ng clipboard niya. “Wag na wag mong mumurahin si Grandma.” “I never cursed her! Ang akin lang… Sh*t!” “Anong pinuproblema mo?” “Oh f*ck.” “Takot ka sa nalaman mo na… Baka alam na ni Sasa ang tungkol sa nangyayari ngayon sa buhay mo?” “Get out!” Na hindi ko na nga nakontrol sarili ko naituro ko na ang pinto, at agad naman kumilos ang mga tauhan ko upang ilabas si Sharmaine.

Medyo natatawa pa doon. “Deserve ko naman siguro ang sorry mo? Oh, wait nasaan ang mga kasamahan mong nanghahamak sa akin knaina? Baka gusto mong kasama sila dahil malungkot kang mag-sorry na ikaw lang? Ayain mo sila, come on. Huwag ka ng mahiya. Friend mo naman sila hindi ba? Mapagpatawad din naman ako agad.” Binalot pa ng katahimikan ang hall. The invisible pain and oppression made them feel ashamed. Malalim na tinitigan pa ni Everly ang kanilang grupo na walang ibang magawa kung hindi ang mag-iwas ng tingin.

"He didn't want to attend the wedding because of one thing bitch..." Itinaas ko ang kilay. "Ano iyon?" "Shame"

Well, nasa harap lang naman ito ng mansyon ni Oliver at bawal silang magpunta sa kung saan Lugar, except nalang kung kinakailangan. "Well, I hate myself first. I even went to the club, got drunk, and let Geralt control me. I feel so ashamed of myself. I couldn't believe that I had lost something that made me pure. This is the most painful feeling in the world," napatingin ang Ginang sa akin habang inaalala ang kanyang kahapon

Muling nanumbalik sa kanyang alaala ang lahat ng nangyari sa kanya sa loob lang ng maikling oras. Hindi niya kaya... The pain and the shame she felt was too unbearable... Ang gusto niya ay matapos na ang lahat. Tama. Kapag wala na siya, she won't suffer this kind of humiliation again. At sa kaisipang iyon, agad siyang umakyat sa barrier ng tulay para wakasan ang buhay niya…

Is she ashamed of them? I can’t believe her.

Wala naman kami ginawang masama. "Hon, you know what I mean. Gagamitin ka lang niya upang makalimot sa kanyang nakaraan." Sambit ni Xenon. "Ashame of you." Inis na asik ni Shara sa kasintahan. Ngumiwi ako. "Hey! Huh, wala naman kami ginagawang masama. Ewan ko diyan sa imahinasyon niyo! Never kong magugustuhan ang antipatikong lalaking yon!" I pouted.

Hutangina may isa akong problema! HINDI AKO MARUNONG HUMALIK SHIT!! Ang tanging nagawa ko lang ay ang titigan sya, di ko naman kase alam ang eh, r-react. "S-Sorry, di ko sinasadya. Kalimutan mo nalang na nangyari 'yon." Umayos sya at humiga ng maayos aa kama at saka kinumotan ang sarili. Habang si me eh, tulalersss langgg!

Lapitin ako ng problema. Ako ang weakest link dahil ako lang ang hindi achiever sa aming magkakapatid. Kumbaga kahit anong maganda pa ang gagawin ko, they always see me like some product of a mistake. Someone who can't be proud of. Someone who can't do good. Yung tipong wala pa nga akong ginagawa pero nahusgahan na. It saddened me most of the time. I may look strong and unaffected in front of other people but deep inside it's crashing me. I'm only human, nasasaktan din ako. Kahit anong pigil ko na hindi maging apektado, naapektuhan ako.