Shinobi In Naruto นิยาย & เรื่องราว

I will remember this. Tuwang tuwa ang mga sentinels na nagsilapitan sila kay Sushi ngunit hindi naman sila makalapit masyado dahil may takot pa rin sila kay Sushi. He is a necromancer after all. Kaya tumakbo naman ako at lumapit kay Sushi at niyakap siya. His black fur is soft as I hug him. "You're amazing." Bati ko kay Sushi. Ngayon ko lang nakita si Sushi na ganito makipaglaban. He's totally deadly.

Susundan na namin agad si Nico para hindi na makawala ulit sa akin si Shin. Pagpasok ko ng silid, tumambad sa akin si Shin na kakatapos lang maligo. Nakasuot lamang sya ng manipis na pantulog kaya isang ngiti ang umalpas sa labi ko. Kitang kita ang magandang hubog ng katawan nya. Bakat na bakat rin ang dalawang dibdib nya na tila nang-aakit. "Napano ka?" tanong ni Shin na nagpagising sa akin.

At ganon na lang ang kan'yang panlulumo ng makita na putol ang ugat sa leeg nito na naging dahilan para mawalan ito ng buhay. Tatayo na sana s'ya para umalis sa bahaging iyon at silipin iba pang sulok ng lugar ngunit may biglang kumuha ng kan'yang atensyon at may nababanaag na isang bagay sa sahig na kumikinang sa liwanag ng ilaw mula sa kisame. Umuklo s'ya para pulutin ang naturang bagay na puno ng dugo ngunit kita pa rin ang kinang ng metal na natatamaan ng liwanag mula sa ilaw. It's a ninja cross blade shuriken. And it's not just an ordinary shuriken sa tingin n'ya.

Napansin din ni Reeve na kahit si Shiro, na kalmado at hindi interesado sa mundo ay malinaw na nagpakita ng pagkamangha at paghanga sa mga sandaling ito. Tumatalon naman sa kanilang mga upuan sina Raeshin at Yuren. Umiinit ang laban. Kinuha ulit ni Shune ang binocular. He seemed so focused on Honey Warrez that he didn't notice Shiro Fulvuente and the others.

Si Charlie lang ang nakakarinig ng lahat ng nangyayari sa labas ng pinto. Naalala niya ang karanasan niya noong nakaharap niya ang mga ninja ng pamilya Fujibayashi sa Japan. Nararamdaman niya ang mga kilos sa labas gamit ang mga matatalas na pandama niya. Gumagamit ng shuriken ang mga kalaban sa labas bilang armas nila. Ito ang parehong armas na ginamit ni Fujibayashi Aota sa oras na iyon!

Ngunit bago ko pa man magawa iyon ay nakita ko na ang isang malaking itim na lobo na ngayon ay nakikipagsagupaan sa kapwa demons. Sushi? Tanging isipan ko lang ang nakapagsalita. Sushi is blocking all the attacks coming towards me. Napakabilis ng galaw nito at bawat nalalapitan nito at agad na bumabagsak at nawawalan ng ulo. His sharp fangs are longer than usual.

Nang tuluyan akong maka labas sa painting ay pabagsak kong sinara ang pintuan at pilit na pinupunasan ang aking luha. Napagpasyahan ko na rin bumalik sa dorn ngunit sa gitna ng aking paglalakad ay hakasalubong ko si nero na may dala-dalang dalawang maliit na basket sa kaniyang kanang kamay. Agad kong tinuyo ang aking mga luha bago pa siya makalapit. His forehead creased as he looked at me. "You were crying, Shiro. Did something happen?" he asked, and I shook my head in an answer.

Sabay turo niya sa mga nakahelerang curved dagger. “Eto naman ay kunai shuriken, this one is Bo shuriken and lastly throwing shuriken.” Sandali, parang ito ‘yung ginagamit ni Naruto ah? Hala, magiging ninja na rin ba ako? Hihi kidding! May kinuhang tatlong maliliit na kunai darts si Hubby saka inabot sa akin. “Here, This kunai and that pistol gun, That's yours and you'll take it with you everytime you leave as self defense Tommorow afternoon when I have time I will teach you how to shoot.”

Napanganga pa ako nang tumalon siya sa ibabaw ng kabayo na tila isang ninja at saka malakas na sinipa sa mukha ang lalaki na mabilis namang tumimbuwang. Sabi na e! Ninja ang ungas na 'to sa Japan. Parang assassin! nangingiti at iiling-iling kong turan sa isipan habang pinapanood siya. Ilang sandali pa ay humandusay na ang kalaban na may tarak ng patalim sa dibdib. Matapos niyon ay mabilis akong nilapitan ni Seiichi na noon ay habol-habol ang hininga.

Agad itong tumayo at nag ninja run na animo’y isa ito sa mga karakter sa sikat na anime series na Naruto Shippuden. Napailing na lamang ang mag-amang habang pinanonood na makalayo ang lalaki. ibinaba ni Leopold si Lia at sinabihan na magtungo na muna sa kuwarto nito dahil maliligo muna siya.