Romans & histoires Sighs

Kung gugustuhin naman niya akong makausap ay may paraan naman hindi ba? “Are you okay?” Sig asked me as we are having our dinner in a restaurant kaya naman napakurap pa ako Eversince umalis si Xavier ay si Sig ang palagi kong nakakausap. Nanliligaw pa rin siya sa akin pero hanggang ngayon wala pa akong maramdaman para sa kanya. Parang it’s more of friendship since ang hinahanap ng puso ko ay ang lalaking tila naman wala ng pakialam sa akin.

Napabuntong-hininga siya, bago marahang binasag ang katahimikan. "I'm sorry," mahina niyang sabi, halos pabulong, pero puno ng tunay na pagsisisi. At sa loob ng sasakyang iyon, sa gitna ng tahimik na daan, ang tanging naririnig ay ang mahinang pag-iyak ni Seraphina—isang tunog ng pusong sugatan, ng damdaming matagal nang nasasaktan, at ng isang babaeng hindi sigurado kung kailan pa siya makakawala sa hawlang matagal na siyang ikinulong.

Agad siyang lumuhod sa harap ko at hinawakan ang magkabilang balikat ko, pero sa pagkakataong ito, malambot at maingat ang kanyang hawak. ​"Hey, hey... breathe. I’m sorry. I’m sorry, Thisa," ramdam ko ang panginginig sa boses niya. Binuhat niya ako at inilagay sa kanyang kandungan, pilit na ipinapatong ang ulo ko sa dibdib niya. "Shh, listen to my heartbeat. Sabayan mo ako. Breathe with me, baby. Please. I'm sorry. I'm sorry. I won't force you anymore. I'll be good. I'm sorry, Thisa."

galit na sigaw ni Rafael habang marahas niyang binitiwan ang aking bag, dahilan upang mapaupo ako sa sahig nang napakalakas. Ang tindi ng impact ng aking pagbagsak ay gumapang patungo sa aking sinapupunan... nakaramdam ako ng isang matalim at nakakahabag na kirot sa aking puson na naging dahilan upang mapakapit ako nang mahigpit sa aking ibabang tiyan. Ang aking bulag na pag-ibig sa lalaking ito ang muling nagpamanhid sa aking utak... sa kabila ng lahat ng panunumbat at pagpapahirap na ginagawa niya sa aking dignidad, ang aking puso ay lihim pa ring humihiling na sana ay mapansin niya ang tindi ng aking pagpapakababa. Umaasa ako na kapag nakita niya ang aking duguang tuhod at ang aking walan

Bulalas niya nang mapatingin sa pambisig niyang relo. Nag-inhale, exhale siya at pilit ikinalma ang sarili. Ipinikit niya ang mga mata at nanalangin na sana ay makatulog na siya. Hanggang sa unti-unting namigat ang talukap ng kanyang mga mata at tuluyan na siyang nakatulog ng hindi niya namamalayan.

dagdag pa nito at humarap sa babaeng katabi nito, na kung makapulupot ay parang ahas. Sabagay ang mga ahas ay takot sa kapwa nila ahas, takot na takot maagawan. Ani niya sa kanyang sarili habang pinagmamasdan ang dalawang taong nakaupo sa sofa. "Bastard, and your wife is enough for me," Sin said with a very low tone. "Anong sabi mo Sin, can't hear what you said clearly," ani nito at lumingon sa kanya.

pahabol ko pang sigaw. |Y_S|

lalong nagtaas din ng tinig. Its just 2weeks from now, looks like she's dead !

"sige, mag-iingat ka ha. i love you," "i love you too.." mababasa sa mukha ni Karson ang pagka guilty sa gagawin. alam niyang malaking kasalanan ito sa nobya at tiyak na isusumpa siya nito kapag bumalik na ang ala-ala nito. ang memories niya rito pati na rin sa CEO nito. but his decision was final. tumuloy pa rin siya patungo kay Mr. Chan.

sabi ko sa isang nakasalubong ko dito na kung hindi sinampal ng blush on ay mukhang cadaver sa sobrang puti ng mukha. " Oh my, It's Siren. Sorry I didn't see you there. And how dare you get in my way." Matapang nyang sabi sakin. Dahil sa sobrang inis ko ay hindi na ako nagdalawang isip na tawagan si Sigmund. " Hey Sigmund Good evening. I'm sorry to bother your night. " Wala sa mood nyang sabi" I have some concerns about your petty wh*re here. A bitch to be short. Can you guys punish her for me?"