Silent Voice Novels & Stories

Asik niya na naging dahilan para matahimik ako Dahil nga ba ito kay Zeri? "S-silent means Yes." Aniya kasabay ng pagkarinig ko sa mahina niyang pag-hikbi "Wala siyang kinalaman dito Zera." Umiwas ako ng tingin pero bigla siyang tumawa

At sa huling entry ng araw na ‘yon, sinulat ko: > Maybe this is what it means to love someone in silence — when the world keeps you apart, but your souls remember each other anyway. That night, bago ko patayin ang ilaw, humaplos ang malamig na hangin sa mukha ko. Naramdaman kong parang may pamilyar na presensiya sa paligid. Hindi nakakatakot. Hindi malungkot. Parang yakap na hindi kailangan ng katawan. “Goodnight, Luther,” bulong ko. At sa unang pagkakataon, hindi na masakit banggitin ang pangalan niya.

Kailangan ko ng salita. Kailangan ko ng katiyakan. Kailangan ko ng paglilinaw. At hindi niya iyon naibigay. “Silence is not love, Sylvant,” bulong ko. Saglit siyang napapikit. “At noise is not loyalty.” Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin. Hanggang sa marinig ko ang tunog ng pinto sa likod namin. Si Connor.

Si Salvi, tahimik na pinanood ang dagat. “Wow,” mahinang sambit niya. “I forgot what real silence sounds like.” Hector didn’t look at her. “You forget a lot of things.” “Like what?” “Like who you are.” Tahimik ulit. “I’m not sure I ever knew,” bulong ni Salvi. Pinikit niya ang mga mata at hinayaan ang sarili na malunod sa lamig ng hangin at tunog ng alon ng dagat sa baba.

'Neath the halo of a street lamp I turn my collar to the cold and damp When my eyes were stabbed with the flash of a neon light That split the night, and touch the sound of silence Napatigil si Cain. Muling bumuka ang mga labi ni Aozura. And in the naked light I saw, ten thousand people, maybe more People talking without speaking, people hearing without listening Nagduet na ang dalawa. People writing songs that voices never share And no one dared disturb the sound of silence "Fools", said I. "You don't know, silence like a cancer grows Muling umawit si Aozura na wala na ang deep baritone voice ni Cain.

connected sila sa paraang hindi ko kailanman inasahan. Napaatras ako sa dilim, sinisiguradong hindi mahahagip ng paningin nila. Ang dibdib ko ay parang pinupukpok ng martilyo. I pulled out my phone and switched it to silent, my hands slightly trembling as I watched Mr. Chua lean in to whisper something that made my mother laugh, isang tawa na ngayon ko lang narinig sa buong buhay ko. “This is impossible,” bulong ko sa sarili ko.

Agad ko rin 'tong iniwas dahil nakaramdam ako ng pagka-ilang. "S-syempre, concern ako sayo.", "--M-mahal kita eh.", nauutal kong bigkas. Halos kagatin ko ang aking labi, sa huling litanya na binitawan ko. Parang nagsisi tuloy ako na sinabi ko 'yon dahil biglang natahimik ang lalaki. Para kay Gino, silence means 'walang pake'. And yes, he does'nt care about my feelings.

Kahit mahina ang boses niya, naramdaman ko ang pwersa. Ang takot. Ang urgency. “Kung pupunta ka rito…” hinugot niya ang hininga niya, parang nasasaktan sa bawat syllable— “…hindi mo ako ang makikit—” The signal CUT. Parang tinaga. Walang warning. Walang fade. Isa lang: silence. Matagal kaming hindi nakapagsalita ni Matteo. Parang nakabitin ang buong safehouse sa kawalan.

Sa ilang araw ko na sa Silent Fang, alam kong kapag ganito ang pakiramdam—hindi mo dapat balewalain. Maya maya, isang mahinang tunog ng pinto ang narinig ko. Hindi ‘yon pamilyar. Bumukas ang pinto—hindi puwersado, hindi rin basta pinasok. Parang sinadyang ipaalam sa akin na may paparating talaga.

I unwittingly make an insulting glare at her. “Oh my God! Hindi ko alam na gan'yan pala kakitid ang utak mo.” “I dunno. Maybe." Tumahimik sya at humalukipkip. “See? Silence means yes!” medyo tumaas ang boses ko na pinagsisihan ko when she suddenly shrieked in her high-pitched tone. “Arrgh!!! Silence means I don’t give a fuck. Kung ‘yan ang iniisip mo, isipin mo na lang nang isipin.”