Si Mark Tahimik Lang Mga Nobela at Kwento

“… I swear to God, I’ll fucking do it.” Tahimik si Simon, halatang kinakabahan, pero hindi siya umatras. Pinanood lang niya ako habang nanginginig pa rin ang mga kamay ko at patuloy na pumapatak ang dugo mula sa kamao ko.

Tahimik ulit. **********

What am I, a high-profile criminal? I sighed dramatically as we got inside his car. Siyempre, black luxury SUV because he just can’t help but flex. Tahimik. As in super tahimik. Creepy kind of tahimik. Wala ni kahit isang sound—no music, no small talk, not even aircon hum. Just silence and awkward tension. And I didn’t know if it’s a good thing na tahimik kasi honestly? I was one second away from screaming "HELP! KIDNAPPER!" at the next stoplight.

Tahimik ang buong silid habang isa-isang binibigkas ng judge ang mga kinakailangang salita para sa kasal habang magkahawak kamay pa rin ang dalawang ikinakasal. Mayamaya pa ay biglang bumukas ang p***o, lahat ay napalingon sa pagdating ni Marcus. Tahimik itong pumasok, suot ang itim na suit. Ang kaibahan lang ay naka-shades ito. "Kuya..." mahinang tawag ni Caitlyn. "Anong nangyari, ba't ngayon ka lang?" Umiling lang si Marcus, hindi nagsalita na mas lalo niyang ikinabahala ngunit nasa kalagitnaan sila nang seremonyas ay hindi na masyadong nang-usisa pa si Caitlyn.

Tahimik lang siyang tumutugtog, sumusunod sa set list. Pero nang dumausdos ang pinto, pumasok si Harvey. Nakasoot siya ng deep blue na shirt, iron-gray na pantalon, at black trench coat. Simple pero ang lakas ng dating—mature, maamo ang tingin, pero may ningning na nakakabahala. Naglakad ito papasok at humanap ng mesa. Umorder siya, pero halos hindi ginalaw ang pagkain. Tahimik lang siyang nakasandal sa upuan, nakikinig sa tugtog ni Kristine.

Litanya ko na ikinangiti niya. “Marcus is my soulmate and you are his Destiny. Mahal na mahal ka niya Niahm. I know noon pa man gusto ka na niya. Kaya nga kulang na lamang tumira siya dito makita ka lang. He’s my bestfriend. Kilalang-kilala ko na siya at kung meron mang lalaki akong gusto para sayo. Si Marcus yun.” Paliwanag niya sa akin.

Tahimik namang nakasunod sa amin ang kaniyang mga tauhan. “Isang pamahiin lang iyon. At isa pa, gusto kong makasigurado na hindi ka tatakbo,” may birong saad niya na ikinatawa ko naman. “Tatakbuhan ko ba ang isang tulad mong nasa iyo na ang lahat?” ani ko na nakangiti habang nakakapit ang kamay sa kaniyang siko. “Nasa akin na ang lahat? Anong bagay ang nasa akin na lahat, mahal ko?”

Tahimik na bumaba mula sa driver's seat si Damian Alistair Del Rosario. Nakasuot siya ng mamahaling itim na three-piece suit na perpektong bumabagay sa kanyang matangkad at matipunong pangangatawan. Ang mamahaling relo sa kanyang kaliwang pulsuhan at ang malamig na ekspresyon sa kanyang mukha ay lalong nagpapakita ng kanyang awtoridad.

"Dr. Adam Nicolas Santiago" Tahimik na basa ko sa nakaimprintang pangalan nito sa suot na uniporme. "Magandang umaga Miss Baltazar." Magiliw na bati nito sa 'kin kaya wala sa loob na napatitig ako sa presko at makinis na mukha nito. Kutis pa lang na parang hindi man lang nadadapuan na dumi ay talagang masasabing nakakaangat ito sa buhay. Gwapo rin ito, chinito na parang koreano at mukhang batang bata pa. Kung siguro'y nakapag aral lang sana ako, propesyonal na rin marahil ako ngayon kagaya niya na nagsisilbi sa lipunan.

Tahimik. Masyadong tahimik. Sa gabing iyon— Hindi nila natalo ang kalaban. Hindi rin sila natalo. Pero may malinaw na nangyari. They were seen. They were measured. And now— They were marked. Si Elijah— Nasa loob pa rin. Hindi nila alam kung anong susunod. Si Yuhei— Nasa labas. Pero mas lalong napalapit sa laban.