Shining Brightly Novels & Stories

Nagdilim na ang kalangitan kaya ano mang oras ay pweding dumating si Shine. Naalala ko kung gaano kaliwanag ang mukha ni Kanji noong nakita niya ang picture ni Shine.Kahit gaano man ka tipid niyang pag-usapan ang babae, dama ko kung gaano siya kasabik dito. Napalingon ako sa pintuan nang tumunog ang dekorasyon. It's Kanji at may hawak siyang boquet ng bulaklak. Ang ganda ng bulaklak na dala niya, its for Shine, for sure.

Inakala niya na ang laman ng kahon ay isang mamahaling panulat o isang gamit sa lamesa, upang matulala lamang sa nakitang singsing na may brilyante. Sino ba sa mundong ito ang magbibigay ng isang napakabigat na singsing na may brilyante bilang isang simpleng regalo ng paghingi ng tawad sa negosyo?! Sigaw ni Mheilin sa kanyang sarili, na naramdaman na tila ba may hawak siyang isang buhay na bomba. Ito ay isang malaking sakuna.

hinihingal na ungol ko habang nakakapit nang mahigpit sa kanyang malapad at matipunong balikat. Kapwa na kami pawisan sa aming mga noo habang patuloy na hinihingal sa bawat pagbayo na nagpapadala ng kakaibang kuryente at ligaya sa aming mga katawan. “Oh shit! Ahhh… Solara, faster!"

Ang mukha niyang halata ang saya dahil sa nawawala na naman niyang mata, kasama ang isang babae. Napaka gandang babae. May singkit din itong mga mata at halata ang magandang kutis nito dahil sa sleeveless na suot nito. Paano kita hihintayin, Oreus, kung nasa pangangalaga ka na naman pala ng iba? Hindi ko na tinagalan pa ang pagtingin sa litrato at ibinalik na rin kay Rowie ang kan'yang cellphone.

Ito na yata ang isa sa pinakamemorable na pangyayari sa buhay niya na kahit lumipas man ang maraming taon, babalik-balikan niya. The darker shades of Rain are slowly fading and it's replaced by the bright illuminating light for their future ahead...

Ngumiti siya nang maliwanag, at sa nakakurba niyang mga mata, parang may kumikislap na mga bituin. “Iyan yung kapalit.”

saad pa nito. Pagbukas niya ng kanyang mga mata unqng bumungad sa kanya ay ang napakaliwanag ng mga mini bulb lights na nagkalat sa mga sanga ng puno.Kanina lang pagpunta nila sa kinaroroonan ng puno hindi masyadong maliwanag ang paligid ngunit ngayon ay tila nasa paraiso siya sa sobrang liwanag.

Natawa pa nga siya ng mahina dahil sa naging reaksyon ko. “Ayaw kong masyadong maliwanag ang kuwarto. Masakit sa tama. T’yaka nakabukas pa naman ang mga lampshades kaya sapat pa ang liwanag para makita mo ang mga bagay-bagay sa paligid. Pwede mo pang ipagpatuloy ang pagbabasa.” Aniya saka unti-unting lumapit sa kama.

Pinitik niya ang daliri niya. Bumagsak sa lupa ang selyo. Sa sumunod na sandali, ang pormasyon ay agad na naisaaktibo. Lumiwanag ito gamit ang nakasisilaw na puting liwanag, na naglalabas ng lahat ng enerhiya sa espirituwal na batong yelo. “Bilisan ninyo ang pagtakbo!”

Shariya giggled and exclaimed, "Yes!" And just as that, the day unfolded like a dream, a series of joyful moments strung together like pearls on a silken thread. Hope's energy was infectious, her laughter echoing through the bustling streets, her enthusiasm contagious. Shariya, ever the lively child, bounced between us, her infectious energy a constant source of amusement. We were a family, a makeshift unit bound by affection and shared experiences.