Novel & Cerita Shame On Me Meaning

tanong ko, clueless na nangyari. "Bakit mo dinadown ang sarili mo Shamaia Rey Ocampo? Fiba sabi ko sa'yo na maganda ka, nakalugay man o nakaayos ang mga buhok mo, may make-up o wala, lahat na nakikita ko sa iyo ay beyond perfect kaya please don't mention that again." Pinigilan kong maluha dahil sa pinagsasabi nya hindi ko alam bakit ako ganito, ah alam ko na dahil siguro malapit na kasing dumating kumare ko kaya feeling ko lagi akong bad mood. "Maganda ka, ok? Natatawa lang ako sa reaction mo kanina, that's it."

Nang umuwi sa mansyon si Shaina, halos buhatin ito ng mga katulong dahil pagod na pagod ito at latang-lata. "Mommy... Iganti n'yo po ako! Kailangang malinis ko ang pangalan ko!" Nagpalahaw siya ng iyak dahil pakiramdam niya ay sirang-sira na ang kanyang pagkatao. "Binabash na ako ng lahat ng tao sa social media... Wala na akong mukhang maihaharap sa kanila!"

Hindi niya maipaliwanag kung paano nito nagawang gawing ganoon ang kahulugan ng sinabi niya. Agad namula ang maliit niyang mukha, ang init ay gumapang hanggang sa kanyang tainga. “You're shameless!” mariin niyang sambit. Hindi man lang lumingon si Shawn. Malalakas ang kanyang mga hakbang habang papasok sa Hope, ang mahahabang binti ay tila walang kapagurang dinadala siya pasulong. Kaswal ang kanyang tono nang sumagot, tila walang bahid ng konsensya.

then he looks and smiles apologetically. I can saw sincerity in his eyes, and that's enough for me to forgive him, pero hindi naman siya sa akin may kasalanan. To be honest, I'm really affected on his actions last night. I just can't imagine someone go through to the pain when someone body shamed or humiliated them in public.

How will I face her after I shamelessly asked her with my own greed and schemes? This is beyond belief for someone like me to do such a thing. For heaven's sake, kailan pa ako naging shameless? Never did I do such a thing to put shame in my name. This is the freaking first time! Marahas na napabuntong hininga ako, especially when Kriesha went inside my mind so suddenly. "Should I be thankful that it was her who I was gone shameless?" wala sa sarili kong wika.

His looks are ridiculing me. Hindi ako nakatugon at pinili na lamang manahimik muli. Binuntong ko ang sama ng loob ko sa pagkain, saka unti-uinti kong kinalma ang sarili. I shouldn't lose myself in front of him again. I shouldn't let myself be driven by my emotions again! “Look at you now. no money, shelter, or even worth. That's a big shame, isn't it?” Pilit ko siyang hindi pinakinggan.

O kung ano'ng plano naming dalawa? My chest tightened. May bumara din sa lalamunan ko dahil sa pagdaan ng kaba. I don't understand why the guilt, shame, and fear are crawling in my chest so painfully. Ang bara sa lalamunan ko'y inalis ko muna bago marahang tumango. Huli na para takbuhan ko ito. I'm already cornered by my mother at alam kong hindi niya hahayaan na makaiwas pa ako sa pag-uusap namin ngayon.

May pilit na iniiwasan pero iyon at iyon pa rin ang ginagawa na nagpapalabas na pinagmumukha lang nating tanga ang sarili. I felt use, stupid and worthless just because of my own shallow mind.

I tried to hide my laugh so hard, ayoko masabihan ng nag-pe-face shame ako. I just don't get the irony of this girl. Ayaw masabihan ng foul words about her physical appearance pero nanglalait din naman siya ng kapwa. I brushed off the thoughts that running on my mind. Hindi na ako makikisali sa asaran nila kahit sa isip lang ako nakitawa.

Pero bumalik ang lahat ng iyon sa kadahilanang ibinato niyang muli sa akin ang natatanging bagay na halos ilang taon ko nang nakalimutan. I recovered from that. But thinking about it, it somehow brought me some shame. "Alam kong ayaw mong pinag-uusapan natin ang tungkol sa bagay na 'yon," aniya habang nakasunod sa akin. "Pero walang masama roon. Parte 'yon ng pagkatao at hindi mo dapat iyon ikahiya." Tumigil ako sa paglalakad at pumikit. Sa pagmulat ko ng mga mata ko ay muli ko siyang hinarap.