Si Mark Tahimik Lang Mga Nobela at Kwento

Ang apat na ito ay lahat lumaki na magkasama, ang pinakamatanda ay si Mikael Angelo Ruiz , ang pangalawa si Bryan Uy, ang ikatlo si Damien De Silva,, at ang pinakabata si Sandro Villar. Ang presensiya nila ay sumisigaw ng awtoridad sapagkat galing sila sa pinaka maimpluwensyang angkan hindi lang sa kanilang lugar kundi sa buong bansa at ang isa sa kanila ay nakahiga na sa couch at sobrang lasing na. “Lasing na lasing na ata ako,” nakangising sabi ni Mikael, “gusto ko lang naman sanang magpahinga sandali but that alcohol hit me hard!.”

“I’ll be back tomorrow.” Tahimik siyang lumayo, tuwid pa rin ang likod parang hindi kailanman tumakbo ng limampung kilometro na may dalang buong kagamitan. Nang tuluyan siyang mawala sa paningi. “Paano siya--- nakakatayo pa?” habol-hiningang wika ng isang sundalo habang nakahandusay sa damuhan. “Parang wala lang sa kanya ‘yon---”

Salvatore Tahimik lang si Angel ng sumakay sa sasakyan habang ako naman ay ganun din. Paanong hindi kung nakita ko siyang kumakain kasama ang pulis na iyon? Masaya silang nagkukwentuhan at nakita ko kung gaano siya kapalagay habang kausap ang lalaking iyon kaya hindi ko maiwasan ang magselos. I had never date her yet tapos naunahan pa ako ng lalaking iyon?

Tahimik siyang nahiga na may magulong isipan. Sa tuwing may nagbabanggit ng pagbagsak ng eroplano, pakiramdam niya ay nasasakal siya ng napakabigat na pressure. Lalo niyang gustong hanapin si Mr. Sloane sa lalong madaling panahon para malaman niya ang katotohanan. Umagang umaga, nag-ayos na si Mark para lumabas. Nagmadaling lumabas ng kwarto si Nina. "Mark, lalabas din ako! Pasakayin mo ako! Tinatamad akong magmaneho."

Tahimik siyang napangiti habang pinapanood ang dalawang pamilyang halos magpatayan dahil sa kani-kanilang interes. Kilala niya ang mga ito nang higit kanino man. Mapagkunwari. Sakim. Walang pakialam sa iba basta sarili nilang pangalan ang malinis. Kung siya ang nadatnang nakahiga sa kama kanina, walang dudang pagtutulungan siya ng dalawang pamilyang ito para wasakin. Pero ngayong sariling dugo nila ang nasangkot, bigla silang nagkakanya-kanya.

hindi na nakatiis na tanong ni Makki, excitement was written all over his face, as he walked toward Marco. “D-Darling, he is—” nag-aalalang simula niya subalit dagling pinutol iyon ni Marco. “I am M-Marco San Sebastian and you are…?” may bahagyang kinig sa boses nito dala marahil ng matinding emosyon na bumabalot sa buong katauhan nito. “I am Marc Kristoffer Sevilla San Sebastian,” nakangiting tugon ng paslit. “But my mom and my grand-auntie call me Makki.”

Sort and Arrange TAHIMIK lang akong nakasunod rito matapos nitong makipaglampungan sa Savannah na malanding iyon. Huminto ako sa aking paghakbang nang makita ko rin itong huminto at saka lumingon sa akin. "Is there something wrong?" tanong nito sa akin. I frowned. "Something wrong? Wala naman Sir," labas sa ilong na sagot ko rito.

Tahimik. Masyadong tahimik. At doon lalo akong kinabahan. Kasi kung madali lang ang sagot dapat matagal na niyang sinabi. Pero hindi. Hindi niya magawa. Napapikit siya. Sandali lang. Pero nakita ko. Naramdaman ko. At doon ko tuluyang naintindihan. Hindi niya kayang magsinungaling. Pero hindi rin niya kayang sabihin ang totoo.

“Po?” Tahimik siyang napabuntong-hininga bago dumiretso sa punto. “Ikaw ba yung babae na nasa ilalim ni Sir Levi?” Sabi niya "Yung kutis mo kasi, alam kong ikaw talaga yun HAHAHAHHAH"

Ngunit may nakalagay. Next Heir: Pending Confirmation. Tahimik. Sobrang tahimik. Dahil iisa lamang ang ibig sabihin noon. May proseso. May pagpili. At tila matagal na siyang bahagi nito. Nang hindi niya nalalaman. ⸻ “Sir…” Mahina ang tawag ni Marco. Ngunit hindi siya sumagot. Dahil may mas nakakatakot pa siyang iniisip.