Spoiling Myself Novels & Stories

Yong tipong isusuka ko ang ugali gaya ng mga spoiled brat na big babies pero kabaliktaran nga. Ako itong lumalabis at madalas wala sa lugar. Naalala ko tuloy ang isang linya sa nabasa kong libro: Kung gusto mo ng kapayapaan, harapin mo muna ang sarili mong mga kahinaan at mga personal mong bangungot. Nakakatuksong isipin na kung gagawin ko yon, o kung magagawa ko nga, baka maging karapat dapat talaga ako sa regalo ng langit na gaya ni Dark Samaniego.

Kaya naisipan kong humiram. "Eh sorry na. Wala akong medyo pormal na damit diyan eh!" Tinawanan niya lang ako. Umirap ulit ako sa kanya. "HAHAHA oh sya sya! Umalis ka na. Magiingat ka ha!" "Hindi pa ko nagluluto" sabi ko naman. "Ako nang bahala sa sarili ko. Mamaya pa naman ang pasok ko. Sige na, Goodluck!"

Bilang na bilang lang din sa daliri ang mga taong kumakain dito kaya kung mag-aabala man siyang igala ang kaniyang paningin sa kabuuan ng lugar ay positibong mahahagilap ako ng kaniyang mga mata. Dinampot ko ang menu na nakapatong sa lamesa upang gawing panangga. Pilit kong ipinagsiksikan ang sarili roon at pasimple siyang ninakawan ng tingin. Mukha akong tanga sa ginagawa pero hindi ko mapigilan ang usisain kung bakit siya narito. Kung bakit sa dinami-rami ng mga panahong puwede ko siyang makasalubong o makita, ngayon pa talaga kung kailan mayroon siyang kasamang iba. “You’re spoiling me too much, Ziel. . .”

E di sana hindi ako nahihirapan ngayon? Ito ang mahirap kapag anak-mayaman. Hindi ko kailangang gumawa ng gawaing bahay dahil may mga katulong na gagawa nito. Sa sobrang spoiled ko kulang na lang ay subuan at paliguan nila ako. Malalim akong nagpakawala ng isang buntunghinga. Makaalis lang ako dito ay mag-aaral talaga akong magluto para kapag may kumidnap ulit saakin, hindi ko na kailangang umasa sa kanila na ipagluto ako.

Malulungkot na naman ako sa bahay mamaya at baka dahil doon ay makalimutan ko pang basahin. “That’s why you should read it at home. I’m not good with words but I hope it will make you feel better.” “Masyado na akong spoiled.” Nakangiting saad ko bago itinago ang regalo sa bag ko dahil naiilang na ako sa mga mahihinang tili at panunukso ng mga babaeng classmates ko. “What? I’m not even done yet.” “Huwag!” Dramatic na saad ko at awtomatiko naman siyang napabulalas ng tawa.

Hanggang ngayon ay nandidiri pa rin ako at tila ba nararamdaman ko pa din ito sa aking katawan. Ang aking katawan na ni-ayaw kong madumihan ay prente lamang niyang sinukuhan! What a disgrace! I kicked the water on the bath tub and the flowers floating in the water got spilled on the floor. Umiikli na talaga ang aking pasensya.

" Nagtitili ang bata at nagmamadaling bumaba at tumakbo palayo Nagkatinginan naman sila nito. "Kuu! Kaya lumalaking m*****a si Jade. Spoiled na spoiled niyo. Baka masanay 'yan." Umiling ito. "Ito naman, maliit lang na bagay 'yun. Just a little present for them. At magiging spoiled talaga kung hindi mo pangangaralan." Hindi na siya nakipagtalo pa, dahil alam niyang hindi naman siya mananalo

I surrendered myself to someone I have just met. Sorry mom, but I guess, I couldn't be like you anymore. Hindi ko na maiaalay sa mapapangasawa ko ang pagkabirhen ko. Another day has passed and I just here in my condo unit, sketching a house I wanted to build for myself. I want to work but I don't want someone ordering me around. Isa pa, I don't know how to behave like a normal being. I'm literally a spoiled brat na lahat ay akin kahit na alam kong hindi naman akin.

Kapag gagamit ako ng banyo, kailangang magreklamo siya na bakit ang dami kong potions sa sink—referring to my 10-step skincare routine. "It's called self-care, Ezekiel. Something you clearly don't know about since mukha ka nang bangkay sa sobrang pagtatrabaho," sabi ko nung tanghalian habang pinapanood ko siyang kumain ng sandwich habang nagbabasa ng reports. "Self-care is a luxury for people who have their lives in order, Liannah. Right now, I'm making sure your life stays in order," sagot niya nang hindi man lang kumukurap.

At ako pa nga mismo ang sumagot sa sarili kong tanong. "Iyon naman pala.. hmmmp." Naiiling na lang akong napatingin sa pintong pinasukan niya. "What a spoiled brat." Naibulong ko. Pumusok na din sa sarili kong silid at nagpalit ng damit pangbahay. Malinis parin ang silid ko at walang alikabok. Isang beses sa isang buwan ko lang halos magamit ang silid ko.