Slow Morning Quotes 소설 & 이야기

Sambit ko sa maliit na boses. A ghost of smile painted under his cold eyes. I laughed. It was early in the morning the next day when Zephaniah fetched me. Too early that the skies were painted gray under the sun that's just about to shine. Ang paborito ko tuwing ganitong madaling araw ay ang katahimikan ng umagang paparating. The paces of the people slowed by sleepiness. The dimmed lighting that was almost nostalgic. And ofcourse, my favorite sight no matter the time of the day, Zephaniah.

MIJO’S POINT OF VIEW Araw-araw, masaya akong gumigising mula sa napakasarap at payapang tulog. Every morning feels like a blessing now. something I never thought I’d have before. Wala na ang mga gabing puno ng pag-aalala, wala na ang mga oras na nakabukas ang mata ko habang hinihintay lang na dumating ang umaga. Ngayon, sa bawat pagmulat ko ng mata, ang una kong nakikita ay ang magandang mukha ng babaeng mahal ko na nakangiti, maaliwalas, at nakabungad sa akin nang may lambing na matagal kong inaasam. Her smile… it’s the first light that brightens up my whole day.

At halos sabay na nagising noong mag-aalas nuebe na ng umaga kanina. Medyo nagulat pa nga siya noong matagpuan si Aeros na nakahiga pa sa kaniyang tabi at kagigising lang din. Hindi ba't morning person ito? Pero dahil sa pagod kahapon, late nang nagising kaninang umaga. Pagkatapos nilang maligo, nagpaluto si Aeros ng kanilang brunch. Breakfast at lunch. Alas dyes na iyon kaya sakto lamang para sa brunch.

Pero bago pa niya isipin nang sobra, lingon ni Liam sa kanya, at bigla itong ngumiti yung simpleng ngiti na halos isang sulok ng labi lang ang umangat. “Good morning,” sabi niya, medyo paos. “Tinimplahan na kita. Alam kong di ka pa nakakain.” Napayuko si Mia, natamaan ng small gesture na iyon. “Kape? For me?” “Hmm,” tumango si Liam. “Alam kong mas magaan sa’yo kapag may kape bago magsimula ang araw.” Hindi alam ni Mia kung bakit bigla siyang naiiyak.

Halos araw-araw akong sumusuka pagkagising. Pagkatapos sumuka ay naghanda na rin ako para makaligo. It's still early in the morning so I think Justine is still sleeping. Namumula ang buong mukha ko lalong lalo na ang mga mata ko. After taking a bath, I cooked ham, eggs, and fried rice for our breakfast. I also prepared a coffee for him then a milk for me. "Good Morning," napalingon ako kay Justine nang pumasok siya sa kusina. He was squizzing his eyes, halatang kagigising lang.

Isang cute na pambabae na bike ang napili niya na may basket sa harap para lagayan ng mga gamit niya, pagkatapos maghapunan hinatid na siya ni Ella. The next day, she awakens to the steady patter of rain upon her window, droplets yet to scatter the nascent rays of rising sun. The sound brings a calmness to her mind, a soothing melody, a natural lullaby. With eyes at rest she feels her centre, living happily within herself for these blessed moments of solitude. The early morning was the dominion of the birds, for they in bright feathery plumes were so very in love with the sunrise.

Sossy POV Sa tatlong araw na nagdaan ay iisa lang ang nangyayari, gigising ng umaga, papasok ng medyo late, makikipag inisan muna sa matandang hukluban nayun, babatiin ng good morning si Earlyx sabay halik sa labi niya. Kapag breaktime o kaya naman lunch susundan at makikipagharutan kay Earlyx kaso ngayon hindi ko na magagawa yang mga yan.

Walking distance lang ito sa amin, kaya minabuti ko na lang na sulitin ang araw na ito. This day is a litle bit tiring, but it is quite bit amazing dahil masaya ako ngayon. May mga panahon na badtrip ako but there are some days that I wish na sana hindi matapos ang araw, Kaya siguro may sunset para may hangganan, para siguro makapagpahinga ka so that, when you wake up in the next morning you have the courage to face the reality, kaya siguro may sunset to end your bad days and let youself rest.

Naka purong itim, naka saklob at deretso lamang ang tingin. “Good morning ma’am.” Buong boses na bati niya habang nakatindig ng deretso. “Hindi good ang umaga ko kaya morning lang.” Masungit kung sambit ngunit hindi man lang ito ngumiti. Masyadong propesyonal hindi pwedeng biruin.

Isinubsob ko ang mukha ko sa unan at—para na naman akong muhon ng sirenang nakakulong sa bote ng sarili kong luha. Hindi ko namalayang nakatulog rin ako bandang alas-tres nang madaling-araw. Pagmulat ng mata ko, umuusok na kape ang sumalubong sa akin sa maliit na desk, may kasamang sticky note ulit: Breakfast’s ready downstairs. No rush.