Novel & Cerita Smiling Through The Pain

Pait na may kasamang itinatagong galit at poot na pinipigil ilabas. This guy eventually smile but she know's that deep inside him, he's bleeding. He's aching for pain that any doctors couldn't do about it to stop. "Yeah. A guy who womanize to hide his pain." Nagpakawala siya ng marahas na buntong-hininga kapagkuwan. "We almost had it, Sebastian. Almost. But maybe, God has plan. I don't know if I can still believe that saying. But yeah. Maybe."

I tried faking my smile but deep inside my heart is hurting so bad. "It's okay." I mouthed before I turned my back and ran as fast as I can. _________________________

Pero masakit pa rin palang marinig ng harap-harapan. He tried his best to smile again. “Y-Yeah.” Tumikhim siya nang magbara ang lalamunan. “But you make me happy too.” “Pero hindi lubos na kasiyahan.” Sinalubong nito ang mga mata niya. “Primo, kaibigan kita at mahal kita bilang kaibigan. And as your friend, I care about you and I don’t want you to feel pain.” “Love comes with pain, Heather.”

ungol niya na may pagiinsulto. Sa inis ko ay lalo ko pa ito binilisan "Ahhhh...ahmmmm...ahhhhahhhh....f*ck shit....ahahh...ahahhh...sa-sarap...naman nitoooooo...ahhhhh..." halinghing ko na sa sobrang sarap ay lumiyad na ako habang gumagalaw sa ibabaw niya.

Mahihimigan mo ang lubgkot sa boses ni Joshua Nag angat ako ng paningin at ngumiti sa kaniya "It's okay, kung nasaan man ang baby ko ngayon alam ko na masaya siya para sa Mommy niya" Pilit akong ngumiti Habang buhay ko na yatang dadalhin ang mga masasakit na nangyare sa buhay ko ngunit kahit ganon pa man naging matatag ako at natutong lumaban sa buhay kahit na mag isa na lang ako

"Handa akong makinig sa mga hinaing mo hindi mo ito kailangang solohin. Katulad ng pag alalay mo sakin sa tuwing makakaramdam ako ng lungkot at sakit. Kaya rin kitang alalayan at susubukan ko ring maiparamdam sayo na kahit ganito lang ako, na kahit bata pa ako sa paningin mo ay kaya kong manatili sa tabi mo hanggang dumating ang oras na hindi ka na makakaramdam ng sakit." Napangiti si Aidan sa sinabi ni Kiara at hinawakan niya ang mga kamay nitong nakahawak sa kanyang mukha. "Salamat dahil napagaan mo ang loob ko. Huwag kang mag alala dahil pangako hanggang narito ka ay pipilitin kong iwaksi ang sakit na nararamdaman ko. Pipilitin kong kalimutan siya at para magawa ko yung mga bagay na kaila

Hanggang naramdaman ko na nga ang hapdi, kirot at parang may pinupunit na hindi ko naman mawari kaya napaawang ang bibig ko sabay napaliyad sa sakit! Hinalikan niya ako sa leeg at bumulong ng matatamis na katagang masarap sa tainga kaya nayakap ko siya ng mahigpit at maluhang napa-daing. "Masakit!" mangiyak kong bulalas. "It's just temporary pain and it will fade, just trust me... and after this you will be good, the pain won't last, and I will make you happy," puno ng lambing at pangako niyang ibinulong kaya nakampante ako.

Huminto kami sa paglalakad. Tumingin siya diretso sa akin. At doon— Nakita ko ang isang bagay na hindi ko pa nakikita sa kanya noon. Pag-aalala. Sakit. "My mom has cancer." Parang may bumagsak sa dibdib ko. Bigla akong natahimik. "Kapag nakikinig siya ng music… nakakalimutan niyang may sakit siya," mahinahon niyang sabi. "It makes her feel alive."

As long as you're in pain, it's simply a sign that you sincerely care and that you don't want to lose the person your heart is fighting for. Masakit man, at least alam kong minahal ko siya ng totoo. Nang higit sa sarili ko at lagpas na sa limitasyong dati'y pilit kong ipinapaalala sa sarili ko. I'm happy despite my pain. I'm glad I am standing up for my feelings rather than trying to escape the situation so I won't experience the pain. “I don't want to go there, Morgan. Mateo will be upset if I go there during his office time.”

Habang nakadikit ang labi niyang mapagpumilit ay maririnig ang palakpakan sa loob, palakpak na puno ng pakitang-tao at hindi kasiyahan. Noong binitiwan niya ang labi ko, napatingin ako sa parents ko. My tears are falling because of the pain, the frustration, and the anger dahil sa ginawa nilang ito. Pero sila… they are smiling, habang ako—ako lang ang patuloy na naluluha. Mas lalo pang tumagos ang sakit dahil ramdam kong tuwang-tuwa sila sa tagpong unti-unting winawasak ang buhay ko, na para bang wala silang nakikitang mali… kundi isang tagumpay na dapat ipagdiwang.