Sorrow In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Bakit gano'n? Bakit parang nag-iiba ang kilos ng katawan ko sa iniisip ko? Bumungad sa 'kin na inaabutan niya ako ng isang pulang talulot. 'Yong sign ng isang estudyante na siya ang pumatay sa nabiktima niya. Yung ebidensya.

I caressed his cheeks and I smiled, “Wala kang kasalanan. This is all my fault and ako ang dapat nga na mag-sorry sa’yo e kasi mas naniwala ako sa babaeng obsessed na obsessed sa’yo and I didn’t wait for you. Sorry kung bigla-bigla akong nagdesisyon. And …. I’m sorry that I doubt your feelings to me, sobra akong nag-overthink kaya nagawa ko ‘yun.” He smiled and spreads his arms wide open, “Come here, I missed you,” Right about that ay niyakap ko siya ng mahigpit na mahigpit. I missed him at napa-iyak ako sa tuwa dahil okay na kami. Hinagod niya naman ang likuran ko, “Shh, ‘wag kana umiyak. Ayaw na ayaw ko na umiiyak ka.”

"I'm so sorry." Natigilan ako sa sinabi niya. "I'm so sorry," pag-uulit niya. "I know that no matter how many times I say it, you won't forgive me. Nasaktan ka namin ng husto ngunit pinagsisihan namin ang lahat ng iyon. Nagbago kaming lahat simula no'ng dumating ka. Hindi na kami 'yong dating Angel na kilala ng lahat."

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Isang pagdaloy na dahilan ng mas maluwag kong paghinga. “I’m sorry. Sorry dahil hindi ako nagtiwala sa kakayahan mo. Sorry kasi inisip kong hindi ka bagay sa anak ko. Sorry dahil inapi kita, sinaktan at ininsulto.You are right. You are more than enough. Sorry dahil hindi ko tinanggap ang apo ko nang panahong kailangan mo ang anak ko at kailangan mo kami.” Huminga siya ng malalim. Mabilis ang paglakbay ng mga luha sa kanyang pisngi. “Pwede bang makita siya? Pwede ko bang makita ang apo ko?” “Wala na ho ang apo ninyo, Mrs. Castro.”

Utal na tanong ko; hirap pa din sa pagsasalita, ramdam ang kirot sa pagitan nang aking panga. " Naaksidente ka, hija. At napakatapang mo, nagawa mong laban ang kamatayan" ngiti pang Sabi nito na hindi tinatanggap nang isip ko. Naguguluhan ako sa mga sinasabi nito. " Natural lamang na maguluhan ka sa mga sinasabi ko, dalawang buwan ka ding nawalan ng malay." " N-nasaan po b-ba ako? A-anong nangy-yari sa a-akin? B-bakit ako n-nandito? A-anong aksidente?" Naguguluhang tanong ko.

Sabi niya sa ina na bakas sa mukha ang kalungkutan. "Ma naman huwag ka ng malungkot para namang ang layo layo ng lilipatan ko." Natatawa niyang sabi sa ina na ngayon ay nakaupo na sa dulo ng kanyang kama. "I'm sad kasi mamimiss ko ang bunso ko. Nasa malayo na nga si Lucas pati ba naman ikaw. "Anito na tila nangongonsensya pa.

MALIA'S POV "Condolence." Everywhere I go. Every step I take. Every move I make. Halos lahat ng kilos ko, isang salita lamang ang aking naririnig mula sa mga tao sa paligid ko. "We're sorry for your loss." "Nakikiramay kami." "Lubos kaming nakikiramay." "Condolence."

💜 -Iamawriter Epilogue Catherine's POV When they say ‘Love’, ang unang pumapasok sa isip ko ay ang salitang ‘Sweetness’ at ‘Pain’. Bakit sweetness? Kasi kapag nagmamahal ka, ipaparamdam niya ang tamis ng pagmamahal. Kahit na plastik lang ‘yung pagmamahal ng iba, kikiligin ka pa din. Sweetness is the best thing that you can feel when you are in love.

"Where's Mom, Dad? Tita Anya? Where did they go? Is my Mom fine? Is she-" "I-I'm sorry, we tried... we tried to save your Mom," he suddenly cry. "What do you mean? D-dad please... where's my Mom? I need to see her, Dad!" niyugyog ko ang kanyang balikat pero patuloy lang siya sa pagluha. "Hija, you're Mom..." "W-what?! Anong nangyari?!" "You're... Mom is dead, hija." My time stops for a minute, the tears keep flowing like a river. It can't stop.