Sick Tagalog Novels & Stories

reklamo pa niyang kakamot-kamot sa ulong tinamaan bagaman nakangisi. "Puro ka kasi kalokohan," anitong umiling-iling pa. "Hindi bale nang walang sex life, ayaw kong magkasakit!" "Iya! (No!) What do you think of me? Pumapatol sa low class?Tondemonai! (No way!) May taste 'ata 'tong si Polaris ko!" Pumalatak naman ang kaibigan sa isinagot niya. "Are you sure? Mahirap magkasakit, bro! Alam mo na, laganap ang HIV at AIDS ngayon kahit saan."

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

At the end, nagback-out ang client niya na kung hindi siya nagkakamali ay naka-base sa US. "Sorry po talaga, Miss Lichauco. Ang buong akala ko po kasi ay isa lang sa mga babaeng galit sa inyo. Kamukha niya po kasi 'yong mga sumusugod dito kaya sorry po talaga! Hindi ko po sinasadya."

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

pucha "Cal?" sabi ni Essay sa kabilang linya "Bakit?" "Wala lang di mo kasi ako tinawagan akala ko may sakit ka" Nagkunwari akong inuubo ng malala "Sa tingin ko nga may sakit ako... malala" sabi ko sakanya habang patuloy sa pag acting na may sakit "Ubo?" "Hindi... mas malala pa jan" "Huwag mong sabihing...covid?"

Agad ring napadaing dahil nakaramdam ng sakit sa likod. "Oh teka, hindi ka pa okay. Napalo ka daw kanina sa likod, kaya masakit dyan, diba?" sabi naman niya, mugtong-mugto ang mga mata. Hinawakan siya nito sa braso. "Mahalia, are you okay? Nasaktan ka ba?" Umiling siyang umiiyak. "Ikaw nga tong nasaktan eh. Dapat sarili mo tinatanong mo."

sabi nito "Naku h'wag na kaya, bess. Nakakahiya sigurado puro mayayaman ang mga nanduon." tanggi nya dito. Hindi nya maiwasang makaramdam ng panliliit isipin pa lang n'yang puro mayayaman ang nasa paligid nya. E ano naman sila. Baka pagtinginan pa nga sila duon ng iba. Kaya nga kung ano anong alibi ang iniimbento nya sa kaibigan sa tuwing mag aaya ito sa kanya sa kahit anong handaang ganap sa kanila, wala rin naman itong magawa. "Gaga. E anu ba naman tingin mo sa sarili mo, hindi tao?" eksaherado nitong bulalas.

seryosong sagot ng lalaki sa harap ko. Pinilit kong maintindihan ang mga nakasulat sa papel, ngunit ilang salita lamang doon ang naintindihan ko. Sumasakit ang ulo ko na basahin iyon ng buo. Hindi naman kasi ako nakapagaral, at hindi ko masyadong maintindihan ang mga nakalagay doon na nakasulat sa Ingles; hindi ako nakatapos ng highschool dahil maaga akong sumabak sa kung ano-anong trabaho para lang may makain ang mga kapatid ko.

"Don't worry, I won't harm you. I just want to say something." Umupo muna siya sa gilid ng kama nito. "P-pasensiya na po, Sir Michael. P-puwede po ba na magtagalog kayo? Mahina po kasi akong umintindi ng English," ani Michelle sabay kagat ng labi.

"Agh sh*t!" "Huwag nilang sabihin na sa backyard lang sila natulog buong gabi?" tanong nya sa sarili habang paika-ikang tumatakbo pababa. Mahina na lang siyang d*******g sa sakit; kung tao lang ang pinto ay baka nasuntok nya na ito.