Silent Voice Novels & Stories

“Kung gusto mo pa lang lumibot bakit hindi ka nagsasabi sa akin?” Nabuhayan siya. “Pwede? Papayagan mo ‘ko?” Tumitig lang si Cain at hindi sumagot kay Kalina. See! “Hindi ka papayag.” “Sinabi ko ba?” “Pero wala kang sinabi.” Muli ay tumamlay ang itsura niya. “Kaya ikaw ang nagdesisyon.” Napailing si Cain. “Hindi mo ba alam na silent means yes?”

“Ngayong alam ko na ang totoong nangyari, gusto kong malaman kung pareho pa rin ba ang nararamdaman ko noon at ngayon.” Napakunot-noo ako. Napatingin ako sa kanya nang diretso. Nakakalito kasi… Bakit niya pa aalamin? Puwede namang kalimutan na lang. “Ikaw ba, ayaw mong alamin?” Natahimik lang ako. Ngumiti na naman siya. “Silence means yes.” Umangat ang kilay niya at ininguso ang kamay niya.

Gusto ko rin naman marinig sa mismong bibig niya ang sagot. Ilang segundo ko hinintay ang sagot niya. Subalit, na natili lamang siyang tahimik. Silent means yes ‘di ba? Ibig sabihin yes ang sagot niya? Kung ganun, nagkukunwari lang yata siya na ayaw niya ang niluto ko. Sus, pasungit-sungit pa. Gusto lang din naman.

But for the first time tonight, hindi na siya nanahimik. I slowly stood up, my heels slightly unsteady. “Okay,” I said softly, halos pabulong. As we moved away from the table, the music drowned the room, the lights blinding and loud—pero sa loob ko, biglang tumahimik ang lahat. Some people stay silent not because they don’t care, but because once they speak, wala nang atrasan. Tonight, Damien broke his silence. And tonight, I stepped into whatever came next.

Hindi siya yung sisigaw ka o tatakbo nang walang direksyon habang nagmamadali ang tibok ng puso mo. Sometimes… it comes as silence. Dumarating ito bilang isang mabigat, malamig, at nakamamatay na katahimikan. Yung tipong alam mong may malaking gumuho, pero walang kahit isang tunog ng pagbagsak ang bumasag sa paligid mo.

Ani ko, na pilit ang ngiti para hindi halatang nagsasalita. "Eh ano naman kung nandiyan siya?" Singhal nito. "Ano kaba? Diba nag usap na tayo n plano nating pag silusin yang torpe na yan.!" Singhal ngunit pilit parin nakangiti kahit gusto ko nang hampasin tong bakla na to.

"Oras na lumipas, huwag hayaang umalpas. Ang mga alaala ng nakaraan gusto naming balikan. Ang aking katangungan, humihiling ng katotohanan. Huwag sanang ipagdamot, ang kailangan ng kasagutan. Pumikit ka." Darkness, I see nothing but darkness. The unexplainable silence was in my ear, it is like wearing headphones with noise cancelation. Ang tanging naririnig ko ay ang pagtic-toc ng orasan. Nabura ang kaninang ingay ng mga sasakyan mula sa labas ng ospital, o di kaya ang mga nag-uusap sa lobby, ang mga announcement sa PA system. It was, a deafening silence. Nakafocus ako sa tunog ng orasan at yon lamang.

The weight of his silent plea hung heavy in the air, urging me to break the barrier of silence that had settled between us. "Lily," his voice took on a serious tone as he sat up straight, his posture reflecting his earnest desire to communicate. Despite my attempt to avoid his gaze, his gentle touch on my face compelled me to meet his eyes. There was an intensity in his stare, a silent plea for connection that tugged at my heartstrings. "Lily, please talk to me," he pleaded, his voice tinged with desperation as he implored me to break the silence between us. His words echoed in the stillness of the room, a reminder of the growing distance between us that threatened to consume our bond.

She needed direction. She was unraveling. But then another voice answers: You didn’t trust her to unravel. You didn’t trust her to survive her own grief. And that— That sounds too close to the truth. My phone remains silent all day. No messages. No accusations. No emotional paragraphs. Nothing. Her silence is louder than anger. Anger means engagement. Silence means evaluation. I imagine her sitting at the dining table. Laptop open. Organizing. Cross-checking dates. Comparing signatures.

- malukong sambit muli nito. What happened to him?, bakit parang hindi siya si klent?. "Silence means, yes"- walang emosiyong turan nito. Bipolar!. Pinakatitigan ko lamang siya, hindi ko talaga mawari kung ano ang binabalak nito. Ayukong matrap sa bitag niya. Oo na andoon na ako sa na fall, pero as long as kaya ko pang umahon, ayuko ng mas lalo pang lumubog ng tuluyan, lalo na kung alam ko namang hindi siya interesado sakin.