Silent Battles Quotes Novels & Stories

At doon, sa simpleng linya na iyon, may isang bagay na tuluyang nag-shift—isang tiwalang hindi na kailangan ipaliwanag. “Why are they quiet?” Ang tanong ni Ellen ay hindi galit— ito ay iritasyon. Sa conference call kasama ang legal team niya, walang sumasagot agad. “They’re not reacting publicly,” sabi ng isang abogado. “That’s not necessarily bad.” “Wrong,” putol ni Ellen. “That’s worse.” Tahimik ang linya. “Silence means preparation,” dagdag niya.“And preparation means they found something.”

Hindi maipagkakaila na bihasa siya sa paggamit ng baril at sa pag-asinta ng target. Bihira lang ang nakakalabas ng buhay sa silid na ito. Your life depends on the words you choose to let go. But, you can't keep quiet either. Everyone knows his personality and the more you tried to explain, the more he wants to pull the trigger. Just hearing his deep cold voice could make one shiver in fear.

Sa gwapo ba naman ng pagmumukha niya na parang daig niya pa yata si James Reid kahit simple lang ang porma niya kaya sigurado akong hindi siya masamang tao. Magkasabay kaming dalawa na naglakad hanggang sa may parking area ng airport habang tahimik lang kami parehas sa bawat isa. Ano nga ba naman ang pag-uusapan namin. Wala naman kaming kuneksiyon sa bawat isa saka gusto lang naman niya na tulungan ako kaya sige lang pero parang may gumugulo sa isipan ko. "Silent is dangerous- hala!" Ang pananakot ko sa sarili kong isipan tapos napahinto bigla ako sa paglalakad kaya tumigil din siya.

I unwittingly make an insulting glare at her. “Oh my God! Hindi ko alam na gan'yan pala kakitid ang utak mo.” “I dunno. Maybe." Tumahimik sya at humalukipkip. “See? Silence means yes!” medyo tumaas ang boses ko na pinagsisihan ko when she suddenly shrieked in her high-pitched tone. “Arrgh!!! Silence means I don’t give a fuck. Kung ‘yan ang iniisip mo, isipin mo na lang nang isipin.”

At sa huling entry ng araw na ‘yon, sinulat ko: > Maybe this is what it means to love someone in silence — when the world keeps you apart, but your souls remember each other anyway. That night, bago ko patayin ang ilaw, humaplos ang malamig na hangin sa mukha ko. Naramdaman kong parang may pamilyar na presensiya sa paligid. Hindi nakakatakot. Hindi malungkot. Parang yakap na hindi kailangan ng katawan. “Goodnight, Luther,” bulong ko. At sa unang pagkakataon, hindi na masakit banggitin ang pangalan niya.

Siya ang unang bibitaw. “Should I confess? Or should I stay silent?” bulong niya sa sarili. Tahimik ang buong paligid, pero sa dibdib niya, parang may sigawan. Konsensya laban sa takot. Pag-ibig laban sa kasalanan. “For the first time, I wasn’t sure if silence was mercy or cowardice.”

Ilang segundo ng pagtititigan, hanggang siya na ang unang umiwas. “Fine,” sabi niya, malamig ang tono. “Just remember, Dave, your silence says more than you think.” At tuloy-tuloy siyang lumabas ng opisina, walang lingon, walang paalam. Pagkasara ng pinto, saka lang ako nakahinga nang malalim. “Silence says more than you think.” Tama siya. Pero minsan, ‘yung katahimikan din ang tanging paraan para hindi mo masabi ang mga bagay na kayang sumira sa lahat.

The silence that followed the battle was a new kind of terror. It wasn't the silence of peace, but the quiet of a retreating predator. The village was a patchwork of small victories and whispered prayers. Broken snares and felled trees marked the perimeter, testaments to the villagers’ resilience. Julian, his heart still hammering a frantic rhythm in his chest, ran with Leona to check on her father and the elders.

'Di siya sumagot at blangkong tumingin sa kawalan. "'Whatever the mind of man can conceive and believe, it can achieve.' Those are the other words written next to the viper." Tiningnan ako diretso sa mata ni Lilith na para bang nag-aalala. Favorite quote ni daddy 'yon galing kay Napoleon Hill. "I-I'm a loss at words pero, salamat at sinabi mo sa'kin kahit na gago ako kausap. Alam kong cringe dahil sa'kin manggagaling pero, dito lang ako lagi para sa'yo." Napakamot ng ulo si Lilith dahil siguro sa hiya. Ngumiti ako dahil kay Lilith at ginulo na rin ang buhok niya.

*Silence* I breathe in so deep and gently let it out. It's so silent that only our breathes could be heard. No one's dared to move a limb. Was my announcement that surprising? Hmmm, I guess yes. I thought this will be fun but I just figured out it's boring. Phantoms are boring. Ugh. "Leave." I raised a brow at her who's bowing as she lay to her husband's chest. "I don't want to see your faces anymore."