Silence Words Mga Nobela at Kwento

Her mind was blank and she couldn't properly think of an answer that would not trigger the guy from the other line. The guy chuckled. "Silent means yes, Serene. Why don't you join hands with me? Kung sa ganoon, safe ka na at ng baby mo, at the same time, nakaganti ka sa karibal mo. Two birds with one stone 'di ba?"

Walang salita. Blangko ang kanyang tingin, maputla ang kanyang mukha, parang taong nawalan ng buhay. Hindi lang siya pagod... mukha siyang buhay na bangkay. Nakaupo si Silas sa harap niya, hindi alam ang sasabihin. Pagkatapos ng mahabang katahimikan, isang pangungusap lang ang lumabas sa bibig niya.

Hindi ko alam kung gusto ko bang marinig ang sagot niya. "Because..." mahina kong saad. Huminga ako nang mabagal. "You're taking care of me, and you're taking care of the baby. But sometimes..." napayuko ako. "...it feels like that's all." Saad ko saka yumuko. Nilamon ng katahimikan ang buong paligid namin. At sa katahimikang iyon… mas lalong sumikip ang dibdib ko. Kasi minsan...Silence says more than words ever could.

“At kung may natitira pang katulad niya…” Mas tumalim ang tingin niya. “Then we will find them.” Tahimik. “And we will expose them.” Walang gumalaw. Walang nagsalita. “Because silence is not protection.” Mahina. Pero mabigat. “It’s part of the problem.” Ibinaba niya ang mic. At doon… Tuluyang tumahimik ang buong lugar. Walang sumunod na tanong. Walang sumigaw.

Nagtagpo ang mga mata namin sandali, at doon ko nakita na may pinipigilan siyang words, o maybe isang truth na sobrang bigat bitawan. Hindi ko alam kung ako ang unang magsasalita… o hahayaan ko siyang mauna. At doon nagsimula ang mas mabigat na silence, ‘yung uri ng katahimikan na halos marinig mo ang sariling heartbeat.

Napahawak siya sa bibig para pigilan ang sarili na huwag matawa. Ang mukha ng apat ay may mga nagkalat na grasa. Magsasalita pa sana si Eleuthera nang sumimangot ang mga ito na tila ay mga nagtatampo subalit naunahan nang gumawa ng tunog ang kanyang bibig. May biglang tumawa sa tabi niya. Kahit na mahina ay kinagulat niya pa rin ito—hindi lang pala siya.

“Not when we’re both not okay. Not when every word we say hurts more than it helps.” “Rosie—” “Please,” pabulong niyang pakiusap. “Let me breathe.” Tahimik. The kind of silence that hurts more than shouting. The kind of silence that feels like something shattered, and you don’t know if it can still be fixed. I swallowed the lump in my throat. Sandaling lumambot ang mga tingin ko… gusto ko siyang yakapin, gusto ko pa magpaliwanag pero hindi ko na ginawa.

muling tanong niya. Tila binalot ng lamig ang buong sistema ko. Parang yelo na ang boses niya. Hindi ako makapagsalita. Para akong tatakasan na ng lakas. Patuloy ako sa pag-iyak. Siguro iniisip niya, napaka-kapal ng mukha ko. Kung umiyak ako sa harapan niya, parang ako pa ang biktima. "S-Silence means yes," his voice cracked. "Putangina."

Parang may coordinated push. Basa lang si Elena. Walang galaw ang mukha niya. Walang pikit. Walang reaksyon. Tinanong siya ng app: Do you want to limit notifications? Hindi niya pinindot. Pinagmasdan niya ang screen na parang estudyante siyang kumukuha ng exam na alam niyang kaya niya. Nag-reply siya. “Don’t engage. Observe. Silence is the blade.”

Ngunit wala siyang sinabi. “Silence means consent,” bulong ni Marga habang muling ibinaling ang tingin kay Zephaniah. “You’re not to blame.” Para sa batang halos lamunin na ng hiya, ang mga salitang iyon ay tila araw sa gitna ng mahabang taglamig. Dahan-dahang humupa ang kaba ni Zephaniah. Her shoulders loosened, her heartbeat steadied. She could breathe again.