Sorry Not Sorry Novels & Stories

Pinindot ko ulit ang doorbell, kinatok ko na ang kanyang pintuan ngunit di nya na ako pinagbuksan. "Baby! Kausapin mo naman ako, please! Sorry na! Bati na tayo uli! Baby! I'm sorry I forgot our anniversary... It's just, I was so busy with my training... I'm sorry please ... I promise ‘di ko na uulitin, please baby."

Pilit ko na hindi iniiba ang ekspresyon ng mukha ko at pinapananatili ang inis na itsura ko. "Sorry na, bu. Nakaligtaan ko lang talaga." Pagsusumamo niya sa akin, pero kahit na ano ang gawin niya na pagpapa-cute sa akin ngayon ay hindi uubra. I will stand by my principles. "Sorry? Kung panay sorry na lang ay dapat wala nang magiging trabaho ang barangay officials at mga pulis. Kung lagi na lang na puwede ang sorry, eh 'di sana peaceful lang ang buong mundo."

Nakakunot noo na ito at napapabilis ang kagat sa sandwich. "Maiba nga tayo Jolie, punta tayo mamaya sa bluemoon night. Huwag mong kalimutan ha!" "Eh? Mamaya na pala iyon?" "Nakalimutan mo na ba? Malay mo at makikita mo na ang dream guy mo sa party." "Emma, dumalo na tayo last year pero wala namang nangyari. Single ka parin at pati ako." "Nega mo naman Jolie. Baka ngayon na natin makikita si Mr. Right."

“And I am sorry I didn’t go after you. Kung alam ko lang na disidido kang umalis noong gabing iyon, sana ginawa ko ang lahat para pigilan ka… Amara I know how much I hurt you, but please believe me… I never meant to hurt you in anyway, I am sorry I wasn’t by your side when you needed me, I am sorry I f*cked up, at sorry kung naduwag ako…” Titig na titig sa kanyang sabi nito sabay tipid na ngumiti. Hindi naman malaman ni Amara kung gagantihan niya ba ng ngiti ang binata o pipiliin na lamang mag tago dahil sa matinding hiya. “Sorry…” Amara choked on the word. “Sorry saan?”

Titingnan ko sana ito ngunit nang manuot ang amoy nito sa pang-amoy ko ay pinili ko na lang na magtulog-tulugan. “Kung sana ginawa ko ang lahat para maalala ka hindi sana tayo humantong sa ganito. Kasalanan ko kung bakit hindi na natin kasama ang anak natin. Kung may magagawa lang ako para ibalik ang nakaraan, pipiliin kong maging maayos ang lahat ng hindi ka nasasaktan. I'm sorry for hurting you so bad. Patawad kung kinakailangan mong pagdaang mag-isa ang lahat ng hirap ng wala ako. Kung sana tumalon na ako noon bago pa sumabog ang mga bomba sana hindi na ako mawalan ng memorya at nakauwi pa rin sa'yo. I'm sorry for not trying hard. I'm sorry honey!”

pag rant ko at hindi ko namalayang tumulo na pala ang luha ko "Pat hindi ka ba napapagod sa sitwasyon natin non? Na patago? Kasi ako, oo. Sobrang pagod na pagod na kong itago ka. Pagod na pagod na kong itago yong totoong Mahal ko. Pagod na pagod na kong mag selos ng palihim sainyo ni Brian. Pagod na pagod na kong magpanggap na may nararamdaman kay Caitlyn. Kaya sorry kung hindi na kita kinausap tungkol don. Di ko na kinaya eh. Sobrang sakit niyo nang makita. Sorry kung hindi ko naisip na pwede tayong mabash dahil sa pag amin ko. Nawalan na kasi ako ng pake sakanila. Wala akong pakealam sa sasabihin ng iba as long as malaya akong maiparamdam sa'yo at ipakita sa buong mundo na mahal kita," sab

"Deal!” Habang abala sa kung ano ang isusuot, panay ang tunog ng selpon ng kaibigan. Ngunit pinapatay lang nito at pinapatuloy ang ginagawa. Ramdam niya ang pagkainis nito pero hinayaan niya iyon. Hanggang sa natapos at akma na sana silang aalis ng condo ay muli na namang tumunog ang selpon ngunit muli na naman itong pinatay ng kaibigan. Tensyonado ito bagay na ikinataka pa niya lalo "Sino ba 'yan? Kanina ko pa napapansin ang pag-vibrate ng phone mo pero 'di mo man lang sinasagot."

Walang text, walang tawag, walang Sophia. Bigla siyang napahagulgol—hindi malakas, ngunit malalim at puno ng sakit. Ang isang self-made billionaire na tulad niya, na kinakatakutan sa business world, ay umiiyak nang mag-isa sa opisina niya. Hinaplos niya ang kanyang dibdib, parang doon niya mararamdaman ang sugat. "Sophia... sorry. Sorry kung nasaktan kita. Pero mahal kita. Mahal na mahal kita."

Susunod na sana sya ng may tumawag muli sa pangalan nya, "Sabay na tayo." Bakas din sa mukha nito ang lungkot, kaya iniyakap na lamang nya ito ng mahigpit, Sa kanilang magkakaibigan alam nyang isa ito sa naaapetukhan, "I'm sorry Sofia, she didn't make it." "Ang daya nila .... Ang daya daya!!!" Di na nga nito napigilan ang pag iyak at binuhos na ang emosyon na nararamdaman.

Instant bonus na rin iyon para sa katulad niyang instant celebrity na, may instant hot boyfriend pa. Nang muling tumawag si Bruce ay nakapaskil na sa labi niya ang ngiti pero, "I'm sorry Pauleen. Hindi pala ako makakauwi. Malaki ang damage ng paguho ng lupa sa firm at marami ang natabunang tauhan ko. I need to be here and do the things to help those people. Baka bukas na ako ng maaga uuwi," And because she understand, despite the bitterness she felt. Tumango siya kahit hindi nakikita ang kausap. "Kumusta naman 'daw sila? May mga sugatan ba?"