Silence Words Mga Nobela at Kwento

Napakagat labi ako dahil nakalimutan kong naka silent pala ang cellphone ko dahil sanay akong I silent yon. Agad akong nag-angat ng tingin kay Lance na nakatingin saakin ng masama. Akmang magsasalita na sana ako ng bigla syang umalis sa harapan ko,kaya agad ko syang sinundan. "Lance , Lance ,Lance pakinggan mo naman ako hindi ko narinig Yung tawag mo kasi naka silent ako--"Hindi na natuloy Ang sasabihin ko dahil sumigaw ng malakas si lance dahilan para mapaigtad ako.

Ani ko, na pilit ang ngiti para hindi halatang nagsasalita. "Eh ano naman kung nandiyan siya?" Singhal nito. "Ano kaba? Diba nag usap na tayo n plano nating pag silusin yang torpe na yan.!" Singhal ngunit pilit parin nakangiti kahit gusto ko nang hampasin tong bakla na to.

Umawang ang mga labi ko at may sinabi pero walang lumabas na salita. Dito ko lang pala siya matatagpuan. Pero hindi ko aakalain na babarilin ako. I didn't see that coming. May silencer ang ginamit niya. Wala akong naramdaman pero may narinig akong tumumba sa hulihan ko. Hindi ko na nagawang lingunin iyon dahil nagsalita siya.

May halong kaba at excitement ang boses niya, para bang naghahamon ng sagot kahit takot marinig ang totoo. She asked that, pero hindi man lang nagsalita si Paul habang nagda-drive, his silence louder than words. The sound of the engine filled the quiet, and with every second na hindi ito sumasagot, lalo lang kumakabog ang dibdib ni Dia, torn between laughter at inis.

Yung tipong kailangan mong matutong mabuhay sa tabi ng taong hindi mo maintindihan, pero gusto mo parin subukang intindihin. I’m learning to live with someone whose silence said more than words ever could. And right now, his silence was loud. Too loud.

Iisipin n'ya bang ang kapal ng mukha ko dahil iniisip ko ngayon na kakalimutan n'ya ang mahal n'ya para saakin? Hindi ko na alam pa. The silence between us isn't awkward. This is the silence of peacefulness. Kung p'wede lang ay wala nang magsalita. Kahit dito nalang kami habang-buhay kaysa may lumabas pa sa mga labi n'ya na makakasakit saakin. Kung mangyari 'yon ay hindi ko na alam pa ang gagawin.

Aurora, dala niya ang bigat ng bawat sigaw na hindi nasagot. ⸻ Reflections in the Mirror Humarap siya sa salamin, tinitigan ang sarili. Ang babaeng nakatingin sa kanya ngayon ay hindi na ang dating Aurora Steele. Mas tahimik, mas matatag, ngunit mas mapanganib. “People think silence is weakness,” sabi niya, marahang sinusuklay ang buhok. “But silence is just the sound of a storm waiting to be heard.” Muling pumatak ang ulan.

Ilang segundo ng pagtititigan, hanggang siya na ang unang umiwas. “Fine,” sabi niya, malamig ang tono. “Just remember, Dave, your silence says more than you think.” At tuloy-tuloy siyang lumabas ng opisina, walang lingon, walang paalam. Pagkasara ng pinto, saka lang ako nakahinga nang malalim. “Silence says more than you think.” Tama siya. Pero minsan, ‘yung katahimikan din ang tanging paraan para hindi mo masabi ang mga bagay na kayang sumira sa lahat.

What the--, anong pinagsasabi nitong silence means yes. Hindi nya nga ako binigyan ng pagkakataon magsalita. Napakabilis din ng pangyayari, kahapon lang kami nagkakilala ngunit hindi ko man lang magawang umayaw sa ginagawa nito sa akin pati na din ang katawan ko ay sumasang ayon din. Napatingin ako sa pintuan nang bumukas ito nang marahas habang si Hermes naman ay hindi inaalis sa akin ang tingin, ganun parin ang ginagawa nito sa hita ko.

Maybe he realize that actions are better with words, just like how my mind works. Tahimik ang pagitan namin sa mga lumipas na minuto. It's not an awkward silence but a comfortable one. Nakakagaan ng puso tuwing may ganitong pangyayari sa araw namin, ang katahimikang nakapaligid sa amin na nagpapakalma sa loob at kahit ng isip. "Days from now, you'll be on stage." He uttered after a long silence.