Silent Battles Meaning Novels & Stories

Kasalukuyan silang bumibiyahe pauwi mula sa resort papunta sa kani-kanilang tahanan. Wala ni isang salita mula sa dalawa. Pero malinaw ang katahimikan—hindi ito ‘yung komportableng silence na sanay na sila. Iba ito. Mabigat. Parang may mga salitang gustong kumawala pero mas piniling manatili sa pagitan ng hangin at tambutso ng sasakyan.

Hindi rin siya tumango. Tahimik. Napangisi si Victor, bahagyang tinaas ang isang kilay. “Silent means payag kang hatid-sundo kita,” dugtong niya, may smirk na ngayon sa tono. “Basic rule.” Doon lang lumingon si Elera. Isang mabilis, malamig na sulyap. “Silent means irritated,” sagot niya. Diretso. Walang arte.

Nagtagpo ang mga mata namin sandali, at doon ko nakita na may pinipigilan siyang words, o maybe isang truth na sobrang bigat bitawan. Hindi ko alam kung ako ang unang magsasalita… o hahayaan ko siyang mauna. At doon nagsimula ang mas mabigat na silence, ‘yung uri ng katahimikan na halos marinig mo ang sariling heartbeat.

Sambit ng bakla na sinusundot sundot pa ang kanyang tagiliran. "Ano kaba, bawal. Matulog kana lang!" Saway nito sa kaibigan hanggang sa tuluyan na silang nakapasok sa loob ng bahay ng dalaga. "Sshhhh.. Wagkana magsalita, baka magising sila." Saway nito sa kaibigan ng akmang magsasalita pa sana.

'Neath the halo of a street lamp I turn my collar to the cold and damp When my eyes were stabbed with the flash of a neon light That split the night, and touch the sound of silence Napatigil si Cain. Muling bumuka ang mga labi ni Aozura. And in the naked light I saw, ten thousand people, maybe more People talking without speaking, people hearing without listening Nagduet na ang dalawa. People writing songs that voices never share And no one dared disturb the sound of silence "Fools", said I. "You don't know, silence like a cancer grows Muling umawit si Aozura na wala na ang deep baritone voice ni Cain.

“Narinig ko ‘yung makina. Tumigil saglit. Then umarangkada ulit. Iniwan ako sa kalsada.” Silence fell again — heavier now. Mas mabigat. Mas madilim. Renzo closed his eyes. Pinilit niyang i-block ang tunog ng boses ni Celestine. Yung mga gabing tinawag nito ang pangalan niya sa pagitan ng halinghing at pag-iyak. Yung mga sandaling akala niya… totoo siya para rito. “Bro…” Julius said softly. “May iniisip ka ba?”

muling tanong niya. Tila binalot ng lamig ang buong sistema ko. Parang yelo na ang boses niya. Hindi ako makapagsalita. Para akong tatakasan na ng lakas. Patuloy ako sa pag-iyak. Siguro iniisip niya, napaka-kapal ng mukha ko. Kung umiyak ako sa harapan niya, parang ako pa ang biktima. "S-Silence means yes," his voice cracked. "Putangina."

Namamanhid na ito dahil sa kirot dulot ng pagkakabangga namin sa isang concrete barrier. Pakiramdam ko ay napakawalang-kwenta ko ng mga panahong iyon. Wala akong magawa kundi pakinggan ang humihina ng sigaw ng babae. And then silence. I fought the urge to fell into sleep but the numb in my wound in head is throbbing. I closed my eyes and welcomed the deafening silence. And then I woke up running for breathe. "Binabangungot ka na naman."