Silence Words Novels & Stories

Pero lately, she’s been quiet in ways that don’t feel normal, alam ko naman na kasalanan ko. But that silence… it’s louder than anything I’ve heard all day.

CHAPTER: What Power Sounds Like When It’s Quiet Umaga pa lang, ramdam na ni Calestine ang pagbabago. Hindi dahil may nagsalita. Kundi dahil wala. Ang hallway papunta sa office floor ay dati laging may bulungan—mga paanas na tawa, mga tingin na may halong panghusga. Ngayon, ang tunog lang ay ang maingat na yabag ng sapatos at ang mahihinang pag-click ng keyboard mula sa loob ng mga cubicle.

“ He-he-he, charot lang wag seryosohin!” Sobrang natahimik sila parang may anghel bumaba sa lupa at makakapatay na katahimikan. Kung sa English pa ay 'Dead silence.' Pero napalingon ako kay si Celine dahil halos mabitawan na ang basong may laman na juice. Samantalang ang asawa ko ay hindi gumalaw, hindi nagsalita at doon ako kinabahan ng konti na baka atakihin ito sa puso dahil sa mga pinagsasabi ko.

Hinintay niya ang sasabihin nito. "Kung sakaling.. Kung sakaling," tila nahihirapan itong ituloy at tinitimbang ang susunod na sasabihin. "Wala. Wala," instead ay dugtong nito. Lumikha ng antisipasyon sa kanyang isip kung ano'ng sasabihin nito. Then, that defeaning silence. Matagal. As the awkward silence grows, rain comes to the rescue. Again.

buwelta niya sa naghahamong tinig. Sa loob ng ilang saglit ay hindi nakapagsalita si Ariella. Ni hindi ito lumingon sa kanya at sa labas pa rin ng kanyang kotse nakatitig. At dahil nga sa hindi agad nito pagsagot ay waring may nabubuong isang hinala sa kanyang dibdib. Hindi niya pa nga maiwasang mapaismid dahil sa naging reaksyon nito sa naging tanong niya. “You don’t have to answer. Your silence says it all.”

“Ngayong alam ko na ang totoong nangyari, gusto kong malaman kung pareho pa rin ba ang nararamdaman ko noon at ngayon.” Napakunot-noo ako. Napatingin ako sa kanya nang diretso. Nakakalito kasi… Bakit niya pa aalamin? Puwede namang kalimutan na lang. “Ikaw ba, ayaw mong alamin?” Natahimik lang ako. Ngumiti na naman siya. “Silence means yes.” Umangat ang kilay niya at ininguso ang kamay niya.

Sana ganito na siya ka - nice kahit noong nadoon pa kami baka sakaling wala akong allergy para sa kanya. The long silence stretch out at hindi ako nag- abalang nag- create ng topic mismo namin dahil na rin sa hindi talaga ako makapaniwala sa narinig ko.I mean, si Tzvi — na astang boss talaga ang pakikitungo sa akin?Nag- sorry? That's something a magic maybe , was used. "You know sometimes you just need to let people go"napataas ako ng kilay dahil sa haba ng silence na iyon ay heto lang ang sasabit niya.

His voice, a low, unsteady hum, barely heard above the static, showed a clear fear. "I understand, mister... I understand perfectly," he whispered, the words strained and tight. A long, silent pause followed, marked only by the faintest sounds of his own ragged breathing before the message ended.

Ganon ba ako kahalata para malaman niya? “Silence means yes, baby.” Sabay kindat. “Pero hindi kita pipilitin, hindi rin kita mamadaliin. Take your time kahit umabot pa tayo ng taon sa ligawan basta hindi ako tatanggap ng ‘hindi’ na sagot dahil bubuntisin kita sa ayaw o sa gusto mo.” may pagbabanta.

"Oras na lumipas, huwag hayaang umalpas. Ang mga alaala ng nakaraan gusto naming balikan. Ang aking katangungan, humihiling ng katotohanan. Huwag sanang ipagdamot, ang kailangan ng kasagutan. Pumikit ka." Darkness, I see nothing but darkness. The unexplainable silence was in my ear, it is like wearing headphones with noise cancelation. Ang tanging naririnig ko ay ang pagtic-toc ng orasan. Nabura ang kaninang ingay ng mga sasakyan mula sa labas ng ospital, o di kaya ang mga nag-uusap sa lobby, ang mga announcement sa PA system. It was, a deafening silence. Nakafocus ako sa tunog ng orasan at yon lamang.