Sorry Not Sorry Novels & Stories

“ papunta kame ni Casey sa canteen” “Sorry nakatulog ako kagabi” with sad emoji. Napangiti ako.

Bakit siya nagso-sorry? "Dahil nabuntis kita. Kung naging maingat lang sana ako. Kung hindi lang sana uminom nang gabing iyon." "Don't be sorry. It's not your fault. It's mine." Kasalanan ko naman talaga. Hindi ko na alam kong ano ang gagawin ko. Hindi ko na alam kung ano ang ginagawa ko. Masiyado nang occupied ang utak ko ng mga bagay-bagay!

Di ko mapigil ang pagtulo ng luha ko. "Sorry na nga. Wag ka ng umiyak. Baka sabihin nila Mom inaway kita.. Sorry na, please.." Paglalambing nito. The more niya yun ginagawa mas lalo akong naiiyak. Hindi ko din alam sa sarili ko. Niyakap na nga niya ko at humingi na siya ng sorry pero ang bigat bigat pa din ng pakiramdam ko. [MARIA DENNISE TRINIDAD]

Hindi niya kayang maisip kung paano ito nagdurusa noon, kung paano nito hinarap lahat ng problema niya habang siya ay nakatingin sa iba. Hindi na niya mabilang kung ilang beses niyang sinabi ang sorry. Pero wala siyang ibang magawa kun’di banggitin iyon uli… “sorry..” but it’s more sincere now and more heartbreaking. Nakaluhod na siya at nakaharap kay Khelowna. “I’m sorry… I’m really sorry..” “I couldn’t imagine the loneliness you felt back then.. Were you waiting for this moment? Sorry kung sobrang tagal bago ko ito nagawa. I’m sorry kung ngayon lang kita naipagtanggol…” humagolgol si Max..

~You gotta go and get Angry at all of my honesty You know I try but I don't do too well with apologies~ Pagbalik ko sa table ay wala na si Arel siguro sinunod niya ang gusto ko na mas mabuti sumama siya sa iba dahil sanay naman akong mag-isa rito. ~I hope I don't run out of time, could someone call a referee?~ Medyo napapagalaw ang aking ulo kasabay ng beat ng kanta ni Justine Bieber entitled 'Sorry'. ~And by once or twice I Mean

Humarap ito sa 'kin at hinawakan ako sa magkabila kong pisngi habang nakatingala. "Sorry sa mahabang taon na paghihintay. Sorry sa mga araw na wala ako sa tabi mo. Sorry kung hindi mo manlang nakita ang unang araw ni Kiz. Sorry dahil hindi ikaw ang nasa tabi ko noong mga araw na may cravings ako. I'm sorry kasi nakalimutan kita nang hindi mo nalalaman na mahal kita." Tumulo ang mga luha nito dahilan para makaramdam ako ng kirot sa dibdib. "Lahat 'yon pinanghihinayangan ko dahil hindi ikaw ang kasama ko. I'm sorry..." umiiyak nitong dugtong. Umiling-iling ako.

Dahil sa mga narinig ko ay mas lalong bumigat ang nararamdaman ko. "Sorry. Sorry sa mga panahong wala ako sa tabi mo. Sorry kung hindi ako nagtiwala sa'yo noong gabi na 'yon. Sorry kung hindi kita hinayaang magpaliwanag. Sorry kung naging sarado ang utak at puso ko. Sorry dahil wala ako sa tabi mo noong kailangan mo ako. I'm sorry, Sebastian."

his annoying! "Sorry" unti unting nawala ang matamis na ngiti sa labi ko ng marinig ang isang salitang iyon mula sa kanya.. pakiramdam ko ay sobrang lalim ng pinanggagalingan ng 'sorry' na yon His sorry?...para saan?...para ba sa lahat ng nagawa niya? ... "You're right...asking someone's privacy is none of my business" he emphasize the word 'someone's'

lumuluhang sigaw ko habang tinuturo siya. "Im sorry..." "Sorry? Kainin mo 'yang sorry mo!" Patakbo akong umalis at tinahak ang daan palabas ng school. Simula ngayon, hinding-hindi na ako magtitiwala sa iba. --- Officially Yours by tiramissyoulikecrazy

nakangiting saad ko dito pero napalitan lamang ng takot. Umiling siya at tinanggal ang kamay ko sa balikat niya na parang nandidiri siya sa 'kin. Baby, I'm so sorry. "Ayos na 'yun lahat sa 'kin. Late mo ng nalaman lahat kaya wala na ring silbi ang sorry mo. Hindi na mababalik ang buhay ng anak ko Trav." nakangiti siya. Paano niya nagagawang ngumiti kahit na malungkot siya? God, What did I do to her?