Sort Of Means In Tagalog Novels & Stories

Sinamaan naman niya ako ng tingin, kalaunan ay ngumisi. "Namiss mo kagwapuhan ko 'noh?" sabi niya at ang lawak ng ngiti. "Ang tanong? Gwapo ka ba?" sabi ko na nagpawalang ngiti niya. "What the?!! Hindi mo ba makita 'tong kagwapuhan ko? Eh halos habulin ako ng mga babae pag nakikita ako," pagmamayabang niya. "Pwes, ibahin mo 'ko! Tsaka ikaw na may sabi na ‘halos,’ hindi ka pa hinabol. HALOS pa lang, it means malapit pa lang! Muntikan pa lang! Got it?" mataray kong sabi.

Natural ding makurba ang mga ito. "Okay lang iyan. Ganyan talaga kapag nakakaharap ako sa malapitan. Magiging speechless ka," basag niya sa ilang segundong pagtahimik ko. Saka ko pa lamang naisip kung ano ang gusto niyang iparating. Kaagad kong pairap na iniwas ang mata. Ang lakas ng hangin. Baka naman mamihasa at akalain pang patay na patay ako sa kanya.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

She chuckled. "Makakasama po natin si Leon?" I asked, nagbabakasaling nandito na nga sa Pinas si Leon. Mommy smirked. "Well find about that later, Honey. For now, let's go dahil baka naiinip na sila kakahintay sa atin." Sila. It means may kasama nga si Don Leonardo?

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Teenager lang? "Kanina ka pa nag-iilove you sakin. Baka mamaya magsawa ka na kakasabi niyan sakin." biro ko sa kaniya. Natawa siya sa biro ko. "Hindi ako magsasawang sabihin sayo ang tatlong salita na may walong letra na iyon. Kahit uugod-ugod na tayo, lagi kong sasabihin yun sa iyo para malaman mo kung gaano kita kamahal." aniya habang matiim na nakatitig sakin. Binigyan ko siya ng mabilis na halik sa labi.

Ginagago niya ba ako? Umangat pataas ang dalawang balikat niya tanda na wala siyang alam. "I dunno. Maybe because they can't name it appropriately?" Timikhim ito at ibinalik ang dalawang kamay sa bulsa. "Be careful. Hindi natin alam, maaring ako, o ikaw na ang susunod."

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Sagot ni Krizha, habang ako’y patuloy parin sa pakikinig. “It’s..... it’s the heart of the banana.” Seryusong saad nito. “Huh?” Tila nagugulohang turan ng batang lalaki. “I said, it’s the heart of the banana, sa tagalog ay puso ng saging. Hindi mo ba alam ‘yun?” Tanong ni Krizha pabalik sa batang lalaki. “I don’t know that, because mommy don’t tell anything about that heart of the banana.” Inosinteng saad ng batang lalaki.

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"