Si Mark Tahimik Lang の小説・ストーリー

“And I’m warning you… whatever you think you know, keep it to yourself. Stay away from her.” Tahimik. Ang bigat ng hangin sa pagitan namin. ‘Yung lamig ng aircon, parang walang silbi. Nagtagal ang tinginan naming, ‘yung tipong pareho nang hindi umaatras. Hanggang sa siya na ang unang nagsalita. “Sir,” sabi niya, mababa rin ang tono pero matatag, “I know my place. Pero sana kayo rin po.

Tahimik at saka panatag. Sumandal siya sa balikat ni Marcus. Mabango ito. Kailangan na niyang kalimutan si Zander at magsimula muli. Sa malayo, nakatayo si Zander sa gitna ng maraming tao. Tahimik niyang pinanood si Tessa. Ang pagyakap nito kay Marcus. Ang ngiti nitong napakaganda. Ang paraan ng paghawak nito sa baywang ng lalaki.

"Bakit mag-isa ka lang dito?" Sinulyapan ni Sierra ang maingay na karamihan. "Dito kasi tahimik." "Mahilig talaga si Marco sa tahimik. Kaya pala kayo pinagtagpo, pareho pala kayo ng hilig." Ngumiti nang pormal si Sierra, pero sa isip niya ay bumulong, "Sino ba namang gugustuhin magkapareho ng hilig sa gagong 'yon?"

“About who I was. And who I am now.” Tahimik si Adrian. Hindi siya nagmamadaling magsalita kapag ganito. Alam niyang minsan, ang presensya ang mas mahalaga kaysa sa sagot. Tumayo sila matapos ang ilang sandali. Walang lambing na eksena sa banyo, walang biro. Pareho silang tahimik habang naghahanda. Pero hindi awkward—parang parehong naka-focus sa iisang direksyon.

Naaasiwa kasi siya sa Ineng e ang tanda na niya, kaloka. “Masarap na luto riyan ay paksiw o di kaya ginataang tilapia,” suhestiyon pa nito. Yes, ginataang tilapia. Paborito niyang luto iyon na luto ng mommy niya noong nabubuhay pa ito. Ginataang tilapia, gaya ng tilapia niya kaninang umaga, ginataan din. Napakagat labi na naman si Reinna nang maalala kung paano kumatas ang pagkababae niya kanina na animoy ginataan. Shit! Sa isiping iyon parang nag-init ang pakiramdam niya.

Dapat ay nasa library ako ngayon at nagbabasa kasama si Gray pero dahil sa mukhang bunot kong kaibigan ay dito ako napadpad. Tiningnan ako ni Simon at saka siya ngumiti ng malawak. Hindi ko napigilan na mapangiti na din dahil sa kanya. Nakakahawa naman ang ngiti ng isang ‘to, matindi pa sa virus. “Let’s start!” Tumayo na si Sai matapos marinig ang tawag ng coach nilang panot na nakatayo sa gitna ng court habang hawak ang bola.

“So you choose her. Just like that?” Tahimik si Rafael. “I’m choosing honesty, finally. I’m tired of pretending.” Tahimik. Hanggang sa may mga flash ulit ng camera. Ang eksena — isang lalaki sa gitna ng dalawang babaeng parehong minahal niya, parehong sugatan, parehong totoo. Pero bago pa siya makapagsalita muli, biglang pumasok si Marco, hingal, at halatang nagmamadali.

Tahimik siyang nakaupo sa labas ng ER habang nanginginig pa rin ang mga kamay niya. Hanggang sa may umupo sa tabi niya. Si Marco. “Hindi siya mamamatay,” sabi nito. Hindi siya sumagot. “Sanay si Caleb sa sugat.” Napatingin siya rito. “Anong ibig mong sabihin?” Tahimik muna si Marco bago nagsalita. “Hindi mo talaga alam kung sino siya, ano?” Napakunot ang noo niya.

"No. I'd rather talk comfortably." "Noted, sir." Tahimik siyang nagsusulat sa tablet. Samantalang ako... Nakatingin pa rin sa larawan. May kung ano sa ekspresyon niya. Parang... Hindi siya madaling patawanin. Mukhang suplada. At parang handa siyang makipag-away anumang oras. Interesting. Hindi ko alam kung bakit. Pero gusto kong malaman kung ganoon nga ba talaga siya sa personal.

Tahimik ko siyang pinagmasdan at pinatuloy sa loob ng sasakyan. His foreign features glistened in the dark. Tila labanos sa puti. Sobrang tangos ng ilong at halos puno ng tattoo ang kamay. Before I can even ask him anything, nauna na siyang magsalita. "I'll bring Ms. Marquesa-" "You can call her Selena, you know." "I like to maintain professional relationship with you and your family." Hindi ako umimik at tahimik na tumango lang sa kanya.